Η ραπ γειτονιά της Αθήνας

Τα μαγαζιά. Έχουν τα πάντα. Από κασέτες και παιχνίδια, μέχρι τηλέφωνα και αναψυκτικά. Ένας πολύχρωμος κόσμος…

Δέκα μέτρα πιο κάτω, χάνονται ανάμεσα στην πολυεθνική πολιτεία της Ομόνοιας
και της οδού Αθηνάς. Στην Γερανίου, όμως, τη ραπ γειτονιά της πόλης, νιώθουν
σαν το σπίτι τους. Εκεί αράζουν με μια παγωμένη μπίρα στο χέρι, τρώνε «μαϊμάι»
και σιμιγδάλι με σάλτσα από ντομάτα-«εγκούσι», ακούνε τον αγαπημένο τους Ice-Τ
και ονειρεύονται την ημέρα που θα πιάσουν «την καλή», όπως όλοι μας βέβαια.

Έχει, λοιπόν, και η Αθήνα το δικό της Χάρλεμ. Σιγά-σιγά, χωρίς «αγκωνιές» και
χτυπήματα κάτω από τη μέση, χωρίς να ενοχλούν καμιά άλλη κοινότητα, χωρίς να
προκαλούν και να δίνουν στόχο, απλώνουν δεξιά και αριστερά της οδού Γερανίου
τον δικό τους κόσμο, που είναι ομολογουμένως πιο πολύχρωμος και μελωδικός απ’
αυτόν γύρω τους. Μια στροφή δεξιά από την Σοφοκλέους, σε μπάζει σ’ ένα στενό
ασφαλτόδρομο με πολλά εγκαταλελειμμένα σπίτια και καθόλου πλανόδιους πωλητές
και παράγκες, απ’ όπου ακούγεται δυνατά ραπ, φανκ και ρέγγε και οι φατσούλες
ξαφνικά αλλάζουν χρώμα: δεν είναι, όμως, γκέτο. Περισσότερο μοιάζει με κέντρο
εμπορικής συναλλαγής, καθώς μέσα σε στενόχωρα μαγαζάκια και στοές, μικρά
εστιατόρια και ψιλικατζίδικα, κινούνται καθημερινά περισσότεροι από χίλιοι
άνθρωποι, οι οποίοι μιλούν τη δική τους διάλεκτο.

Από τη Νιγηρία, την Γκάνα, την Κένυα και άλλα κράτη της γειτονικής ηπείρου,
έφτασαν στην Ελλάδα ­ μερικοί αφού ταξίδεψαν σ’ όλη την Ευρώπη πρώτα. Τα
προβλήματα γι’ αυτούς, λίγο πολύ, παντού τα ίδια.

«Αν γυρίσει κανείς στον δρόμο και με πει μαύρη, σαν να με βρίζει, θα μπορούσα
και να τον σκοτώσω», λέει με πάθος η νεαρή γυναίκα που δουλεύει σ’ ένα από τα
μαγαζιά της δροσερής στοάς. Ήταν η μοναδική που μας είπε πως θέλει να φύγει
από τη χώρα μας, «γιατί βαρέθηκε να βλέπει ότι δεν αλλάζει τίποτα εδώ».
Πάντως, διά στόματος του Patrick Odeh, προέδρου του Συλλόγου Νιγηριανών, «οι
Έλληνες δεν είναι ρατσιστές και έχουν καλή καρδιά».

Στο take-away εστιατόριο που υπάρχει στην είσοδο μιας πολύβουης στοάς, ο Κόλιν
διαβάζει «Athens News». Δεν δέχεται να μας μιλήσει, όπως και κανείς άλλος,
άλλωστε, αν δεν μιλήσουμε πρώτα με τον πρόεδρο της κοινότητας, τον Πάτρικ. Ο
τελευταίος, μας οδηγεί στον τέταρτο όροφο μιας πολυκατοικίας εκεί δίπλα, όπου
υπάρχουν τα γραφεία του Συλλόγου των Νιγηριανών στην Ελλάδα. Φαξ, υπολογιστής,
ηλεκτρονική γραφομηχανή και κινητό τηλέφωνο είναι ο σούπερ εξοπλισμός του
γραφείου, που εκτελεί χρέη… πρεσβείας αφού η πρεσβεία της χώρας τους έχει
κλείσει από τη δεκαετία του ’80.

Ο πρόεδρος έχει ένα μεγάλο παράπονο: «Στη Νιγηρία ζουν 24.000 Έλληνες με τις
οικογένειές τους, με τις δουλειές τους και τα σπίτια τους. Η χώρα μου τους
δέχθηκε και τους επέτρεψε να ζήσουν εκεί. Θα θέλαμε κι εμείς εδώ να μας
δεχθείτε με τον ίδιο τρόπο. Γιατί να μη δίνεται ένας αριθμός αδειών παραμονής
και να πρέπει κάθε φορά να ανανεώνουμε τις βίζες; Αφού θέλουμε να δουλέψουμε εδώ».

Το μεσημέρι, η κίνηση κορυφώνεται στην Γερανίου. Από τα παρακείμενα στενά
έρχονται παρέες-παρέες, βρίσκουν τους φίλους τους, ψωνίζουν μπαχαρικά για το
φαγητό τους και φορτώνουν τις τσάντες τους εμπορεύματα από τα ράφια των
καταστημάτων-αποθηκών. Ένα τσιγάρο κρεμασμένο στα χείλη και η ώρα κυλάει ήρεμα
και χαλαρά. Μόνον τα palm trees της πατρίδας τους λείπουν και η θάλασσα. Το
βράδυ, θα σκορπιστούν στα σπίτια τους. Υπόγειες γκαρσονιέρες ή το πολύ-πολύ
δυάρια φτηνά στην Πλατεία Βικτωρίας, τις Πλατείες Αμερικής και Κολιάτσου, την
Πλατεία Βάθης, την Κυψέλη και το Γαλάτσι. Οι πιο «χάι» μένουν στη Γλυφάδα και
οδηγούν Μερσεντές.

ΟΙ ΧΡΥΣΕΣ αλυσίδες στον λαιμό και τους καρπούς, κατά περίεργο τρόπο, δεν
φαίνονται κακόγουστες πάνω του. Κι ας συνδυάζονται με αθλητικές φόρμες και
παπούτσια. Χαμογελάει όταν του ζητάμε τη συνταγή για το σιμιγδάλι. «Δεν είναι
τίποτα σπουδαίο», λέει ο Τόνι, «σε βραστό νερό ρίχνεις σιγά-σιγά ψιλό
σιμιγδάλι, ανακατεύοντας μέχρι να πήξει».

Οι Αφρικανοί το προτιμούν με μια σάλτσα από ντομάτα, πιπεριές και «εγκούσι»,
ένα μπαχαρικό από καρπούς που κοπανιόνται ώσπου να γίνουν άσπρη σκόνη. Ο Τόνι,
ο οποίος γεννήθηκε στην πόλη Umuahma πριν από τριάντα χρόνια, ήρθε στην Ελλάδα
για να σπουδάσει Οικονομικά πριν από εννέα χρόνια. Ήδη ζούσαν εδώ ο αδελφός
και η αδελφή του. «Στη Νιγηρία, μέχρι τα είκοσι ένα μου, δούλευα σε τράπεζα,
αλλά ήθελα να φύγω, να ταξιδέψω στον κόσμο», λέει. Έζησε και δύο χρόνια στο
Λονδίνο, όπου έπαιζε μπάσκετ με την ομάδα του πανεπιστημίου του, αλλά τελικά
κατέληξε στην Ελλάδα. Του αρέσει η ζωή εδώ. Έχει ένα δικό του εστιατόριο και
ζει άνετα. Πληρώνει φόρους και σχετικά καλούς μισθούς στο προσωπικό που
δουλεύει γι’ αυτόν. Όμως έχει επτά χρόνια να επιστρέψει στη χώρα του και
ονειρεύεται να περάσουν γρήγορα οι μήνες, για να πάει τα Χριστούγεννα. «Μου
έλειψαν οι άνθρωποι της πατρίδας μου», λέει κοιτώντας ένα μεγάλο ταμπλό-κολάζ
οικογενειακών φωτογραφιών, που φιγουράρει σε θέση περίοπτη μπροστά από την
κουζίνα τού εστιατορίου του. Η αγαπημένη του βόλτα στην Αθήνα είναι με το
αυτοκίνητο και δυνατή μουσική προς το Σούνιο, το καλοκαίρι.