Οι ληστές της διπλανής πόρτας…

Η τρομοκρατία της φτώχειας και της ανεργίας και το αδιέξοδο της απόγνωσης τους
έβαλαν στα χέρια όπλα – παιχνίδια και τους οδήγησαν να ληστέψουν ένα σύμβολο
πλούτου: μια τράπεζα. Περνώντας το κατώφλι της είχαν ήδη μετανιώσει, αλλά γι’
αυτούς ο εφιάλτης μόλις ξεκινούσε… Η θεατρική απόπειρά τους φυσικά απέτυχε ­
αφού δεν ήταν ληστές, εξάλλου ­ αλλά σήμερα βρίσκονται στην φυλακή. Ο νόμος,
όμως, τους αντιμετωπίζει όπως όλους τους εγκληματίες. Μόνο που δεν είναι.
Είναι οι «ληστές της διπλανής πόρτας»…

Ο ένας, ο Λευτέρης, αγωνιζόταν να ζήσει την οικογένειά του. Τη γυναίκα του, τα
τρία του παλικάρια, τα άρρωστα πεθερικά του. Η ανεργία τον είχε δέσμιό της,
ένα δάνειο που είχε πάρει από την τράπεζα είχε γιγαντωθεί και το όνειρό του
για ένα στοιχειώδες επίπεδο ζωής γινόταν συντρίμμια…

Αγωνιζόταν, αγωνιούσε, σιωπούσε και υπέφερε. Μέχρι που ένα πρωί το μυαλό του
«θόλωσε». Μπήκε στην πλησιέστερη τράπεζα και με ένα ψεύτικο πιστόλι επιχείρησε
να τη ληστέψει. Σήμερα κρατείται προσωρινά στον Κορυδαλλό…

Ο δεύτερος είναι ο Δημήτρης. Μαζί με τον μικρότερο αδερφό του προσπαθούσαν να
ζήσουν την άρρωστη μάνα τους. Ως άτομο με ειδικές ανάγκες, προσελήφθη στην
ΕΥΔΑΠ. Όπου «άφησε εποχή» με τον συνεσταλμένο και ντροπαλό του χαρακτήρα…
Μέχρι που, πριν από δυο χρόνια, τον «αγκάλιασε» μία μικρή παρέα. Που τον
παρέσυρε κάθε νύχτα στα καζίνο. Τα ψυχοφάρμακα που έπαιρνε τακτικά δεν του
επέτρεπαν να αντισταθεί στον κατήφορο που ερχόταν… Η οικογένειά του
ξεπούλησε ό,τι είχε και δεν είχε, τα χρέη κι οι τύψεις έπνιξαν τον Δημήτρη,
που έμπλεξε με κυκλώματα τοκογλύφων. Κι ένα πρωί, με ψεύτικο πιστόλι, εισέβαλε
στην τράπεζα που βρισκόταν δίπλα στη δουλειά του… Σε λίγα λεπτά η Αστυνομία
τον είχε συλλάβει…

Ο τρίτος, ο Θωμάς, ήταν υπόδειγμα ­ όπως λένε όσοι τον γνώρισαν ­
οικογενειάρχη και εμπόρου. Ξεχνούσε τον εαυτό του φροντίζοντας την αγαπημένη
γυναίκα του και τα δύο παιδιά του. Προσπαθούσε να κάνει ό,τι το καλύτερο γι’
αυτούς. Μέχρι που «έπεσε έξω» στις δουλειές του. Χρεώθηκε μέχρι τον λαιμό. Και
ένα πρωί, με ψεύτικο πιστόλι, λήστεψε μια τράπεζα. Μόνο που δεν πρόλαβε καν να
απομακρυνθεί… Σήμερα, κρατείται προσωρινά στον Κορυδαλλό.

Είναι οι «ληστές της διπλανής πόρτας»….

Στήριγμα όλων. Η Δώρα Σαουλίδη ελπίζει να ανα-γνωρισθεί «η πρα-γματική διάσταση τής εκ των προτέρων αποτυχημένης απόπειρας ληστείας του Λευτέρη. Ώστε να σωθούμε…»

ΚΑΘΕΤΑΙ σφιγμένη η Δώρα. Δεν πολυμιλάει. Είναι μαυροντυμένη και απεριποίητη.
Τελείως αφημένη, κάθε τόσο γυρνάει και κοιτάει τους περαστικούς. Τα μάτια της
ταραγμένα, εκπέμπουν απόγνωση. Είναι, όμως, συγκρατημένη. Προσπαθεί να μη
δείξει ότι υποφέρει. «Όχι για τον εαυτό μου, αλλά γι’ αυτόν, τον Λευτέρη μας»…

Η Δώρα Σαουλίδη, γυναίκα του Λευτέρη για περισσότερο από μία εικοσαετία,
αγωνίζεται τώρα να σταθεί στα πόδια της και να στηρίξει τα τρία της παιδιά και
τους γονείς της, που κατέρρευσαν σαν τραπουλόχαρτα εκείνο το ήσυχο πρωινό,
«που όλα έμοιαζαν συνηθισμένα, αλλά το ανεπανόρθωτο κακό είχε γίνει», όπως
λέει η ίδια. «Σε μία στιγμή, η ζωή μας άλλαξε για πάντα, χωρίς κανείς από μας
­ και ειδικά ο Λευτέρης ­ να έχουμε διόλου αλλάξει»..

Η ημέρα ήταν Δευτέρα, 18 Αυγούστου. Πριν από δύο βδομάδες. Η Δώρα έραβε, τα
δύο της παιδιά έπαιζαν έξω, στη γειτονιά, οι γέροι γονείς της ξεκουράζονταν.
Και ξάφνου, ένα χτύπημα στην πόρτα, και η Ασφάλεια εισέβαλε στο σπίτι της
οικογένειας. Αμήχανοι οι άνδρες της Αστυνομίας τους κοίταξαν. Απευθύνθηκαν στη
Δώρα. Με ευγένεια. Δυσκολεύονταν… «Ο άνδρας σας… είναι καλά. Αλλά, να,
έκανε μία ληστεία στην τράπεζα». Κι ο κόσμος μαύρισε, μονομιάς..

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

«Το όνειρο, αυτό μας διέλυσε. Αυτό έφαγε τις ζωές μας, του Λευτέρη και τη
δικιά μου», λέει η γλυκιά Δώρα. «Το όνειρο να γλιτώσουμε από το νοίκι. Να
‘χουμε μία δική μας στέγη, κτίζοντας ένα σπιτάκι στο μικρό οικόπεδο που άφησε
ο πατέρας του Λευτέρη, μοναδική κληρονομιά στα τρία του παιδιά. Σε μία
παράγκα, εκεί, γεννήθηκε κι ο άνδρας μου. Εκεί εγκαταστάθηκε ο πατέρας του κι
ολόκληρη η οικογένειά του ύστερα από τον ξεριζωμό, τη μικρασιατική καταστροφή,
όταν έφυγαν απ’ τον Πόντο κι ήρθαν εδώ. Σ’ ετούτο το κομμάτι γης, στη Νίκαια.
Για να κτίσουμε αυτό το οικόπεδο πήρε ο Λευτέρης το δάνειο από την Κτηματική
Τραπέζα. Πώς να ξέραμε πως αυτό έμελλε να μας καταστρέψει;»…

Η Δώρα βουρκώνει. Σκύβει το κεφάλι της και πολεμάει τα δάκρυα που πάνε να
ξεσπάσουν. «Να, δεν είναι για μένα που θλίβομαι και αγωνιώ. Ούτε για τους
τρεις γιους μου, τον μικρότερο Νίκο, τον δεκαοκτάχρονο Στέλιο και τον Αντώνη,
που είναι τώρα φαντάρος. Εμείς προσπαθούμε. Ελπίζω να τα καταφέρουμε. Ο
Λευτέρης, όμως, είναι αυτός που βρίσκεται πίσω από κάγκελα, στη φυλακή. Ο
Λευτέρης, που ποτέ δεν πείραξε ούτε μύγα, που παραπονιόταν όποτε μάλωνα τα
παιδιά, γιατί ήθελε πάντα μονάχα την ηρεμία, την ειρήνη και την αγάπη να
βασιλεύουν. Αυτό που έκανε δεν τον αλλάζει. Δεν θα μπορούσε να τον αλλάξει,
ύστερα από τόσα χρόνια. Η χαζομάρα που έκανε με την τράπεζα δεν τον άλλαξε.
Ούτε στα δικά μου μάτια, ούτε στων παιδιών του, ούτε στον κόσμο. Αυτή, όμως, η
στιγμιαία τρέλα του, που δεν έβλαψε, δεν θα μπορούσε να βλάψει κανέναν, μπορεί
να μας κοστίσει τη ζωή μας».

ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ

Πριν από τέσσερα χρόνια, η οικογένεια Σαουλίδη πήρε ένα δάνειο τεσσεράμισι
εκατομμυρίων δραχμών από την τράπεζα. Ο Λευτέρης προσπαθεί να τα ξεχρεώσει.
Εργάζεται, αρχικά σε εργοστάσιο, ύστερα ως οδηγός σε ιδιωτική κοινοπραξία. Τον
περασμένο Δεκέμβριο χάνει τη δουλειά του, «γιατί διαφώνησε σε ένα τεχνικό
ζήτημα με τα αφεντικά του», θυμάται η Δώρα. Και τα χρήματα έφευγαν, οι ανάγκες
των τριών παιδιών έτρεχαν και κάθε ημέρα «ο Λευτέρης μου έβγαινε έξω να ψάξει
για δουλειά και γυρνούσε με άδεια χέρια. Μονάχα το επίδομα ανεργίας που
έπαιρνε ο Λευτέρης και η περιστασιακή εργασία της Δώρας συντηρούσαν την
οικογένεια. Τον Ιούλιο, ένα σκούρο πρωινό, ένας δικαστικός κλητήρας κοινοποιεί
στην οικογένεια το τελευταίο ειδοποιητήριο για εξόφληση του δανείου. Αναφέρει
ότι σε αντίθετη περίπτωση το οικόπεδο της οικογένειας θα κατασχεθεί…

Η Δώρα κοιτάει τα ταλαιπωρημένα χέρια της. Μόλις τελειώσουν οι δουλειές του
σπιτιού και η φροντίδα των παιδιών και των άρρωστων γονιών της, ράβει φόντια
για μία βιοτεχνία. Ατέλειωτα φόντια… «Δεν είναι, όμως, σταθερή δουλειά»,
λέει, χωρίς παράπονο, «ευτυχώς τώρα έχω δουλειά. Γιατί δεν πρόλαβε ο Λευτέρης
να μπει φυλακή και ο ΟΑΕΔ μας έκοψε το επίδομα. Έχω, όμως, τους φίλους μου και
τη γειτονιά, που μου στέκονται όσο κανείς. Με βοηθούν με χρήματα, με ηθική
συμπαράσταση, με την αγάπη τους. Οι δύσκολες αυτές ημέρες αποκτούν έτσι μιαν
αχτίδα φωτός, ελπίδας. Το βράδυ, όμως, μόλις κλείσει η εξώπορτα του σπιτιού
μου, μένω μόνη. Και το μόνο που μπορώ να σκεφθώ είναι να έρθει σπίτι ο
Λευτέρης. Είναι για όλους καλύτερο: για τα παιδιά, που τον είχαν και
εξακολουθούν να τον έχουν πρότυπο, για μένα, για τον ίδιο, γιατί ποτέ δεν
έφταιξε. Κι αν πάει φυλακή, θα καταστραφεί. Αυτός, κι εμείς»…

ΣΤΟ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΡΙΟ

Οκτώ με δέκα το πρωί, τρεις φορές την εβδομάδα, η Δώρα πάει στο επισκεπτήριο
των Φυλακών Κορυδαλλού να δει τον Λευτέρη. «”Τα παιδιά καλά;”, είναι το πρώτο
που με ρωτάει πάντα», λέει συγκινημένη η Δώρα «και μετά ρωτάει πώς είμαι εγώ.
Όσο για τον ίδιο, λέει πάντα “εντάξει είμαι. Μια χαρά”. Ανησυχεί μονάχα, δεν
μιλάει. Σκέπτεται τι θα γίνει αν δεν βγει από τη φυλακή»…

Η Δώρα δεν σταματάει. Μιλάει για τον Λευτέρη και τα μάτια της λάμπουν. Η φωνή
της έχει πάρει μία ξεχωριστή γλύκα. «Για μένα δεν χρειάζεται να δικαιολογήσει
τίποτε. Εάν ο Λευτέρης μπορούσε να φθάσει σε τέτοια απόγνωση, οποιοσδήποτε θα
μπορούσε. Ήρθε η κακιά η ώρα και δεν έβλαψε κανέναν, παρά μόνον τον εαυτό του.
Δεν μιλάω έτσι επειδή είναι άντρας μου. Αλλά γιατί είναι ο Λευτέρης. Το μόνο
που κάνει μία ζωή είναι να δουλεύει και να μοχθεί. Και κάθε στιγμή της
ελεύθερής του ώρας την έχει αφιερώσει στα παιδιά του. Και κάθε στάλα της
σκέψης του, σε μας. Γι’ αυτό και έχω ξεχάσει τον εαυτό μου. Όλα έχουν
ξεθωριάσει μπρος στον Λευτέρη. Ποτέ δεν μας έλεγε και ούτε μας έδειχνε τις
έγνοιες που τον βασάνιζαν. Ποτέ δεν καταλάβαμε πόσο έντονο είχε γίνει το
πρόβλημα της επιβίωσής μας».

ΦΟΒΑΜΑΙ…

Ανάβει τσιγάρα, το ένα μετά το άλλο. Η Δώρα σπρώχνει τα μαλλιά της προς τα
πίσω. «Φοβάμαι. Φοβάμαι πολύ. Ο Λευτέρης ήταν πάντα άτυχος. Το καλύτερο
παλικάρι. Αλλά και ο πιο άτυχος. Φοβάμαι, μήπως οι δικαστές δεν καταλάβουν τι
άνθρωπος είναι ο Λευτέρης μου. Και τον καταδικάσουν. Έχω πίστη, όμως, στον
Θεό. Ότι θα μας βοηθήσει. Γι’ αυτό αγωνίζομαι και κρατιέμαι από τα δόντια. Το
χρωστάω στον Λευτέρη. Ελπίζω να σωθεί. Να καταλάβουν και οι δικαστές περί
τίνος πρόκειται. Έστω κι αν δεν τον ξέρουν όπως τον ξέρω εγώ. Όπως τον ξέρει
ολόκληρη η γειτονιά, όσοι τον γνώρισαν»…

«Δεν άλλαξε», λέει όλη η γειτονιά, μαζεμένη μπροστά στο σπίτι του Λευτέρη. «Παραμένει ακριβώς ο ίδιος. Για μας, για τα παιδιά, για όλους»

ΚΑΘΕ ΝΥΧΤΑ, μαζεύονται όλοι σχεδόν οι κάτοικοι της περιοχής έξω από το σπίτι
«της πιο αγαπημένης οικογένειας της γειτονιάς», όπως λένε με ένα στόμα. Είναι
το σπίτι της Δώρας και του Λευτέρη Σαουλίδη. Κάθονται όλοι, μικροί και
μεγάλοι, σε καρέκλες, πάνω σε σκαλοπάτια, τριγύρω. Μιλούν, φωνάζουν, απορούν.
«Πώς μας βρήκε τέτοιο κακό;». Κι όταν πέσει η νύχτα για τα καλά, αρχίζουν τα
πρώτα δάκρυα, οι επικλήσεις, και η συμφορά της οικογενείας Σαουλίδη μοιάζει με
ένα πελώριο, αναπόφευκτο ­ σχεδόν ­ κακό, που έχει μπει για τα καλά στα σπίτια
όλων των οικογενειών αυτού του κομματιού της Νίκαιας.

Η Σούλα Καραπαναγιώτου, που μένει απέναντι, ήταν στο χωριό απ’ όπου κατάγεται,
μόλις άκουσε «το κακό» από τις τηλεοράσεις. «Δεν το πίστευα, ούτε τώρα καλά
καλά το πιστεύω», λέει, δέκα ημέρες αργότερα. «Κόντεψα να πάθω. Και γύρισα
εδώ, αμέσως. Να δούμε τι θα κάνουμε μ’ αυτήν τη συμφορά που μας βρήκε».

Η Χριστίνα και ο Γιάννης Καρανδρέας, φίλοι του Λευτέρη Σαουλίδη από παιδική
ηλικία, προσπαθούν να οργανώσουν τα πάντα: «Να στηρίξουμε τη Δώρα, να
βοηθήσουμε τον Λευτέρη μας…». Ο Γιάννης παρεμβαίνει: «Το αξιότερο παλικάρι
είναι ο Λευτέρης. Ούτε έπινε ούτε ξενυχτούσε, ούτε τίποτε. Όλα καλά τα έχει.
Και αυτό τον έφαγε. Δεν άντεχε να βλέπει την οικογένειά του να μην τα βγάζει
πέρα. Δεν μιλούσε, όμως. Γι’ αυτό και έκανε αυτήν την πράξη απελπισίας.
Χτύπησε ουσιαστικά τον εαυτό του». Συγχύζεται, ξεσπάει ­ «έτσι που τα έκανε,
δεν υπήρχε περίπτωση να μην τον πιάσουν. Όταν μπήκε μέσα σε εκείνη την
τράπεζα, ήταν σαν να έλεγε: Με εξουθενώσατε, μου παίρνετε τα πάντα. Τώρα,
πάρτε και μένα…».

Πιο πέρα, η κ. Κούλα Ηλιαδάκη, η σπιτονοικοκυρά επί δεκαπέντε χρόνια της
οικογένειας Σαουλίδη, η οποία μένει στο διαμέρισμα ακριβώς από πάνω, κάθεται
κι αυτή έξω, στο πεζοδρόμιο. «Όταν η Κούλα έμαθε το κακό, λιποθύμησε. Από
τότε, δεν έχει σταματήσει να κλαίει», μας πληροφορεί η κ. Ελένη Μαρκουλή, η
οποία μένει στον παράλληλο δρόμο. «Τόσο καλοί άνθρωποι είναι, που τους έχει
αγαπήσει σαν οικογένειά της».

Η Χριστίνα, που πρώτη, μαζί με τη Δώρα Σαουλίδη, επισκέφθηκε τον Λευτέρη στη
φυλακή, προσπαθεί να σβήσει την εικόνα από το μυαλό της. «Ήταν σαν να έβλεπες
το παιδί σου πίσω από κάγκελα. Τέτοιος είναι ο Λευτέρης. Γι’ αυτό και τα τρία
παιδιά της οικογένειας είναι τόσο καλά· γίνονται δεκτά σε όλα τα σπίτια. Είναι
τα παιδιά του Λευτέρη. Και αυτό αρκεί». Σταματάει λίγο και συνεχίζει με
παράπονο: «Ο Λευτέρης δεν έχει καν την “πονηριά” των περισσότερων ανδρών.
Κανένας άνδρας εδώ στη γειτονιά δεν είναι σαν τον Λευτέρη. Γιατί, ό,τι κι αν
έγινε, ό,τι κι αν γίνει, ο Λευτέρης είναι αυτός που όλοι ξέρουμε. Που αγαπάμε.
Όλη η γειτονιά θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της να μην χαθεί ο πιο καλός
άνθρωπός μας».