Οι τριβές με το Φανάρι

Με αφορμή άρθρο του Νότη Παπαδόπουλου που δημοσιεύθηκε στα «ΝΕΑ» στις 21
Αυγούστου υπό τον τίτλο «Οι τριβές είναι και πολιτικές…», ο κ. Γρηγόρης
Κεσίσογλου, από την Αθήνα, καταθέτει τη δική του άποψη για τις σχέσεις
Οικουμενικού Πατριαρχείου και κυβέρνησης.«Η ΑΘΗΝΑ ανέκαθεν δεν έβλεπε με καλό
μάτι την φαναριώτικη πολιτική, κυρίως όταν αυτή ενεπλέκετο σε ζητήματα που
άπτονται της κοσμικής πραγματικότητας. Όπως διαφαίνεται από την
επιχειρηματολογία που υιοθετεί και ο συντάκτης σας, το ελληνικό υπουργείο
Εξωτερικών θα προτιμούσε ένα ελεγχόμενο Φανάρι. Έτσι, αντιπαραβάλλεται ο
χαμηλών τόνων Δημήτριος στον δυναμικό Βαρθολομαίο. Και επικρίνεται ο σημερινός
Πατριάρχης επειδή προσπαθεί να διατηρήσει το εκκλησιαστικό status quo ή να το
αποκαταστήσει όπου αυτό έχει ανατραπεί. Επικρίνεται ο Βαρθολομαίος επειδή
αποπειράται να δράσει σε αντιστοιχία με την ιστορική οικουμενική του αποστολή.
Και κατηγορείται γιατί δεν έγινε όργανο της ελλαδικής εξωτερικής πολιτικής σε
μια σειρά ζητημάτων.

Πιο κραυγαλέα περίπτωση για το πώς αντιλαμβάνεται η Αθήνα τα εθνικά συμφέροντα
και πώς τα “βλάπτει” η πολιτική του Φαναριού, όπως περίπου ισχυρίζεται και ο
συντάκτης σας, είναι αυτή της Αλβανίας. Επειδή ο Μπερίσα ήταν ο εκλεκτός της
Δύσης, που τον είχε περιβάλει με απόλυτη εμπιστοσύνη, η Ελλάδα συμμορφώθηκε
πιστά και φρόντισε να δράσει ανενόχλητα εις βάρος της ελληνικής μειονότητας
και της Εκκλησίας της Αλβανίας. Κατά τη συλλογιστική της επίσημης Ελλάδας, δεν
θα έπρεπε να πιεστεί ο δυτικοθρεμμένος Μπερίσα να δεχτεί τους τρεις
μητροπολίτες, αλλά, αντιθέτως, να επικριθεί ο Βαρθολομαίος επειδή έπραξε αυτό
που έπρεπε. Δηλαδή, προώθησε τη συγκρότηση Ιεράς Συνόδου στην Αλβανία. Και
βέβαια οι επικριτές δεν αναφέρουν ότι και ο Αναστάσιος που ήταν επιλογή του
Φαναριού αντιμετώπισε την εχθρότητα του Μπερίσα. Αλλά και στα άλλα σημεία που
αναφέρει ο συντάκτης σας υπάρχει ο αντίλογος, που αλλάζει την εικόνα του άρθρου.

Στο θέμα του Αμερικής κ. Ιακώβου και αν πράγματι υπήρξαν οι αρνητικές
συνέπειες που αναφέρονται, ίσως χρειάζεται να υπενθυμίσουμε ότι παρ’ ότι ο κ.
Ιάκωβος συνέβαλε στην εκλογή του Μπους και του Κλίντον και παρά τις εφήμερες
ελπίδες μας, η αμερικανική πολιτική παρέμεινε φιλοτουρκική λόγω ισχυρότερων
συμφερόντων. Ακόμη, μήπως χρειάζεται να υπενθυμίσουμε ότι το άτυπο εμπάργκο
που επέτυχε ο βουλευτής κ. Σαρμπάνης για την πώληση τριών φρεγατών στην
Τουρκία ανετράπη εξαιτίας της Συμφωνίας της Μαδρίτης που υπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση;

Για το θέμα του Πατριάρχου Ιεροσολύμων επίσης ίσως πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι
τελικά ζήτησε συγγνώμη από το Φανάρι για τη συμπεριφορά του, κάτι που
φανερώνει το ποιος είχε δίκαιο σ’ αυτή τη διένεξη.

Αλλά και στις τριβές που υπάρχουν μεταξύ Μόσχας και Φαναριού, τι εντύπωση
νομίζετε ότι θα προκαλούσε στην παγκόσμια ορθόδοξη κοινότητα αν ο Οικουμενικός
Πατριάρχης ρύθμιζε τα εκκλησιαστικά θέματα με γνώμονα τα κριτήρια της
ελλαδικής εξωτερικής πολιτικής;

Ακόμη, είναι αφελές να λέμε ότι οι τεταμένες σχέσεις των δύο Πατριαρχείων
επηρεάζουν τον αγωγό πετρελαίου Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης, όταν όλοι (οι
σχετικοί) γνωρίζουν ότι αλλού μοιράζεται η πίτα.

Όμως και στο θέμα των “νέων χωρών”, ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι σύμφωνα
με τους εκκλησιαστικούς κανόνες έχει δίκαιο το Οικουμενικό Πατριαρχείο, όταν
είναι γνωστή η Πράξη του 1928;».