30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ Τα ρούχα είναι… ρολόι

ΜΕΓΑΛΩΣΕ: στην Αθήνα

ΣΠΟΥΔΑΣΕ: στο Λονδίνο

ΠΙΣΤΕΥΕΙ: στον Θεό

ΕΠΕΝΔΥΕΙ: στη ζωή

ΦΙΛΟΔΟΞΕΙ: όταν πρέπει

ΑΠΟΦΕΥΓΕΙ: τον φόβο

Έδειξε τα ρούχα της στην Ιταλία και κέρδισε «με το σπαθί της» το πρώτο βραβείο
στον διεθνή διαγωνισμό για την καλύτερη πρόταση σε λινό, αφήνοντας τους
Ιταλούς και Γάλλους μαέστρους του ψαλιδιού ακόμα ν’ αναρωτιούνται.

Η Λένα Παπαχριστοφίλου δεν συχνάζει σε κοσμικά στέκια, φοράει η ίδια τα ρούχα
που σχεδιάζει και πιστεύει πως ό,τι φοράμε είναι το ρολόι της διάθεσής μας.

ΕΡ.: Πώς αισθάνεσθε ως βραβευθείσα;

ΑΠ.: Υπέροχα!

ΕΡ.: Τι αντιπροσωπεύει για σας ένα βραβείο;

ΑΠ.: Επιτυχία.

ΕΡ.: Ο Χριστιανόπουλος έγραψε εναντίον των βραβείων.

ΑΠ.: Και πολύ καλά έκανε.

ΕΡ.: Τελικά, τι έγινε στην Ιταλία;

ΑΠ.: Παρουσίασα μια δουλειά στην οποία πίστευα πολύ κι όταν πιστεύουμε
αυξάνουμε τις πιθανότητες της επιτυχίας.

ΕΡ.: Σας φθόνησαν έπειτα απ’ αυτό;

ΑΠ.: Ελπίζω όχι.

ΕΡ.: Ποια ήταν η αφετηρία στη ζωή σας;

ΑΠ.: Ένα σετ ακουαρέλες και μερικά πινέλα.

ΕΡ.: Και στην καριέρα σας;

ΑΠ.: Οι σπουδές μου στο «London School of Fashion», στο Λονδίνο.

ΕΡ.: Γιατί σχεδιάζετε ρούχα;

ΑΠ.: Γιατί σχεδιάζοντας προτείνω.

ΕΡ.: Ράβετε μόνη σας τα ξηλωμένα κουμπιά;

ΑΠ.: Εννοείται.

ΕΡ.: Το βραβείο σας έχει αντίκρυσμα;

ΑΠ.: Την παρουσίαση της νέας μου δουλειάς με την υποστήριξη του Milano
Collezioni Donna, στο πλαίσιο της επίσημης «εβδομάδας μόδας» στο Μιλάνο, το Μάρτιο.

ΕΡ.: Γιατί δεν καλούν τους Έλληνες σχεδιαστές στη Fashion Week του Λονδίνου;

ΑΠ.: Γιατί μια πρόσκληση δεν χαρίζεται… Αποκτιέται.

ΕΡ.: Θα δούμε κάποτε ελληνικές εμπνεύσεις να περπατούν στην πασαρέλα του Λούβρου;

ΑΠ.: Στο χέρι μας είναι.

ΕΡ.: Γιατί κλείσατε το κατάστημα της οδού Σκουφά;

ΑΠ.: Για τους ίδιους λόγους που το άνοιξα! Πιστεύω στην αναγκαιότητα της εξέλιξης.

ΕΡ.: Θεωρήθηκε αποτυχία στην «πιάτσα»;

ΑΠ.: Το επόμενο βήμα μου, μετά το μαγαζί, δεν ήταν αποτυχία κι άλλωστε δεν
θεωρώ τους συναδέλφους μου «πιάτσα».

ΕΡ.: Εσείς τι θεωρείτε επιτυχία στον χώρο σας;

ΑΠ.: Την αποδοχή της αισθητικής πρότασης.

ΕΡ.: Είναι επιτυχία να φτιάχνεις ρούχα που μπορούν ν’ αποκτήσουν οι λίγοι;

ΑΠ.: Όχι απαραίτητα! Για μερικούς σχεδιαστές μοιάζει να είναι.

ΕΡ.: Να φορέσουν οι λίγοι;

ΑΠ.: Σίγουρα όχι.

ΕΡ.: Πόσο, περίπου, κοστίζει ένα φόρεμά σας;

ΑΠ.: Από εξήντα έως εκατόν πενήντα χιλιάδες.

ΕΡ.: Πόσο στοίχισε το ακριβότερο ρούχο που αγοράσατε;

ΑΠ.: Προτιμώ να φοράω τα δικά μου.

ΕΡ.: Τι τρέφει τα όνειρά σας;

ΑΠ.: Η πίστη μου ότι μπορούν να πραγματοποιηθούν.

ΕΡ.: Ζείτε προκλήσεις;

ΑΠ.: Συνέχεια.

ΕΡ.: Ποια είναι η μόδα του μέλλοντος;

ΑΠ.: Μια μόδα προσωπική, μια μόδα για τον εαυτό μας, η πολυτέλεια της
ειλικρινούς κομψότητας.

ΕΡ.: Τα ρούχα είναι «μάσκες»;

ΑΠ.: Τα ρούχα είναι ρολόι.

ΕΡ.: Στις γυναίκες ταιριάζει το φόρεμα ή το παντελόνι;

ΑΠ.: Το φόρεμα.

ΕΡ.: Τι σκεφτήκατε ακούγοντας για τον θάνατο του Βερσάτσε;

ΑΠ.: Ότι όλα μπορεί να συμβούν στον καθένα οποιαδήποτε στιγμή.

ΕΡ.: Ποιον σχεδιαστή θαυμάζετε;

ΑΠ.: Σίμπιλα, Αρμάνι, Γουατανάμπε.

ΕΡ.: Και ποίου τη δόξα θα θέλατε;

ΑΠ.: Τη δική μου.

ΕΡ.: Ο τύπος της γυναίκας που δεν θα θέλατε να φοράει δημιουργίες σας είναι…

ΑΠ.: Αυτή που δεν μπορεί να διακρίνει το μοδάτο απ’ το μοντέρνο.

ΕΡ.: Η μόδα είναι η τέχνη του εφήμερου;

ΑΠ.: Είναι η τέχνη της αισθητικής που εξελίσσεται.

ΕΡ.: Ποιος θα ράψει την κολεξιόν του Μιλάνου;

ΑΠ.: Σίγουρα ένας Ιταλός κατασκευαστής κι ελπίζω κι ένας Έλληνας.

ΕΡ.: Γιατί;

ΑΠ.: Λόγω των αναγκών της συλλογής.