Η αίθουσα γέμισε Ελλάδα

ΛΩΖΑΝΝΗ

ΑΥΤΗ ΤΗ φορά, στις 19.51’50” ώρα Ελλάδος, από το στόμα του προέδρου της ΔΟΕ
Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ «βγήκε» η μαγική λέξη: Αθήνα. Η πόλη που θα φιλοξενήσει
τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, θαρρείς και οι Έλληνες δεν υπήρχαν εδώ στη Λωζάννη και
στο «Παλέ Ντε Μπολιέ». Λίγες σημαιούλες με το σήμα του 2004 και αυτό ήταν όλο.

Στο άκουσμα όμως της μαγικής λέξης, τα πάντα άλλαξαν. Η αίθουσα του θεάτρου
στο «Παλέ Ντε Μπολιέ» γέμισε φωνές: Ανθρώπους που ο ένας ασπαζόταν τον άλλο,
μ’ ένα πλατύ, τεράστιο χαμόγελο να έχει εμφανιστεί στα χείλη όλων.

Ήταν, βλέπετε, εκείνη η άσχημη εμπειρία του Τόκιο, που έκανε τα μέλη της
ελληνικής αποστολής στη Λωζάννη να είναι συγκρατημένα.

Ήταν η αποτυχία του ’90 που, ακόμη και την τελευταία στιγμή, μας έκανε όλους
δύσπιστους σχετικά με τον αν η Αθήνα μπορούσε να κερδίσει αυτή τη «μάχη».

Και σαν να μην έφθαναν τα «φαντάσματα» του παρελθόντος, ήρθε, μισή ώρα περίπου
πριν από την ανακοίνωση του αποτελέσματος, το διεθνές ειδησεογραφικό
πρακτορείο Ρώυτερ να διοχετεύσει την πληροφορία περί επικράτησης του Κέιπ Τάουν.

Κάποιοι που ήξεραν, δεν ανησύχησαν. Στους υπόλοιπους όμως μπήκαν «ψύλλοι στα
αυτιά». Και οι Νοτιοαφρικανοί είχαν στήσει γλέντι έξω από την αίθουσα όπου
γινόταν η ψηφοφορία.

Πάντως, από χθες το μεσημέρι και αφού ολοκληρώθηκε η παρουσίαση της
υποψηφιότητας της Αθήνας «το ποτάμι δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω».

Οι Ιταλοί, σαφώς τρομοκρατημένοι, άλλαξαν το πλάνο της παρουσίασης της
υποψηφιότητάς τους. Ήταν όμως ήδη αργά. Πολύ αργά γι’ αυτούς.

Εκεί που η ώρα δεν περνούσε με τίποτα, ήταν από τις 5 το απόγευμα, όταν οι
αθάνατοι άρχισαν να ψηφίζουν. Τα δευτερόλεπτα έμοιαζαν ώρες και οι ώρες
αιώνες. Και σ’ ένα τραπεζάκι, λίγο δίπλα, ο Πύρρος Δήμας να ιδρώνει, να
ξεϊδρώνει και να προσπαθεί να διατηρήσει την ψυχραιμία του.

Στην είσοδο του «Παλέ Ντε Μπολιέ», καμιά 20αριά πιτσιρίκια από τη Νότιο Αφρική
χόρευαν στους τοπικούς ρυθμούς. Ήταν ένα θέαμα που λειτουργούσε καταλυτικά,
ώστε να μειωθεί η ένταση, το στρες και το άγχος.

Όταν ξεκίνησε η τελετή, σε διάφορα σημεία του «Παλέ ντε Μπολιέ», Σουηδοί,
Νοτιαφρικανοί, Αργεντινοί, πολλοί Ιταλοί και λιγοστοί Έλληνες πανηγύριζαν,
όταν η Λωζάννη συνδεόταν με τις αντίστοιχες πόλεις.

Όπως και το ’90 στο Τόκιο, έτσι και τώρα στη Λωζάννη, τα μάτια των
περισσότερων Ελλήνων ήταν στραμμένα πάνω στον Λάμπη Νικολάου. Όλοι περιμέναμε
ένα νεύμα του. Ένα νεύμα, που είτε θα μας «ανέβαζε στα ουράνια» είτε θα μας
έριχνε στα Τάρταρα.

Και ο πρόεδρος της ΔΟΕ αργούσε να βγει στη σκηνή του θεάτρου του «Παλέ Ντε
Μπολιέ». Και η αγωνία μεγάλωνε. Και όταν βγήκε με τα νεύματά του μας μπέρδεψε.
Κατέβασε το κεφάλι. Έγνεψε καταφατικά. Ναι, η Ολυμπιάδα ήταν δική μας. Αλλά σε
κλάσματα του δευτερολέπτου έκανε μια άλλη χειρονομία. Λες και έλεγε «δεν
ξέρω». Οι μισοί εξέλαβαν τη χειρονομία σαν να μην ήξερε τι έγινε στον
τελευταίο γύρο. Άρα η Αθήνα «έπαιζε» στην τελευταία ψηφοφορία. Άλλοι πάλι
«είδαν» τη χειρονομία σαν να μας μετέφερε το μέλος της ΔΟΕ τον θρίαμβο της
Ελλάδας. «Athens».

Όταν η μαγική λέξη «βγήκε» από τα χείλη του προέδρου της ΔΟΕ τα πάντα άλλαξαν.
Τα δάκρυα στα μάτια μιας όμορφης κοπέλας από την Αργεντινή έλεγαν πολλά.
Κατήφεια στους Σουηδούς. Οι Ιταλοί εξαφανίσθηκαν διακριτικά. Κανένας δεν τους
κατάλαβε, σε αντίθεση με όσα είχαν προηγηθεί κατά την είσοδό τους. Οι άνθρωποι
του Κέιπ Τάουν παραδέχθηκαν την ήττα τους.

Κι όμως, οι Έλληνες ήταν τόσο πολλοί. Ξαφνικά το «Παλέ ντε Μπολιέ» γέμισε
ελληνικές σημαίες. Από παντού ακούγονταν «μπράβο» και συγχαρητήρια σε όλους.
Και όταν η κυρία Γιάννα Δασκαλάκη-Αγγελοπούλου και ο δήμαρχος της ΑΘήνας
Δημήτρης Αβραμόπουλος υπέγραφαν το συμβόλαιο για τους Αγώνες του 2004 με τον
πρόεδρο της ΔΟΕ, κάποιοι, στο βάθος της αίθουσας, τραγουδούσαν τον Εθνικό Ύμνο.

Οι πανηγυρισμοί, τα κλάματα, τα επιφωνήματα θαυμασμού, οι αγκαλιές, τα φιλιά
ήταν τα στοιχεία των στιγμών εκείνων, που όσο ψύχραιμος και αν είναι κάποιος
δεν μπορεί να τις αποτυπώσει με κάθε λεπτομέρεια.

Η Αθήνα, η Ελλάδα, έβαλε χθες εδώ στη Λωζάννη τη δική τους σφραγίδα. Στιγμές
που ασφαλώς κάνουν υπερήφανο κάθε Έλληνα.