ΑΥΤΟΙ

… πείραμα στη Γαλλία ξεκινά. Ο Λιονέλ Ζοσπέν και η «σιδηρά» υπουργός
Εργασίας Μαρτίν Ωμπρύ έδωσαν το σύνθημα και, ήδη, δήμοι, δημόσιες επιχειρήσεις
και συνεταιρισμοί αγωνίζονται να «γεννήσουν» τις πρώτες θέσεις εργασίας ­ για
νέους. Τρομερές οι ωδίνες. Το όλο σχέδιο άλλωστε είναι «προϊόν εργαστηρίου»,
γράφει η «Λιμπερασιόν». Για να δούμε, έχει ελπίδες; Αυτές οι εργασίες τρίτου
τύπου, που υποτίθεται πως έλειπαν από τη γαλλική κοινωνία, θ’ αντέξουν στον
χρόνο; Ή μήπως πρόκειται για «νυοστή έκφανση της περίφημης σοσιαλιστικής
ουτοπίας περί δουλειάς για όλους»;

… οι αγορίτες, οι πιστοί του ανταγωνισμού, επιμένουν ότι δουλειές γεννάει
μόνο η αγορά. Ότι τα υπόλοιπα είναι τεχνάσματα, που θα τα πάρει ο άνεμος και
θα πληρώσουν όλοι ακριβά, γράφει ο Λωράν Ζοφρέν. Μπορεί και να ‘χουν κάποιο
δίκιο. Μπορεί να μην υπάρχει άλλος δρόμος. Για πέστε το όμως αυτό στον άνεργο!
Πέστε του ότι δεν θέλετε καν να δοκιμάσετε, ότι είστε κατά των πειραμάτων! Μια
και μόνη ελπίδα υπάρχει να πετύχει το πείραμα, καταλήγει ο σχολιαστής. Για να
σταθούν οι νέες θέσεις εργασίας ­ που εξ ορισμού πρέπει να είναι «διαφορετικές
από τις υπάρχουσες θέσεις, μη ανταγωνιστικές, και να μη θίγουν τους ήδη
εργαζομένους» ­ θα πρέπει να αυξηθούν οι δυνατότητες της κοινωνίας να πληρώνει
γι’ αυτές. «Πράγμα που σημαίνει ανάπτυξη και πάλι ανάπτυξη. Θα κάνουν άραγε
αρκετά οι σοσιαλιστές προς την κατεύθυνση αυτή; Αυτό είναι το αληθινό τεστ».

… ­ που θα σηκώσουν το μέγιστο βάρος ­ σπάζουν τα κεφάλια τους να βρουν σε
τι να καλέσουν τους νέους να προσφέρουν υπηρεσίες. Οι προβληματισμοί τους
γεμίζουν σελίδες επί σελίδων του γαλλικού Τύπου. Πώς θα βρεθούν οι νέοι τύποι
εργασίας; ρωτά ένας. Και ας πούμε ότι βρέθηκαν. Ποιους θα φωνάξεις;
Πτυχιούχους ή αποτυχημένους; Οι δεύτεροι δεν έχουν μήπως μεγαλύτερη ανάγκη
προστασίας; Αλλά αν μ’ αυτούς πάει η δουλειά κατά διαβόλου; Ιδού τα ηθικά
διλήμματα. Αλλά και τα οικονομικά: «Η κ. Ωμπρύ θα προσφέρει αυτή το 80% του
βασικού μισθού, ώστε εμείς να καταβαλλουμε μόνο το 20%. Μα η δουλειά δεν είναι
μόνο μισθός. Είναι και γραφεία, εργαλεία, υλικό, στολές, εκπαίδευση….».

… δίλημμα είναι οι ηλικίες: «Οι νέοι, όλο οι νέοι! Και οι μεγαλύτεροι, να
πεθάνουν; Γιατί άραγε είναι σωστότερο να βοηθήσεις ένα εικοσάρη όταν μένει
απέξω μια άπορη μητέρα δύο παιδιών;». Οι δήμοι μας, λένε οι αιρετοί της
αυτοδιοίκησης, ξέρουν πολύ καλά ποιες είναι οι ανάγκες τους. Είναι νοητό,
χωρίς να έχουν καλύψει αυτές, να κατασκευάσουν άλλες; «Αναρωτιέμαι πού θα
βρεθούν 350.000 θέσεις νέου τύπου όταν δεν βρίσκεται ούτε μία του παλαιού». Οι
διαθέσεις των δημάρχων επηρεάζονται βέβαια και από τις πολιτικές τους
προτιμήσεις, όχι όμως πάντοτε. Οι αισιόδοξοι ωστόσο δεν λείπουν. Ο δήμαρχος
του (πλούσιου) Στρασβούργου, Ρολάν Ρης, ζητάει κιόλας προσωπικό. «Θα φτιάξουμε
και σώμα επισκεπτών για ηλικιωμένους. Ακόμη και μπέιμπυ-σίττερ». Η γαλλική
κοινωνία, πιστεύει ο Ρης, δεν έχει άλλη επιλογή. «Αν αφήσεις τον άνεργο στον
δρόμο, θα καταλήξει σε αντικοινωνική συμπεριφορά, ίσως στο έγκλημα. Το
καλύτερο όπλο κατά της εγκληματικότητας είναι το χαρτάκι της μισθοδοσίας». Κι
έπειτα, ο μισθωτός όλο και ψωνίζει. Τονώνει την αγορά, χτυπά και αυτός, ο
καημένος, την ανεργία…