Διακοπές στις διακοπές…

Σύντομες διακοπές. Η οικογένεια Μπουζιόγλου περιορίστηκε φέτος μόνο σε μία εβδομάδα διακοπών. «Και πολύ ήταν», λέει η κ. Ασπασία Μπουζιόγλου

Κάποτε τον Ιούλιο και τον Αύγουστο τα πάντα ήταν κλειστά. Ο Έλληνας
εργαζόμενος, όμως, φαίνεται ότι αλλάζει τις συνήθειές του και αργά αλλά
σταθερά μιμείται τους υπόλοιπους Ευρωπαίους μειώνοντας τις ημέρες των διακοπών
του. Μήπως ξαφνικά γίναμε «workaholic» (ή, επί το… ελληνικότερον αλκοολικοί
με την δουλειά); Σύμφωνα με τα στοιχεία συνδικαλιστικών οργανώσεων, οι Έλληνες
χάνουν την τελευταία 5ετία 2-3 ημέρες διακοπές τον χρόνο!Οι αριθμοί λένε ότι,
κατά μέσον όρο, ένας χαμηλόμισθος κάνει 17 ημέρες διακοπές τον χρόνο, όμως
στην πράξη ένας εργαζόμενος πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του τυχερό αν καταφέρει
να κάνει 10 ημέρες διακοπές, μαζί με την οικογένειά του, σε ένα νησί. Όσοι
ασχολούνται με την εργασία λένε ότι η νέα τάση έχει να κάνει με τις
οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ελληνικές οικογένειες, αλλά και με
τις αυξημένες απαιτήσεις που έχει η αγορά εργασίας σήμερα ­ ιδιαίτερα στον
ιδιωτικό τομέα.

«Ευτυχώς, που οι ρίζες των περισσοτέρων από εμάς είναι ακόμα ισχυρές με τις
πατρίδες μας και έτσι ένα μεγάλο μέρος των διακοπών γίνεται στο πατρικό
σπίτι», λέει ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ κ. Γιάννης Κουτσούκος, που διαπιστώνει χρόνο
με τον χρόνο μείωση στον αριθμό των πραγματικών ημερών που οι εργαζόμενοι
ρίχνουν «μαύρη πέτρα» πίσω τους για ξεκούραση.

Πέρυσι το καλοκαίρι, η κ. Ασπασία Μπουζιόγλου είχε φύγει από την Αθήνα για
τρεις εβδομάδες με την οικογένειά της. Φέτος, κατάφερε, με την… βοήθεια της
Εργατικής Εστίας, να πάει στην Κεφαλονιά για μία εβδομάδα. «Βλέπω του χρόνου
να βγάζουμε το καλοκαίρι με κάνα δυο τριήμερα στη Λούτσα», λέει, αστειευόμενη,
και το μυαλό της γυρνάει στα παιδικά της χρόνια, όταν το ραντεβού κάθε
καλοκαίρι ήταν για δύο μήνες στην Εύβοια.

Τώρα; «Τώρα, δύο μήνες διακοπές, με δύο παιδιά, δεν βλέπω ούτε στα πιο τρελά
μου όνειρα. Οι περυσινές διακοπές μας, που κράτησαν τρεις εβδομάδες, μας
στοίχισαν 420.000 δραχμές. Πού να ξαναβρεθούν τόσα χρήματα;» αναρωτιέται.

Τα 260.000 δελτία κοινωνικού τουρισμού που δίνουν δυνατότητα για φθηνές
διακοπές, μικρή μόνο βοήθεια δίνουν στους εργαζομένους. Είναι χαρακτηριστικό
ότι, σύμφωνα με έρευνα της PRC που έγινε πέρυσι για λογαριασμό του Ινστιτούτου
Εργασίας της ΓΣΕΕ, το 42% των χαμηλόμισθων περνάει τις διακοπές του στο
πατρικό σπίτι, όπου τα έξοδα τις περισσότερες φορές είναι μηδαμινά.

Όταν μάλιστα υπάρχουν και παιδιά, τα πράγματα γίνονται ακόμα δυσκολότερα. Τα
παιδιά της Ασπασίας και του Γιώργου Μπουζιόγλου, ο Πολυχρόνης και η Δέσποινα,
γκρινιάζουν, όμως τα… κουκιά δεν βγαίνουν. «Τα έξοδα είναι πολύ μεγάλα,
ιδίως τώρα που τα παιδιά μεγαλώνουν. Δεν είναι μόνον η διαμονή, το φαΐ και η
διασκέδαση στην εξοχή, αλλά και τα μεταφορικά. Όταν τα βάλεις κάτω σε πιάνει
σκέτη απελπισία», λέει η κ. Μπουζιόγλου.

ΟΙ ΙΤΑΛΟΙ συνηθίζουν να αποκαλούν τον Αύγουστο «φιέστα» θέλοντας να δείξουν
ότι είναι ο μήνας που οι πάντες διασκεδάζουν και ξεκουράζονται. Τα τελευταία
χρόνια, όμως, και ιδιαίτερα φέτος, στη γειτονική μας χώρα ο Αύγουστος είναι
ένας συνηθισμένος μήνας. Τα μαγαζιά δεν κλείνουν, ο κόσμος μένει στην πόλη και
«η Ιταλία είναι λιγότερο ευτυχισμένη», όπως έγραψε πρόσφατα η «La Stampa».

Μήπως αντί για «το τέλος της ιστορίας» που οραματιζόταν ο Φουκουγιάμα,
βρισκόμαστε μπροστά στο… τέλος των διακοπών; Ακόμα και λαοί, όπως οι Ιταλοί
και οι Έλληνες, που κάποτε δεν χαλούσαν την άδειά τους με τίποτα, φαίνεται να
ακολουθούν τις δυτικοευρωπαϊκές τάσεις μειώνοντας τον χρόνο τον διακοπών τους.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι έρευνες έδειξαν ότι το 59% των εργαζομένων στην Ελλάδα
σπάνια πηγαίνουν εκδρομές ή ταξίδια. Βέβαια, όσο ανεβαίνει το εισόδημα τόσο
αυξάνει και ο αριθμός των ημερών διακοπών ­ όμως, πολλές φορές, μεγάλο
εισόδημα σημαίνει και σημαντικές ευθύνες και, άρα, μικρά περιθώρια για διακοπές.

Αλλά και από τη στιγμή που θα ξεκινήσουν οι διακοπές, δεν φαίνεται να
αντιπροσωπεύουν αυτό που συνηθίζουμε να αποκαλούμε «ιδανική ξεκούραση». Πώς,
αλλιώς, να εξηγήσει κανείς ότι το 62% από αυτούς που κάνουν διακοπές δηλώνουν
ότι για το φαγητό, την περίοδο της ξεκούρασης, φροντίζει η σύζυγος ή η μητέρα τους;

«Πλέον, παρατηρείται το φαινόμενο πολλοί εργαζόμενοι να μην έχουν ουσιαστικά
καθόλου διακοπές, αφού χρησιμοποιούν την περίοδο της ετήσιας άδειάς τους για
να βοηθήσουν στις αγροτικές εργασίες που έχουν στο χωριό τους. Δέκα ημέρες, το
πολύ δεκαπέντε, είναι ο κανόνας για τους περισσοτέρους», λέει ο πρόεδρος της
ΑΔΕΔΥ κ. Γιάννης Κουτσούκος.

Πολλοί ρίχνουν το φταίξιμο στις μεγάλες εταιρείες, που δεν επιθυμούν πλέον μια
περίοδο παρατεταμένων και «έντονων» διακοπών. Όμως, οι έντονοι ρυθμοί στην
δουλειά αναγκάζουν ορισμένους εργαζομένους να μη θέλουν διακοπές παραπάνω από
μερικές ημέρες. Αποτέλεσμα; «Η φιέστα τελείωσε», που λένε και οι Ιταλοί…