ΑΥΤΟΙ

… η στιγμή που ο πολιτικός πρέπει να ταιριάξει όσα είχε κάποτε υποσχεθεί με
την πραγματικότητα που αντιμετωπίζει. Στη Γαλλία, οι προθεσμίες για τον Ζοσπέν
αρχίζουν να σφίγγουν. Τέλειωσε και η σύντομη ανάσα του καλοκαιριού. Είχε ήδη
ξεκινήσει, λένε οι αιώνιοι δυσαρεστημένοι, με τρεις υπαναχωρήσεις. Ένα από τα
συνθήματά του, αυτό που του είχε δώσει τη μεγάλη ώθηση, ήταν ότι θα έσωζε τους
εργάτες της Ρενώ. Ώσπου η επιτροπή σοφών που ο ίδιος διόρισε αποφάνθηκε ότι το
βελγικό εργοστάσιο στο Βιλβόρντε έπρεπε να κλείσει. Δεύτερη δέσμευση των
σοσιαλιστών ήταν πως αν τυχόν η μάχη για το εύρω θα σήμαινε διαρκείς
στερήσεις, η Γαλλία θα τηρούσε αποστάσεις. Ώσπου ήρθε και το Άμστερνταμ, και ο
Ζοσπέν άκουσε τον εαυτό του να λέει ότι η Γαλλία παραμένει πιστή στο
χρονοδιάγραμμα του Μάαστριχτ.

… «φούγκα και παραλλαγή» του Ζοσπέν ήταν στο οικονομικό πρόγραμμα. Σχέδια
για περιστολή δαπανών, για συνετώτερο κράτος κλπ., όλα κάηκαν στην ποδιά της
Μαρτίν Ωμπρύ, της υπερυπουργού Εργασίας, που εξασφάλισε για το χαρτοφυλάκιό
της κονδύλια μαμμούθ (επισύροντας τον φθόνο των συναδέλφων της). Γεγονός
είναι, πάντως, ότι ο Ζοσπέν εξακολουθεί να πείθει ότι, τουλάχιστον,
«προσπαθεί». Στα γκάλλοπ, ανέβηκε 2 πόντους, στο 51%. Λήγοντος του θέρους,
ωστόσο, τον Γάλλο ηγέτη περιμένουν κάμποσοι ακόμη ανεμόμυλοι να
κονταροχτυπηθεί. Πρώτος, η λιτότητα. Τον Απρίλιο, είχε διακηρύξει στην
τηλεόραση ότι η πολιτική του δεν ήταν εισπρακτική. Ίσα ίσα, είπε, η πίεση σε
επιχειρήσεις και ιδιώτες θα χαλάρωνε. Πώς θα συνέβαινε αυτό το θαύμα, το
κράτος να τσιγγουνεύεται σε δαπάνες και ταυτόχρονα να γίνεται στοργικότερο,
δεν εξηγήθηκε επαρκώς.

… παραθεριστές, συνεπώς, δεν εξεπλάγησαν που τίποτα χαρμόσυνο, καμμιά
ανακούφιση δεν τους περίμενε. Ένα άλλο αγκάθι ήταν οι νόμοι Πασκουά-Ντεμπρέ
κατά των άμοιρων μεταναστών. Θα αίρονταν, υποτίθεται, ώστε η Γαλλία να μη
θυμίζει αστυνομικό κράτος. Αλλά ούτε αυτό έγινε. Το θέμα μένει μετέωρο, υπό
συζήτηση. Και ήρθε η ώρα ­ τρίτο αγκάθι ­ να αναγγελθούν τα μέτρα για το 1,5
εκατομμύριο θέσεις εργασίας που θα γεννούσε η κυβέρνηση του Παρισιού. Δεν
πρόκειται για μέτρα, αλλά για περαιτέρω υποσχέσεις, γράφει η «Λιμπερασιόν». «Η
μόνη σαφής δέσμευση αφορά 50.000 θέσεις για εφέτος και 100.000 για το ’98. Και
αυτές όχι σε επιχειρήσεις, αλλά σε δήμους και νομαρχίες….».

… το μειωμένο ωράριο: η «αιχμή του δόρατος» στη μάχη για την απασχόληση. Οι
ώρες, πράγματι, από 39 θα γίνουν 35 εβδομαδιαίως, κατά το νομοσχέδιο της
Ωμπρύ, αλλά μόνο από την 1 Ιουλίου του…. 2000. Οι Γάλλοι άνεργοι πρέπει να
οπλισθούν με καρτερία. Οι διαβουλεύσεις για τις λεπτομέρειες του σχεδίου ­ από
σήμερα, και εντατικότερα από Δευτέρα ­ ξεκινούν με υπόκρουση τις διαμαρτυρίες
της CGT (γαλλικής ΓΣΣΕ). Ο κομμουνιστής Γενικός Γραμματέας της, Λουΐ Βιαννέ,
προβλέπει κιόλας «μεγάλη ένταση», δεδομένης και της αρνητικής στάσης των
επιχειρηματιών. Ακόμη και το 2000, αυτοί το θεωρούν νωρίς, αφού δεν έχει
βρεθεί ­ πέρα από ένα μάλλον θεωρητικό σχεδιασμό ­ πειστική φόρμουλα για
μείωση των ωραρίων με παράλληλη διατήρηση του μισθού στο ακέραιο. Αλλά οι
συνδικαλιστές φοβούνται το μορατόριουμ. «Αυτά τα πράγματα, ή κάνε τα αμέσως ή
άστα…. Όσο αργείς, τόσο ο ταξικός εχθρός οργανώνεται».