Δεν έγινα ούτε θα γίνω σκαλοπάτι κανενός

Ο Γιώργος με τη φανέλα της Εθνικής. Πάντοτε έδινε τον καλύτερο εαυτό του με το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα

Η ΑΠΟΥΣΙΑ του Γιώργου Δεληκάρη, η αποχή του από τα κοινά, είχε ως αποτέλεσμα
να δημιουργηθούν ολόκληροι μύθοι γύρω από το όνομά του. Εκτός του γεγονότος
ότι οι «καλά ενημερωμένοι» περιέγραφαν έναν Δεληκάρη «καραφλό, με κοιλίτσα και
πολύ γερασμένο», έλεγαν ακόμη ότι ήταν βαθύπλουτος! «Είχε παντρευτεί κόρη
εφοπλιστή που είχε 60 καράβια»! Ρώτησα τον Γιώργο γι’ αυτά. Έβαλε τα γέλια, το
πρόσωπό του φωτίστηκε:

«Ξέχασα να σου πω ότι πράγματι έχω εξήντα καράβια από την προίκα που πήρα!
Αλλά επειδή ποτέ μου δεν αγάπησα τα λεφτά τα χάρισα σε φίλους. Μα, για ποια
καράβια μιλάμε τώρα. Μπορεί να έχουμε ανάγκη το χιλιάρικο και να πετάμε το
εκατομμύριο, αλλά όχι κι έτσι. Άκου, καράβια…».

­ Τι θαυμάζεις περισσότερο;

«Τους ανθρώπους που στάθηκαν όρθιοι και δεν πρόδωσαν τα ιδανικά τους».

­ Τι σημαίνει για σένα αγάπη;

«Η αγάπη δεν αγοράζεται όσα λεφτά κι αν έχεις. Ορισμένοι το γνωρίζουν αυτό.
Γνωρίζουν ότι το να αγαπηθείς κερδίζεται. Δεν απαιτείται»!

Ο Δεληκάρης αγαπάει πολύ την οικογένειά του. Αγαπάει τη μουσική, το διάβασμα.
Δεκάδες βιβλία υπάρχουν στο σπίτι του. Απο τότε που έπαιζε ποδόσφαιρο διάβαζε,
ήταν ξεχωριστός. Δεν είχε πολλούς φίλους. Κάποιοι, μάλιστα, τον πρόδωσαν, αλλά
δεν θέλει να μιλήσει γι’ αυτούς.

Δύο η ώρα το πρωί, εκεί στον Άγιο Νείλο, τα φώτα χαμήλωσαν. Και οι άνθρωποι
όταν δεν υπάρχει πολύ φως γίνονται περισσότερο ευαίσθητοι. Μαζί με τον
Δεληκάρη, σ’ ένα τραπέζι, κι ενώ οι τελευταίοι πελάτες έφυγαν, τα λέμε με την
ησυχία μας:

«Ντρέπομαι που γνωρίζω τόσα λίγα πράγματα. Γι’ αυτό συνέχεια προσπαθώ. Μου
αρέσει αυτή η ώρα. Ίσως και να με βολεύει! Με ρωτάς γιατί δεν έγινα βεντέτα.
Τα είχα όλα από 18 ετών. Δεν ήμουν, φαίνεται, αρκετά χαζός. Πάντοτε μου άρεσαν
οι γυναίκες με ισχυρή προσωπικότητα. Αγάπησα τις ωραίες γυναίκες. Κι αν δεν
φοβόμουν τη γυναίκα μου θα έλεγα ότι μου αρέσουν και τώρα».

Χθες, ο Δεληκάρης αποκάλυψε ότι η μεταγραφή του από τον Ολυμπιακό στον
Παναθηναϊκό αποτέλεσε ιστορικό λάθος. Δεν είπε ότι η μεταγραφή αυτή βόλεψε κάποιους:

Με τον μεγάλο δάσκαλο Κάζιμιρ Γκόρσκι. Ο Δεληκάρης είχε πάντοτε καλές σχέσεις με τους προπονητές. Με τους παράγοντες δεν τα πήγαινε καλά…

ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΚΙΕΣ

«Ο κόσμος σήμερα θέλει να διαβάζει κακίες. Διότι οι κακίες πουλάνε. Δεν έχω
κακίες εγώ. Αυτός είμαι».

Όταν ο Δεληκάρης δεν θέλει να πει κάτι, δεν το λέει. Με μια φράση («σε
παρακαλώ, δεν θέλω να προσβάλω κανέναν») αποφεύγει τα δύσκολα μονοπάτια. Το
βιβλίο με τη ζωή του είναι πάνω στο τραπέζι, αλλά ο ίδιος επιλέγει τις σελίδες
που θα διαβάσει. Τον ρώτησα για όλα. Μου απάντησε στα ερωτήματα που ήθελε:
«Ίσως μια άλλη φορά πούμε περισσότερα».

«Ξέρεις κάτι; Η μεγαλύτερη επένδυση του ανθρώπου είναι η ηθική του υπόσταση.
Εγώ δεν έγινα και δεν θα γίνω σκαλοπάτι για να πατήσουν πάνω μου. Έδωσα πολλά,
πήρα και πολλά. Διότι άλλο να είσαι άνθρωπος και άλλο ανθρωπάκος. Σήμερα
επικρατεί η λογική της αγέλης. Έχω απομακρυνθεί όντως. Δεν θέλω να φθαρώ».

­ Και πόσο θ’ αντέξεις;

«Φοβάμαι μήπως λυγίσω. Αν, για παράδειγμα, μου ζητήσουν κάτι οι κόρες μου θα
πρέπει να το κάνω. Κι εκεί είμαι ευάλωτος».

Ο Δεληκάρης έχει δύο πολύ όμορφες κορούλες. Την Όλγα, 20 ετών. Και τη Θωμαή,
16. Συζητάει τα πάντα μαζί τους. Στην οικογένεια επικρατεί αυτό που αποκαλούμε
«απόλυτη δημοκρατία».

­ Τι άλλο φοβάσαι;

«Τους μικρόψυχους. Και κάτι άλλο. Όταν έπαιζα μπάλα δεν φοβόμουν ποτέ κανέναν
αντίπαλο. Φοβόμουν όμως μη χάσει η ομάδα μου! Γινόμουν τρελός με την ιδέα της
ήττας. Αλλά αναγνώριζα τον νικητή, του έσφιγγα το χέρι. Άσχετο αν το βράδυ
έκλαιγα στο σπίτι μου. Δεν μπορείς να νικάς συνεχώς».

Η ΦΑΝΕΛΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΜΠΑ

Ο κόσμος είπε για τον Δεληκάρη χίλια δυο πράγματα. Ποτέ και κανένας δεν
τόλμησε να πει ότι «πούλησε παιχνίδι». Κάποτε στην Τούμπα έφυγε από το γήπεδο
και έδωσε επιδεικτικά τη φανέλα του σε κάποιον προπονητή. Ήταν ο μοναδικός
τρόπος αντίδρασης για κάτι που δεν του πήγαινε καλά.

Όσοι υπήρξαν συμπαίκτες του ή τον γνώρισαν από κοντά έχουν να λένε για το ήθος
του. Τη λεβεντιά του. Την υπερηφάνειά του. Και οι πιο «προχωρημένοι» μιλάνε
για την κουλτούρα του. Επαγγελματίας, την εποχή που δεν υπήρχε
επαγγελματισμός, πήγαινε πρώτος στην προπόνηση και έφευγε τελευταίος. Δεν
έβαζε μύγα στο σπαθί του σε θέματα ηθικής. Ήταν και είναι απόλυτος. Θυμάμαι
τον Δεληκάρη, νεαρός ρεπόρτερ στη Λεωφόρο, να βοηθάει τον μακαρίτη Μπακούρο να
μαζέψει τις μπάλες στο τέλος της προπόνησης. Επιμένω:

­ Γιατί σταμάτησες το ποδόσφαιρο στο άνθος της ηλικίας σου;

«Είναι ένα μυστικό που θα το κρατήσω για τον εαυτό μου. Ίσως δεν το αποκαλύψω
ποτέ. Πληγώθηκα, υπέφερα, πονάω ακόμη γι’ αυτήν την απόφαση. Αλλά αρκετά».

­ Σε πίκρανε ο κύριος Βαρδινογιάννης;

«Να είναι καλά ο άνθρωπος».

­ Γνωρίζεις τον κύριο Κόκκαλη;

«Κάποτε κάναμε και παρέα. Μπορώ να πω ότι ήμασταν φίλοι. Του εύχομαι να έχει
υγεία και επιτυχίες».

­ Μια ευχή.

«Λιγότερη δυστυχία στα παιδιά όλου του κόσμου. Και μεγαλύτερη φροντίδα στις
γιαγιάδες και στους παππούδες που χάθηκαν από τα σπίτια μας».

­ Μια τιμωρία.

«Τιμώρησα τον εαυτό μου για τις αδυναμίες μου. Αγάπησα τόσο πολύ το ποδόσφαιρο».

Την εποχή που ένας «υψηλός» μισθός δεν ξεπερνούσε τις 6.000 δραχμές μηνιαίως,
ο Δεληκάρης έβγαζε 200 και 300 χιλιάδες την εβδομάδα! Έπαιζε μονά-ζυγά με τον
Νίκο Γουλανδρή, ο οποίος τον υπεραγαπούσε.

Παντού δεξιοτέχνης. Ο Γιώργος έχει ταλέντο ακόμη και στο ψήσιμο

ΣΑΚΟΥΛΕΣ ΜΕ ΧΙΛΙΑΡΙΚΑ

Στη μια χαρτοσακούλα ο μακαρίτης έβαζε πενήντα χιλιάρικα (τότε δεν υπήρχαν
πεντοχίλιαρα) και στην άλλη πάνω από εκατό. Μπέρδευε τις σακούλες και έλεγε
στον Γιώργο: «Διάλεξε, μικρέ. Να δούμε αν σε θέλει η τύχη σήμερα». Αυτό
γινόταν δυο-τρεις φορές την εβδομάδα! Και ο Γιώργος έφευγε από το σπίτι του
μακαρίτη, δίπλα στ’ ανάκτορα, με ένα πακέτο χιλιάρικα…

Όταν ο Δεληκάρης τύχαινε να μην περάσει από το σπίτι, ο Γουλανδρής τον
αναζητούσε: «Τι έγινε, Γιώργο; Είσαι καλά; Γιατί δεν ήρθες σήμερα;».

Θυμάται ο Δεληκάρης: «Ήταν το κάτι άλλο ο Γουλανδρής. Είχε χιούμορ, έκανε
πλάκα ακόμη και στους παράγοντες. “Ποιον παίκτη θέλετε να πάρουμε;”, τους
ρωτούσε παρουσία όλων των ποδοσφαιριστών. Άρχιζαν αυτοί να λένε διάφορα
ονόματα. Ο Γουλανδρής τους άκουγε με προσοχή. Όταν ολοκλήρωναν τις προτάσεις
τους ρωτούσε: Και πόσα χρήματα βάζετε εσείς κύριε για τον τάδε παίκτη; Κι
εσείς για τον δείνα; Οι παράγοντες (τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου, τότε)
άρχιζαν τις δικαιολογίες: Μα, εμείς δεν έχουμε χρήματα, πρόεδρος είστε εσείς!
Τότε, ο Γουλανδρής έβγαζε μια σφυρίχτρα, σφύριζε και τους έλεγε: “Βρε ούστ! Με
τα δικά μου λεφτά θέλετε να πάρετε παίκτες;”. Και μετά, όταν έφευγαν οι
παράγοντες, ο συχωρεμένος ρωτούσε εμάς ποιον παίκτη να πάρουμε για να γίνει
ακόμη πιο ισχυρός ο Ολυμπιακός».

Ο Δεληκάρης έχει όρεξη, κέφι. Είπε και άλλες παρόμοιες ιστορίες νωρίτερα, στην
παρέα. Ο Νίκος Κουρμπανάς, πρώην παίκτης του Παναθηναϊκού και νυν προπονητής
στο Μαρκό, τον είχε ρωτήσει ευθέως:

­ Γιώργο, γιατί δεν επιστρέφεις; Αγαπάς το ποδόσφαιρο,
μπορείς να το βοηθήσεις «από μέσα». Υπήρξες πάντοτε πρότυπο
αθλητή και ανθρώπου.

«Αγνοώ τη σημερινή ποδοσφαιρική πραγματικότητα. Μπορεί να με κοιτάνε σαν
εξωγήινο. Είναι όμως συνειδητή επιλογή μου. Αλλιώς τα βλέπω τα πράγματα. Δεν
λέω ότι έχω δίκιο. Αλλά εγώ θα είμαι σχεδόν πάντοτε με την πλευρά των παικτών,
των προπονητών, των φιλάθλων. Αναπόφευκτα θα επέλθει σύγκρουση με τους υπόλοιπους».

Ρώτησα τον συνέταιρο και κουμπάρο του Δεληκάρη, Μάρκο Αντιμαχίτη, τι άνθρωπος
είναι ο Γιώργος. Μου απάντησε με δυο λέξεις: «Περήφανος και ευαίσθητος».

ΔΕΝ ΖΗΛΕΨΑ ΚΑΝΕΝΑΝ

Ο Δεληκάρης δεν ζήλεψε κανέναν παίκτη όταν έπαιζε ποδόσφαιρο: «Θαύμασα
πολλούς, δεν ζήλεψα κανέναν. Δεν θέλω να πω ονόματα μήπως και ξεχάσω κάποιον.
Εντάξει, στην εποχή μου υπήρξαν κολοσσοί. Εγώ δεν πρόσφερα όσα πρόσφεραν
αυτοί. Ίσως και να μην πρόλαβα».

­ Τι σημαίνουν για σένα τα πλούτη;

«Δεν μπορείς να έχεις πόνο όταν είσαι πλούσιος. Και ο πόνος δημιουργεί το
μεγαλείο. Έχεις δει κανέναν πλούσιο να γίνεται ποδοσφαιριστής;».

­ Εξουσία;

«Η εξουσία αλλοιώνει την ψυχή του ανθρώπου. Έρχεται η ώρα που αυτοεξουσιάζεσαι
από την εξουσία που επέβαλες. Και καταντάς σκλάβος».

­ Πολιτική;

«Αν η πολιτική είναι η κοινωνία μας, δες την κοινωνία για να καταλάβεις τι
είναι η πολιτική».

Τη δεύτερη φορά που συναντηθήκαμε με τον Δεληκάρη έβγαλα χαρτί και στιλό. Δεν
βοήθησε και πολύ! Γιατί είναι δύσκολο να αποτυπώσεις στο χαρτί, να περιγράψεις
τις πτυχές μιας απαστράπτουσας προσωπικότητας. Ο άνθρωπος αυτός εκπέμπει
ακτινοβολία. Το καταλαβαίνεις από την πρώτη στιγμή, από τα πρώτα λόγια. Τον
χαρακτηρίζω ερημίτη του ποδοσφαίρου, που αν επιστρέψει στο χώρο θα προκαλέσει
ρήξη. Και δεν είναι σίγουρο ότι θα βγει νικητής…