Λάμψη και δυστυχία στο ίδιο πρόσωπο

Ανάμεσα σ’ όλα τα παραμύθια ξεχωρίζουν μερικά ­ πολύ λίγα ­ που δεν έχουν χάπι
εντ.

Αυτά που τελειώνουν χωρίς το κλασικό «έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Τα
παραμύθια όπου ξαφνικά, στο τέλος, σκοτώνεται η ομορφιά, σβήνει η λάμψη και
χάνεται ό,τι θαυμάστηκε ή αγαπήθηκε.

Κάπως έτσι τελείωσε χθες και η ιστορία της 36χρονης Νταϊάνας Σπένσερ που έγινε
πριγκίπισσα της Ουαλίας και ­ πρόσκαιρα ­ μέλλουσα βασίλισσα της Αγγλίας, όταν
το αυτοκίνητο όπου με τον Ντόντι Φαγιέντ έτρεχε προς τον έρωτα και την ευτυχία
χώθηκε μέσα σ’ ένα τούνελ που η άλλη του άκρη ήταν ο θάνατος.

Όσοι παρακολούθησαν τις κινήσεις της Νταϊάνας τον τελευταίο καιρό έλεγαν ότι
είχε αρχίσει μια δεύτερη ζωή. Ύστερα από 17 χρόνια στη σκιά του Μπάκιγχαμ και
ενός άτυχου γάμου, είχε επιτέλους ξαναβρεί τον εαυτό της.

Πίσω της είχε αφήσει και τη μάχη με το σώμα της. Έπειτα από χρόνια αγωνίας στα
γυμναστήρια και στις σχολές χορού η Νταϊάνα είχε πάψει να φοβάται το πάχος ­
και είχε αδυνατίσει.

ΜΕΡΕΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Παρελθόν ήταν και οι μέρες της μοναξιάς, όπως κι εκείνες της κρυφής ζωής, με
τους περιστασιακούς εραστές, πραγματικούς ή επίδοξους, να την πολιορκούν κι
εκείνη να φοβάται να τους μιλήσει ακόμη και τηλεφωνικά.

Η «λαίδη Ντάι», όπως την αποκαλούσαν οι Άγγλοι, άνθιζε πάλι στην αγκαλιά ενός
Αιγύπτιου κροίσου και δεν δίσταζε να φανερώνει σ’ όλους την ευτυχία της. Μόνο
που ­ πράγμα παράξενο, είχαν πει ­ το ίδιο τ’ όνομά της ηχούσε το «die», πεθαίνω.

Και ο θάνατος για το λαμπερό αυτό πρόσωπο ήρθε απότομα και απροσδόκητα, το
ίδιο όπως είχε έρθει γι’ αυτήν και η δόξα, όταν το 1980 συνδεόταν με τον
Κάρολο για να τον παντρευτεί την επόμενη χρονιά, βγαίνοντας από την αφάνεια
του αριστοκρατικού αλλά κάπως «παράμερου» πατρικού σπιτιού της.

Η γυναίκα που «κάλεσε τη μοίρα» όταν πήρε τη μεγάλη εκείνη απόφαση,
«καλέστηκε» τώρα η ίδια από τη μοίρα, πάνω που νόμιζε πως είχε ξεφύγει από τη
μιζέρια μιας ζωής πλούσιας, αλλά και γεμάτης από υποκρισία και συμβιβασμούς.

Στο βάθος, έλεγαν πάντα οι φίλοι της και οι παλιές της συνάδελφοι στο
νηπιαγωγείο όπου δούλεψε, η Νταϊάνα δεν ήταν φτιαγμένη για όλα αυτά. Το «ρόδο
της Αγγλίας» ήταν ένα απλό κορίτσι που θα ζούσε πολύ πιο ευτυχισμένο πλάι σ’
έναν κοινότερο θνητό απ’ ό,τι ο Κάρολος, χωρίς τις επιταγές του πρωτοκόλλου
και το κυνηγητό από τους φωτορεπόρτερ.

Η Νταϊάνα Φράνσες Σπένσερ γεννήθηκε την 1η Ιουλίου 1961 στο Σάντρινγκαμ, από
«καλή» αλλά δυστυχισμένη οικογένεια. Ο πατέρας της, ο 8ος κόμης Σπένσερ,
λάτρευε την ίδια, αλλά πολύ λιγότερο τη γυναίκα του που, νευρωτική, άστατη και
αδιάφορη για τα τέσσερα παιδιά της εγκατέλειψε την οικογένεια για χάρη ενός
φίλου της όταν η Νταϊάνα ήταν μόλις 6 χρόνων.

Η οικογένεια διαλύθηκε μέσα σε θύελλες συναισθηματικές και με βαθιά τραύματα
για όλους. Εσωτερική σε πλούσια σχολεία η Νταϊάνα βρέθηκε για μερικά χρόνια
μακριά απ’ τους καβγάδες, αλλά ο απόηχος έφτανε πάντα ως αυτήν. Στα νεανικά
της κιόλας χρόνια είχε πάρει την απόφαση να είναι ­ τουλάχιστον η ίδια ­
ανεξάρτητη και ασυμβίβαστη στις σχέσεις της: ό,τι ακριβώς την έκανε πιο
ελκυστική για τον Κάρολο και πιο «αχώνευτη» για την Ελισάβετ, μόλις μπήκε με
τον γάμο της στο Μπάκιγχαμ. Από την πρώτη στιγμή ο γάμος τους στήθηκε πάνω σε
κινητή άμμο.

ΤΗΝ ΑΠΑΤΟΥΣΕ

Δεν είναι ακόμη γνωστό πότε ακριβώς έμαθε η Νταϊάνα ότι ο Κάρολος, που ήταν 13
χρόνια μεγαλύτερός της, την απατούσε με την Καμίλα Πάρκερ Μπόουλς, σύζυγο ενός
περήφανου (κατά τ’ άλλα) συνταγματάρχη, αλλά πρέπει να το υποψιάστηκε από τα
πρώτα κιόλας 24ωρα.

Το γεγονός είναι ότι ο πρίγκιπας, που συνδεόταν από χρόνια με την Καμίλα, τη
συναντούσε ακόμη και στις παραμονές του γάμου του και αμέσως μετά ­ και
φαινόταν αποφασισμένος να συνεχίσει αυτόν τον δεσμό, όποια και αν ήταν η γνώμη
του «ρόδου της Αγγλίας».

Τα υπόλοιπα, οι τεράστιες διαφορές του Καρόλου και της Νταϊάνας στις
προτιμήσεις τους για πρόσωπα και πράγματα, στις συντροφιές τους, στη μουσική,
στο ντύσιμο, σε όλα, ήταν πια δευτερεύοντα. Η κοινή ζωή τους δεν είχε θεμέλια.

Και οι απόγονοι που ήρθαν πολύ γρήγορα μετά τον «παραμυθένιο» γάμο ­ σ’ ένα
χρόνο ο Γουίλιαμ και δυό χρόνια μετά ο Χάρι ­ προκάλεσαν και σ’ αυτό το
ζευγάρι ό,τι προκαλούν συνήθως τα παιδιά: δυνάμωσαν την αγάπη ή την απέχθεια,
ό,τι από τα δύο υπήρχε ­ εν προκειμένω το δεύτερο.

Ζώντας πια βίους παράλληλους, ο Κάρολος και η Νταϊάνα ξεμάκραιναν όλο και
περισσότερο ο ένας από τον άλλον. Χωριστές διακοπές, χωριστές συντροφιές,
χωριστές ζωές ­ και τα παιδιά «μπαλάκι» ανάμεσα στους δύο, με γουίκ-εντ κάπου
κάπου με τη γιαγιά και τον παππού…

Για την Νταϊάνα ήταν το επιστέγασμα μιας ζωής που ποτέ δεν ήταν όπως την είχε
θελήσει. Ως παιδί, ένιωθε παραπεταμένη. Ως νεαρή σύζυγος, ανεπιθύμητη. Ως
γυναίκα, ανικανοποίητη.

Με χάπια, με γυμναστικές, με δίαιτες ­ που την οδήγησαν στη βουλιμία ­ πάλεψε
τον μαρασμό που ένιωθε να την κυριεύει από παντού. Αναζήτησε φίλους
τηλεφωνικούς, παλιές συμμαθήτριες, κι ένα φευγαλέο έρωτα με τον ταγματάρχη τού
ιππικού Τζέιμς Χιούιτ, που στο τέλος την πρόδωσε και το έκανε βούκινο.

ΕΔΙΝΕ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ

Της έγινε συνήθεια να επισκέπτεται και να παρηγορεί τους πιο δυστυχισμένους
της Γης. «Η Νταϊάνα αγκαλιά με τον θάνατο», έγινε ένα συνηθισμένο θέμα για τις
λαϊκές εφημερίδες, και κάπου κάπου για τις σοβαρότερες.

Μετά το διαζύγιο, που ανήγγειλε επίσημα ο Τζων Μέητζορ το 1992, και που τελικά
εκδόθηκε το 1996 (την περασμένη Πέμπτη έκλεισε ένας χρόνος), η Νταϊάνα
εμφανιζόταν συνεχώς πλάι στα κρεβάτια ασθενών με AIDS, στο πλευρό αναπήρων του
πολέμου, σε φτωχογειτονιές στην Αγγλία και στο Πακιστάν, σε σανατόρια παιδιών
με βαριές παθήσεις.

Έγινε ιδρυτικό μέλος οργανισμών για την περίθαλψη αστέγων, «πρέσβειρα» του ΟΗΕ
σε ανθρωπιστικές αποστολές, η ψυχή μιας εκστρατείας για την απαγόρευση των
ναρκών, φίλη της αδελφής Τερέζας και αρωγός της στην προσπάθεια να βοηθηθούν
οι άποροι της Καλκούτας.

Αυτή η επίμονη επαφή με τον θάνατο και τη δυστυχία χαρακτήριζε την Νταϊάνα
ιδίως τους τελευταίους μήνες. Λες και ήθελε να απολογηθεί για τη δική της
ευμάρεια, για τον πύργο της, για τα φωτεινά παιδιά της, για τα 23 εκατομμύρια
δολάρια που πήρε με τη ρύθμιση του διαζυγίου και για την ευτυχία ακόμη που
φαινόταν να έρχεται στο πρόσωπο του Ντόντι Φαγιέντ.

Τώρα που το ζευγάρι δεν ζει πια δεν υπάρχει κανένας που να μπορεί πειστικά να
μας πει πόσο το ειδύλλιο αυτό αντιπροσώπευε πραγματική, βαθιά αλλαγή για τη
ζωή και των δύο. Ο αδιόρθωτος πλεϊμπόι είχε άραγε συγκινηθεί τόσο από την
αγάπη που του έδειχνε η πριγκίπισσα ώστε θα ξέγραφε για χάρη της τις παλιές
του συνήθειες, τις απανταχού ερωμένες και την άστατη ζωή που έκανε ως τώρα;

Και η Νταϊάνα, το λαμπερότερο πρόσωπο της δεκαετίας, αυτή η δεξιοτέχνις της
δυστυχίας και του «γκλάμορ», θα έβρισκε άραγε, επιτέλους, ό,τι περισσότερο από
κάθε τι της είχε λείψει ­ τη στοργή, τη σταθερότητα και τη συναισθηματική σιγουριά;

Κανένας δεν θα το μάθει. Όλες οι εικασίες επιτρέπονται.

Στη μυθολογία της εποχής μας έκλεισε ­ πρόωρα ­ ένα ακόμη κεφάλαιο. Γεμάτο από
φως, αλλά με πολύ σκοτάδι και με πολλή απουσία.

Η πρώτη Αγγλίδα κοινή θνητή που παντρεύτηκε διάδοχο του αγγλικού θρόνου μέσα
στα τελευταία 300 χρόνια έχασε μονομιάς σε όλα της τα στοιχήματα. Δεν την
έσωσε το Μπάκιγχαμ ούτε ο έρωτας ούτε ο Τύπος και τα media που τράφηκαν από
αυτήν και που η ίδια τα αγάπησε.

Η κακή ώρα, ένα πείσμα ή μία αδεξιότητα στο τιμόνι, και μαζί η απληστία των
παπαράτσι για «καυτές» φωτογραφίες, τη σκότωσαν σαν πουλί που μόλις ξεφύγει
από χρυσό κλουβί το βάζουν στο σημάδι οι κυνηγοί.

Φταίει ο Τύπος; Τα εκατομμύρια που πληρώνουν οι λαϊκές εφημερίδες στα τσακάλια
του τηλεφακού; Από χιλιάδες στόματα ακούστηκαν αιτιάσεις κατά των αχόρταγων
media. Αλλά και αυτά δεν αγοράζουν ακριβά παρά ό,τι θα μεταπουλήσουν σε καλή
τιμή στην κοινή γνώμη.

Η οποία παραπαίει κάποτε κι αυτή στα συναισθήματά της και στις διαθέσεις της,
έτοιμη να καταδικάσει ό,τι η ίδια ζητούσε ή να κλάψει για ό,τι κάποτε είχε
κατηγορήσει. Μια κοινή γνώμη αντιφατική και πολύμορφη. Όπως και η πριγκίπισσα,
που έφυγε χθες, σε ένα κλάσμα συμπυκνωμένου χρόνου, νωρίς και με μια αύρα
σύντομης ευτυχίας, σαν για να μείνει πάντα νέα και χαμογελαστή στη μνήμη των
συγχρόνων της.