Όλες οι ελπίδες σ’ ένα φουσκωτό

«Γύρνα πίσω» ήταν οι τελευταίες λέξεις που άκουσε η 32χρονη Βάγια Ζήση λίγο
πριν φτάσει ασφαλής στη βραχονησίδα που της έσωσε τη ζωή. Την ίδια στιγμή, οι
υπόλοιποι επτά αγνοούμενοι (ανάμεσά τους και δύο παιδιά οκτώ και πέντε ετών)
χάνονταν εν μέσω θαλασσοταραχής οκτώ Μπωφόρ προς το άγνωστο.ΜΕΧΡΙ στιγμής δεν
έχουν εντοπιστεί πουθενά ίχνη τους, παρά τη γιγάντια προσπάθεια διάσωσης, που
όμως ξεκίνησε τριάντα δύο ώρες μετά το ατύχημα.

Το ιστιοφόρο «Gold Sin» ξεκίνησε την Παρασκευή το πρωί από τον Μόλυβο. Σύμφωνα
με τις μαρτυρίες, ο καιρός ήταν ήδη κακός. Όπως λέει όμως η μοναδική μάρτυς
των γεγονότων, η κ. Ζήση, η οποία εντοπίστηκε από έναν ψαρά στις 8 το βράδυ
του Σαββάτου και ήταν αυτή η αιτία που κινητοποιήθηκαν οι αρχές για τη
διάσωση, «ξεκινήσαμε με καιρό, αλλά το είχαμε ξανακάνει στο παρελθόν και
κανείς δεν πίστευε πως θα κινδυνεύαμε».

ΑΝΕΜΟΙ 8 ΜΠΩΦΟΡ

Οι άνεμοι έπνεαν στην περιοχή με ένταση 7-8 Μπωφόρ. Όμως η παρέα ήταν ήδη
αποφασισμένη να αποπλεύσει. Άλλωστε, τόσο ο Ευάγγελος Μαυρίδης, ιδιοκτήτης και
καπετάνιος του σκάφους, όσο και οι υπόλοιποι της παρέας είχαν κάνει αρκετά
ταξίδια και θεωρούσαν τον εαυτό τους αρκετά έμπειρο για να τα καταφέρουν με τα κύματα.

Λίγο αργότερα, κι ενώ το σκάφος έπλεε 13 ναυτικά μίλια βορειοδυτικά της
Μύθημνας, καπνοί και φλόγες πετάχτηκαν από το μηχανοστάσιο του πλοίου. Ήταν
περίπου 12 το μεσημέρι.

Το δεκατριών μέτρων ιστιοφόρο βυθίστηκε φλεγόμενο λίγα λεπτά αργότερα.
«Ξαφνικά είδαμε καπνούς από το μηχανοστάσιο και σε λίγο φλόγες. Εκείνη τη
στιγμή βρισκόμασταν όλοι επάνω, εκτός από τα παιδιά που κοιμόντουσαν κάτω στις
κουκέτες. Ο καπετάνιος έτρεξε κάτω έντρομος να τα βγάλει. Οι φλόγες είχαν
καλύψει τη σκάλα που οδηγούσε στο VHF. Δεν μπορούσε κανείς να μπει εκεί μέσα.
Πηδήξαμε όλοι στο φουσκωτό».

ΔΕΝ ΧΩΡΟΥΣΑΝ ΟΛΟΙ

Η Βάγια Ζήση βρίσκεται στον θάλαμο 74 του Γενικού Νοσοκομείου Μυτιλήνης με το
δεξί πόδι στον γύψο και τα μάτια μονίμως γεμάτα δάκρυα. Πιέζεται να θυμηθεί
τις τραγικές λεπτομέρειες και τα λόγια βγαίνουν δύσκολα από το στόμα της.
Θυμάται όμως πως το φουσκωτό έγινε η μοναδική ελπίδα τους. Θυμάται που η ίδια
μαζί με τον καπετάνιο του σκάφους, φορώντας τα σωσίβιά τους, πιάστηκαν από τα
σκοινιά του, κι ακολουθούσαν κολυμπώντας το σκάφος που δεν είχε μηχανή, μόνο
κουπιά. Γιατί δεν χωρούσαν όλοι μέσα.

«Κολυμπούσαμε και οι μέσα στο φουσκωτό τράβαγαν κουπί. Είχαμε εξαντληθεί όλοι.
Δεκαπέντε ώρες έτσι. Τα παιδιά ήταν παγωμένα, φοβισμένα. Σταμάτησαν να κλαίνε.
Όχι, ούτε νερό, ούτε φως, ούτε τρόφιμα είχαμε. Μη με ρωτάτε πως ήταν. Δεν
μπορώ να το περιγράψω».

ΣΤΗ ΒΡΑΧΟΝΗΣΙΔΑ

Ξημερώματα Σαββάτου. Το φως του φεγγαριού βοηθάει να διακρίνουν από μακριά
έναν σκοτεινό όγκο.

Είναι η βραχονησίδα Καβαλούρο, που απέχει περίπου ένα μίλι από το Σίγρι, αλλά
αυτό δεν το υποπτεύεται κανείς. «Αντέχεις να κολυμπήσεις μέχρι εκεί;», ρωτάει
ο Βαγγέλης Μαυρίδης τη Βάγια Ζήση.

Η τελευταία, δείχνοντας πρωτόγνωρο ψυχικό σθένος, ύστερα από δεκαπέντε
εξαντλητικές ώρες, δέχεται να κολυμπήσει μισή ώρα αντίθετα στα κύματα που την
παρασύρουν μακριά από τη στεριά. Μέχρις ότου άκουσε να την καλούν να γυρίσει
πίσω. «Φαίνεται φοβήθηκαν πως θα χαθώ και νόμισαν πως είναι καλύτερα να
μείνουμε όλοι μαζί», έλεγε χθες με αβάσταχτη πίκρα στη φωνή της η Βάγια Ζήση.

Βγήκε στη βραχονησίδα και είδε το φουσκωτό ν’ απομακρύνεται ακολουθώντας τα
καπρίτσια των ανέμων που το έδιωχναν σε αντίθετη κατεύθυνση. Μαζί του ο άντρας
της Χαράλαμπος Ζήσης, 52 χρόνων και οι φίλοι της. Δύο ζευγάρια με τα παιδιά
τους.

Ο Βαγγέλης και η Ευαγγελία Μαυρίδη με τον 5χρονο Αναστάση, ο Δημήτρης και η
Σοφία Θεοδωρίδη με τον οκτάχρονο Κωνσταντίνο.

ΑΠΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ

Από εκείνη τη στιγμή και μετά, αγνοείται η τύχη τους. Η Βάγια Ζήση παραμένει
στη βραχονησίδα όπου βρίσκει καταφύγιο σε μια σπηλιά, μέχρις ότου την
εντοπίζει ο ψαράς Γιάννης Μαργαρίτης. Ήταν πια οκτώ η ώρα το βράδυ του
Σαββάτου. «Είχε πέσει ο καιρός και βγήκα έξω. Την είδα κάποια στιγμή να
κουνάει ένα κόκκινο ρούχο και πλησίασα στη βραχονησίδα». Στις 9 η ώρα η Ζήση
διηγιόταν την τραγική περιπέτεια στους άντρες του Λιμενικού Σταθμού Σιγρίου.
Από εκείνη τη στιγμή ξεκινάει η επιχείρηση διάσωσης.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Γραφείο Βόρ. Ελλάδας

ΕΜΠΕΙΡΟ στη θάλασσα και καλό καπετάνιο χαρακτηρίζουν φίλοι και συγγενείς τον
ιδιοκτήτη του ιστιοφόρου που ναυάγησε την περασμένη Παρασκευή, ανοιχτά της
Λέσβου, και αγνοείται μαζί με άλλους έξι συνεπιβάτες του.

Η μοιραία κρουαζιέρα στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου ήταν το δεύτερο ταξίδι
που είχε κάνει το φετινό καλοκαίρι ­ το πρώτο την τελευταία εβδομάδα του
Ιουλίου ­ με το δεκατριών μέτρων σκαρί του «Gold Sin» ο Ευάγγελος Μαυρίδης,
βιοτέχνης ετοίμων ενδυμάτων, από τη Θεσσαλονίκη. Το προηγούμενο ταξίδι με
ιστιοπλόους φίλους του τον είχε ενθουσιάσει και γι’ αυτό θέλησε να χαρεί τις
ομορφιές της Λέσβου και της Λήμνου μαζί με στενούς φίλους και συγγενείς του,
τη γυναίκα του Ευαγγελία, τον γαμπρό του Δημήτρη Θεοδωρίδη, βιοτέχνη, με τη
γυναίκα του και αδελφή του Σοφία, τα παιδιά τους Ανέστη Μαυρίδη, 5 χρόνων και
Κώστα Θεοδωρίδη 8 χρόνων, και το φιλικό τους ζευγάρι Βάγιας και Χαράλαμπου
Ζήση, επιπλοποιό.

ΤΡΕΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ

Οι τρεις οικογένειες είχαν ξεκινήσει στις 13 Αυγούστου από το κάμπινγκ «Άννα
Μουρ» στην ακτή της Τριστίνικας στη Σιθωνία, όπου έστηναν τις σκηνές τους για
όλο το καλοκαίρι τα τελευταία οκτώ χρόνια. Πίσω τους είχαν παραμείνει τα δύο
παιδιά του Ζήση, ένας αδελφός του Θεοδωρίδη, και μία κόρη του Μαυρίδη, που την
τελευταία στιγμή δεν επιβιβάστηκαν στο σκάφος.

«Το βράδυ της περασμένης Πέμπτης ο Μαυρίδης μάς τηλεφώνησε και μας ενημέρωσε
ότι το πρωί της επομένης θα αναχωρούσαν από τη Λέσβο για τη Χαλκιδική», είπε ο
ιδιοκτήτης του «Άννα Μουρ» κ. Θεοδόσης Φλεβάρης. Μάλιστα, προχθές το απόγευμα
οι φίλοι και συγγενείς τους στην Τριστίνικα ετοίμαζαν στους ιστιοπλόους θερμή
υποδοχή. Όταν πέρασε η ώρα και το ιστιοφόρο δεν φαινόταν, οι συγγενείς άρχισαν
να αγωνιούν και ενημέρωσαν τα Λιμεναρχεία Μουδανιών και Θεσσαλονίκης. Η αγωνία
τους κορυφώθηκε όταν γύρω στα μεσάνυχτα πήραν ένα τηλεφώνημα από το Νοσοκομείο
της Μυτιλήνης, απ’ όπου η Βάγια Ζήση τούς ενημέρωσε για την τραγωδία.

«Έχουν εμπειρία από θάλασσα και ο γαμπρός μου θεωρείται καλός καπετάνιος»,
δήλωσε ο πατέρας της Μαυρίδου κ. Βαγγέλης Χατζόπουλος. Ο κ. Χατζόπουλος
υπογράμμισε ότι οι επιβάτες του ιστιοφόρου έφεραν μαζί τους τρία κινητά
τηλέφωνα και επικοινωνούσαν τακτικά με τις οικογένειές τους.

ΟΙ ΠΙΘΑΝΟΤΕΡΕΣ αιτίες πυρκαγιάς σε ιστιοπλοϊκά σκάφη αυτού του τύπου είναι το
βραχυκύκλωμα ­ που μπορεί να προκληθεί ακόμα και από νερά που πέφτουν πάνω σε
καλώδια ­ καθώς και η διαρροή καυσίμων στο μηχανοστάσιο.

«Το ιστιοπλοϊκό σκάφος μοιάζει με ένα σπίτι», λέει ο κ. Τριαντάφυλλος
Βενετόπουλος, πρόεδρος της Ένωσης Πλοιοκτητών Επαγγελματικών Σκαφών Τουρισμού.
«Είναι πολλά τα εργαλεία και τα αντικείμενα πάνω στο σκάφος που μπορούν να
προκαλέσουν μια φωτιά. Πάντως, όλα τα ιστιοφόρα διαθέτουν υποχρεωτικώς τα
επαρκή μέσα πυρόσβεσης για κάθε είδους πυρκαγιά. Σε ένα 13μετρο σκάφος
μάλιστα, η απόσταση από τη μία άκρη στην άλλη είναι τόσο μικρή που δεν θα
‘πρεπε να αποτελεί πρόβλημα. Μόνο σε περίπτωση που επικρατήσει πανικός, τα
πράγματα δυσκολεύουν».

Στις ελληνικές θάλασσες, κυκλοφορούν κάθε καλοκαίρι περίπου 10.000 σκάφη
αναψυχής. Από αυτά, τα 5.000 είναι ενοικιαζόμενα και τα υπόλοιπα ιδιόκτητα. Τα
ατυχήματα, που συμβαίνουν κάθε καλοκαίρι στα σκάφη, είναι ελάχιστα, «μόλις ένα
με δύο», σύμφωνα με τον κ. Βενετόπουλο.

Ένα τυπικό 13μετρο ιστιοφόρο με ένα άλμπουρο ­ από τα σχετικά μεγάλα σκάφη
στην αγορά ­ διαθέτει μία βοηθητική μηχανή μικρής ισχύος, η οποία
χρησιμοποιείται συνήθως σε περίπτωση άπνοιας, μανούβρας μέσα σε λιμάνι κ.λπ.
Τα επτά μπωφόρ θεωρούνται ευνοϊκός καιρός για τα σκάφη αυτού του τύπου, μια
που χρησιμοποιούν τον άνεμο για να πλεύσουν, εξηγεί ο ίδιος. «Ο καιρός αυτός
δεν τους προκαλεί πρόβλημα».

Τα ιστιοφόρα διαθέτουν μία πνευστή σχεδία, ένα «βαρελάκι», που ανοίγει μέσα
στη θάλασσα, σε περίπτωση κινδύνου. Αυτό χωράει πάντα περισσότερα άτομα από τη
χωρητικότητα του σκάφους. Το φουσκωτό, που στην περίπτωση του «Γκολντ Σιν»
χρησίμευσε για τη διαφυγή των επιβατών, είναι προαιρετικό.