Δείξαμε τη νέα Ελλάδα

Ο Πρωθυπουργός κ. Σημίτης υποδέχθηκε θερμά χθες την ελληνική αντιπροσωπεία, που έβγαλε νικήτρια τη χώρα μας από την αναμέτρηση της Λωζάννης

ΛΩΖΑΝΝΗ

ΤΕΛΟΣ ΚΑΛΟ, όλα καλά λοιπόν, σε ό,τι αφορά την υπόθεση «Ολυμπιακοί Αγώνες 2004».

Είναι όμως από τις φορές που το νικηφόρο αποτέλεσμα δεν έρχεται να καλύψει
λάθη, ατέλειες, σκοπιμότητες και άλλα σύνδρομα της ελληνικής φυλής, που την
ακολουθούν στις μεγάλες υποθέσεις οι οποίες την αφορούν.

Τις επτά ημέρες της παραμονής της στη Λωζάννη, η Ελλάδα έδειξε ένα καινούργιο
πρόσωπο, μέσα από την παρουσία της Επιτροπής Διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων
του 2004. Σοβαρότητα, εργατικότητα, υψηλοί στόχοι, πειστικότητα, ήταν αυτά που
έκαναν κάθε Έλληνα υπερήφανο. Όπως επίσης το γεγονός ότι «ξεχάσθηκαν» ορισμένα
πράγματα που μας διακρίνουν, όπως η κακεντρέχεια, οι φωνές, οι δηλώσεις επί
δηλώσεων και τόσα άλλα άσχημα. Η Ελλάδα έδειξε στη Λωζάννη ένα νέο πρόσωπο,
που πραγματικά θα ζήλευαν πολλές από τις λεγόμενες ανεπτυγμένες χώρες.

Το 66-41, στην τελική ψηφοφορία με τη Ρώμη, ήταν ο καρπός μιας συλλογικής
δουλειάς, με συνέχεια και συνέπεια, τα τελευταία δύο χρόνια. Από την πρώτη
στιγμή της κατάθεσης της υποψηφιότητας, η ελληνική Επιτροπή Διεκδίκησης
κινήθηκε με σοβαρότητα. Ούτε πολλές δηλώσεις, ούτε υπεραισιοδοξία, ούτε
ρομαντικές επικλήσεις. Κάθε πράγμα με τη σειρά του και προπάντων με τους
κατάλληλους ανθρώπους. Η στελέχωση της Επιτροπής με συμβούλους κύρους και
υψηλού επιπέδου (στην πλειοψηφία τους τουλάχιστον), ήταν γεγονός που επέτρεψε
να κινηθούν τα νήματα, σε όλα τα επίπεδα, σε καθαρά επαγγελματικά πλαίσια.
Έτσι, έλειψαν οι ερασιτεχνισμοί, που συχνά φέρνουν τα λάθη.

Η εργατικότητα φαίνεται από τα αποτελέσματα, που πραγματικά ήταν εντυπωσιακά.
Και αυτό δεν το υποστηρίζουμε με δεδομένο το αποτέλεσμα, αλλά από την εν γένει
παρουσία. Και είναι από τις φορές που κάλλιστα κάποιος θα μπορούσε να πει,
στην περίπτωση που η Αθήνα δεν έπαιρνε την Ολυμπιάδα, ότι δεν φταίει τίποτα
άλλο, πέρα από το ότι δεν πείθουμε ως χώρα. Η παρουσίαση της ελληνικής
υποψηφιότητας ενώπιον των μελών της ΔΟΕ ήταν άκρως επαγγελματική, απαντούσε με
πειστικότητα σε όλα τα ερωτήματα που μπορούσαν να δημιουργηθούν και ενδεικτικό
αυτής της άποψης είναι το γεγονός ότι οι ερωτήσεις που ακολούθησαν ήταν ελάχιστες.

Αυτή τη φορά η ελληνική αντιπροσωπεία απέπνεε την αύρα του νικητή. Είχε
υψηλούς στόχους, το έδειξε από την πρώτη στιγμή και αυτούς τους στόχους τους
υπηρέτησε πιστά έως το τέλος. Δεν υπήρχε ούτε ένας μέσα στην ελληνική
αντιπροσωπεία, που να πίστευε ότι η Αθήνα μπορεί να μην πάρει τους αγώνες. Και
αυτοί οι υψηλοί στόχοι έγιναν πραγματικότητα, αφού η Αθήνα, η Ελλάδα κατάφεραν
να πείσουν.

Για να πείσεις κάποιους ανθρώπους ότι μπορείς να φέρεις εις πέρας μια τέτοια
διοργάνωση, όπως είναι η Ολυμπιάδα, πέρα από τα αθλητικά έργα, την γενικότερη
υποδομή, την κατάσταση της οικονομίας σου, την συστράτευση των πολιτών, πρέπει
να έχεις και τα απαραίτητα προσόντα. Η Ελλάδα, μέσα από την όλη παρουσία της
έπειθε. Και το μεγάλο «συν» δεν είναι μόνο ότι πείσθηκε η πλειοψηφία των μελών
της ΔΟΕ, αλλά και η πλειοψηφία της παγκόσμιας κοινής γνώμης, έτσι όπως
εκφράζεται μέσα από τα τελευταία δημοσιεύματα εφημερίδων, αλλά και εκτενή
ρεπορτάζ των ραδιοτηλεοπτικών μέσων και ειδησεογραφικών πρακτορείων.

Ως λαός συνηθίζουμε να φορτώνουμε τα δεινά μας στους άλλους. Αυτή τη φορά η
Ελλάδα έκανε επίδειξη υπεροχής, απέναντι σε χώρες με υψηλότερο βιοτικό
επίπεδο, καλύτερη οικονομία, τεράστια βιομηχανία: την Ιταλία και τη Σουηδία.
Όχι μόνο δεν προσπαθήσαμε να «φορτώσουμε» τίποτα στους αντιπάλους μας, αλλά
ούτε καν δεχθήκαμε να «εκμεταλλευθούμε» τα λάθη τους. Τις διχογνωμίες στην
ιταλική αντιπροσωπεία, τις βόμβες των Σουηδών κ.λπ. Δεν κάναμε όσα κάνουμε ως
μεμονωμένα άτομα, δηλαδή να ασχολούμαστε με το τι κάνουν οι γύρω μας. Ηταν σαν
να μην υπήρχαν άλλοι. Σαν να είμαστε μόνοι μας.

Αυτή η ιστορία με τους Ολυμπιακούς Αγώνες έδειξε κάποια άλλα χαρίσματα της
φυλής μας. Χαρίσματα που σε κάνουν υπερήφανο που είσαι Ελληνας.