Γιώργος Κιμούλης Δεν ξέρω τι είμαι…

Δηλώνει λειψός ηθοποιός, δεν θα ξεφύγει ποτέ από τη μετριότητα, δεν
φαντασιώνεται πια ότι θα γίνει μεγάλος καλλιτέχνης. Φοβάται ότι με αρκετή
ευκολία περνάει τα όρια που χωρίζουν τη σοβαρότητα από τη σοβαροφάνεια. Του
αρέσει να λέει ότι δεν εκτιμάει πολύ τον εαυτό του. Ο Γιώργος Κιμούλης έχει,
γενικώς, μια τάση να αυτοσαρκάζεται και να κριτικάρει τις πράξεις του και την
πορεία του. Δεν το κάνει, λέει, για στυλ. Απλώς θέλει να δημοσιοποιήσει τις
ατέλειές του, να τις εξομολογηθεί. Και ας πιστεύει ότι δεν θα μπορέσει πια να
τις διορθώσει. Στην εικοσάχρονη πορεία του μέσα στο θέατρο κέρδισε μια
καριέρα, έχασε όμως και πολλά. Όπως τους παλιούς του φίλους, που πολύ θα τους
ήθελε κοντά του, αλλά φοβάται πως «είναι πια αργά για να συστηθούν από την
αρχή».Γιατί γίνατε ηθοποιός; Ο Γιώργος Κιμούλης δεν απαντά αμέσως. Σκέφτεται,
πετάει ένα «δεν ξέρω, ειλικρινά δεν ξέρω». Και μετά δίνει τις εξηγήσεις του:
«Μπορεί και γιατί αυτό που έλεγα δεν είχε αξία για τους άλλους. Και μπορεί να
χρειαζόμουν ένα χώρο, ένα και είκοσι πιο πάνω από τους άλλους για να πω αυτό
που ήθελα». Έπειτα, «μικρότερος, πιστέψτε με, όποτε έκανα μια προσπάθεια να πω
ενα ανέκδοτο, δεν γελούσε κανείς. Συνεχίζω να έχω αυτή την αναπηρία, αλλά
τουλάχιστον επάνω στη σκηνή, όταν λέω ανέκδοτο, γελούν».

Συναντηθήκαμε στο καμαρίνι του, μιάμιση ώρα πριν ξεκινήσει το «Αντίο κορίτσι
μου» στη σκηνή του «Παρκ». Στο μυαλό μου είχα κάποιες φήμες για τον χαρακτήρα
του και κάποια γεγονότα για τη σταθερή πορεία του στο θέατρο. Βρέθηκα μπροστά
σε εναν άνθρωπο που ακριβώς όπως σε όλες τις τελευταίες συνεντεύξεις του
αυτοσαρκάζεται και κρίνει συνεχώς τον εαυτό του ­ σε σημείο που να σε βάζει σε
υποψίες. Το καταλαβαίνει και εξηγείται: «Πολλοί θεωρούν ότι όλη αυτή η
προσπάθειά μου που έχει σχέση με την αυτοκριτική, που δηλώνω ότι δεν με εκτιμώ
πολύ, ότι με θεωρώ λειψό ηθοποιό, είναι στυλ. Στην ουσία αυτό που κάνω είναι
να δημοσιοποιώ τις ατέλειές μου. Κι αυτή η σχέση μου με το τι δημοσιοποιώ ή
όχι είναι σχεδόν εξομολογητική. Δεν έχω, δυστυχώς, και το εννοώ το δυστυχώς,
άλλο τρόπο να εξομολογηθώ. Πίστευα κάποτε ότι μπορούσα να εξομολογούμαι πάνω
στη σκηνή. Ψευδές είναι».

Κάθεται μπροστά στον καθρέφτη και φωτογραφίζεται με άνεση και δείχνει να
γνωρίζει καλά το παιχνίδι της δημοσιότητας ­ «ούτε τη φωτογραφική ούτε την
τηλεοπτική κάμερα φοβάμαι, είναι μέσα στη δουλειά μου αυτό». Η ένστασή του στη
διάρκεια της φωτογράφισης είναι μία και μοναδική. «Δεν θέλω να φαίνονται οι
φωτογραφίες με τη Μαρία (Δαμανάκη) και το παιδί». Μετακινεί τη φωτογραφία της
κόρης του και πριν την αφήσει στο πλάι τής δίνει ένα φιλί. Και όταν αργότερα
μιλάμε για το παιδί και για τη σχέση τους, το πρόσωπό του γλυκαίνει.

ΟΙ ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Πρώτη του κίνηση, μόλις μπει στο καμαρίνι ­ εκείνη την ημέρα τουλάχιστον ­ να
διαβάσει τα αποκόμματα των εφημερίδων για την παράστασή του. Νιώθει «όλα τα τα
γνωστά συναισθήματα, άσχημα στις σκληρές κριτικές, όμορφα στις καλές». Ακόμη
πιο όμορφα στις κριτικές «που σου εντοπίζουν κάποιες λανθασμένες εμμονές».
Έστω και αν ο ίδιος δεν καταφέρνει να απαλλαγεί από αυτές και καταλήγει στο
συμπέρασμα ότι «δεν είμαι αυτό που φαντάζομαι πως είμαι. Είμαι το άθροισμα των
γνωμών που έχουν οι άλλοι για μένα». «Δεν είμαι ό,τι με συμφέρει από τις
γνώμες ούτε ό,τι με πληγώνει. Είμαι το άθροισμα». Κι αυτό για τον Γιώργο
Κιμούλη σημαίνει «δεν ξέρω τι είμαι». Γιατί «προσπαθώ να μην είμαι
σοβαροφανής, αλλά με μεγάλη ευκολία εξορίζομαι στο χώρο της σοβαροφάνειας.
Προσπαθώ να μην είμαι κουτός, αλλά τελικά πολλές φορές βγαίνω ηλίθιος. Όλο
αυτό το κυνήγι της προσπάθειας να ταυτίσω το οποιοδήποτε “φαίνεσθαι”με το
“είναι μου” ακουμπάει σε αδιέξοδο».

Μιλάει αργά και διαλέγει προσεκτικά τις λέξεις που χρησιμοποιεί. Επιμένει να
χαρακτηρίζει τον εαυτό του μέτριο ηθοποιό ­ «δεν φαντασιώνομαι πια ότι θα γίνω
μεγάλος καλλιτέχνης». Μιλάει αρκετές φορές στο κινητό του, συχνά με
δημοσιογράφους ­ «συνήθως μου παίρνουν συνεντεύξεις, όταν δεν κάνω σοβαρά
έργα». Οι εκφράσεις που χρησιμοποιεί δεν σημαίνουν πάντα το αυτονόητο. Λέει,
για παράδειγμα, ότι εργάζεται πολύ λίγο ­ «θυμώνω τόσο πολύ με τον εαυτό μου
που δουλεύει τόσο λίγο και με αφήνουν άναυδο οι άνθρωποι που δουλεύουν
λιγότερο». Δεν εννοεί, όμως, ότι δουλεύει λίγες ώρες. «Δουλεύω λίγο όσον αφορά
την ουσιαστική σχέση που μπορώ να έχω με το γνωστικό αντικείμενο της δουλειάς
μου. Όχι στο επίπεδο παραγωγής θεαμάτων. Γιατί έχουμε καταντήσει να παράγουμε
απλώς θεάματα. Δύο κάθε σεζόν. Έτσι, όχι μόνο δεν έρχεσαι κοντά και σε επαφή
με το αντικείμενο της δουλειάς σου και της τέχνης σου, αλλά όλο και
απομακρύνεσαι. Χρειάζεται μια απόσταση και μια χαλάρωση από την περίφημη
παραγωγή. Γιατί, διαφορετικά, νομίζεις ότι παράγεις και δεν παράγεις τίποτα».

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

Ο Γιώργος Κιμούλης, όταν συνειδητοποίησε ότι «κάποια πράγματα τα
αποκωδικοποίησε σε μεγάλη ηλικία, τότε που δεν υπήρχε το νεανικό σώμα που θα
τον βοηθούσε να τα πραγματώσει», αποφάσισε να κάνει σχολή για νέους ηθοποιούς.
Για να αποκαλύψει στα παιδιά ότι «το θέατρο δεν είναι μια τέχνη που έχει σχέση
με την ανοησία του ρήματος παίζω». Όχι ότι αρνείται την αναγκαιότητα του
παιχνιδιού. Αντίθετα: «Έχουμε ανάγκη το παιχνίδι, γιατί έχουμε ανάγκη μιας
παιδικότητας. Και το έργο τέχνης έχει ανάγκη την ελαφρότητά του. Το έχουμε
ανάγκη, γιατί το παιχνίδι έχει κάποιους κανόνες, κάποιες αρχές». Αλλά στο
θέατρο «γεννάμε έναν άνθρωπο κάθε φορά. Και για να γεννηθεί αυτός ο άνθρωπος,
χρειάζεται μια μεθοδολογία. Στη σκηνή πρέπει να σκέφτεσαι».

Όχι όμως «με τον τρόπο που σκέπτεται κάποιος άλλος». Γι’ αυτό, ο δάσκαλος
Κιμούλης λέει «αλίμονο μου, αν μάθω τα παιδιά να παίζουν όπως εγώ». Γι’ αυτό
και ορίζει ως εξής τον εαυτό του ως δάσκαλο: «Είμαι ένας άνθρωπος που
προσπαθεί να απαλλαγεί από το σύνδρομο της υστεροφημίας. Από αυτό το σύνδρομο
της συνέχειας, ότι θα ακουμπήσω το αποτύπωμά μου και τη σφραγίδα μου στο νέο
μαθητή. Προσπαθώ να συμφιλιωθώ με την πραγματικότητα, που λέει ότι ­ ούτως ή
άλλως ­ ο μαθητής θα κόψει τον ομφάλιο λώρο και μάλιστα με βίαιο τρόπο. Όταν
το γνωρίζεις αυτό, απελευθερώνεσαι ως καθηγητής. Δεν αυτοπροστατεύομαι με
μικρόψυχο και βλακώδη τρόπο. Μήπως δουν κάποιο λάθος μου, μην ακούσουν ένα δεν
ξέρω και χαθεί όλη αυτή η μαγεία που είναι άχρηστη».

ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΧΑΣΕ

Ο Γιώργος Κιμούλης δεν θέλει να βάλει μακρόχρονα και μεγαλόπνοα σχέδια ­
«συνειδητοποίησα ότι η τέχνη έχει να κάνει μόνο με τον παρόντα χρόνο».

Κάθε τόσο επαναλαμβάνει ότι «προσπαθεί να γνωρίσει τα ελαττώματά του». Όχι για
«να συμφιλιωθεί μαζί τους», αλλά για να τα πολεμήσει. «Γιατί το να αγαπήσεις
τα ελαττώματά σου, είναι το πρώτο βήμα για να τα συγχωρέσεις κιόλας». Απλώς,
φοβάται «ότι δεν υπάρχει πια περίπτωση να καταφέρει να τα διορθώσει». Και
λυπάται γι’ αυτά που έχασε στο όνομα της καριέρας.

Πρώτα απ’ όλα, τους παλιούς του φίλους. «Μου λείπουν πάρα πολύ οι ώρες που
περνούσα μαζί τους. Οι μέρες, τα μεσημέρια, οι νύχτες. Η πορεία, όμως, μέσα
στη ζωή και μέσα στην αγωνία αυτής της περίφημης καριέρας κατέστρεψε και
πολλές σχέσεις και τώρα είναι αργά πια να συστηθούμε από την αρχή. Κανείς δεν πιστεύει…».

Στο «Παρκ». Στη σκηνή πρωταγωνιστεί στο «Αντίο κορίτσι μου». Στο καμαρίνι, πρώτη του κίνηση να διαβάσει τα αποκόμματα των εφημερίδων για την παράστασή του

Η ΓΕΝΝΗΣΗ της κόρης του τού άνοιξε νέους ορίζοντες και του έμαθε πολλά
πράγματα, που «μέσα από ένα βάρβαρο ανδρικό εγωισμό» αγνοούσε. «Ένα παιδί σε
αλλάζει ολόκληρο, σε κάνει πιο σοφό». Τον πιάνουν τα γέλια με τη λέξη σοφός,
μάλλον γιατί του φαίνεται βαρύγδουπη ­ «είδατε, τελικά δεν ξεφεύγω από το να
φαίνομαι σοβαροφανής», επανέρχεται στον αυτοσαρκασμό του. Ο Γιώργος Κιμούλης
δεν έχει καμία διάθεση να βγάλει προς τα έξω τις προσωπικές του στιγμές, αλλά
μοιάζει εντυπωσιασμένος από αυτά που ανακάλυψε στον εαυτό του με τον ερχομό
τού παιδιού. Γι’ αυτό και δεν έχει αντίρρηση να μιλήσει για τις δικές του
αλλαγές. «Έχω μείνει άλαλος μπροστά σ’ αυτό το συναίσθημα που συνάντησα. Ότι
μπορώ να αγαπήσω χωρίς, σώνει και καλά, να με αγαπάει και ο άλλος. Ξαφνικά,
είδα ότι η αγάπη μπορεί να υπάρξει και χωρίς ανταπόκριση. Αυτό μόνο από το
παιδί μπορείς να το νιώσεις. Γιατί έχουμε συνηθίσει το συναίσθημα της αγάπης
να κινείται στα πλαίσια ενός δούναι και λαβείν και το παιδί έρχεται να σου
αποδείξει ότι μπορείς να ξεφύγεις από την έννοια της λέξης συμφέρον».

Δεν περιορίζει αυτή τη γνώση στη σχέση του με την κόρη του. «Αν ο έρωτας είναι
ο βιασμός του εγώ τού άλλου και η αγάπη ο βιασμός του εγώ τού δικού σου, τα
βλέπουμε αυτά τα δύο να έχουν ταυτιστεί, να έχουν γίνει ένα. Και το μόνο που
προσπαθείς να κάνεις στις σχέσεις σου τελικά, είναι να βιάσεις το εγώ του
άλλου, με νύχια και με δόντια, για να μη βιαστεί το εγώ το δικό σου. Έρχεται,
όμως, το παιδί και σου τοποθετεί πάλι στη σωστή του θέση και τη σωστή του αξία
αυτό που μπορεί να λέγεται αγάπη». Το ότι απέκτησε τη γνώση βέβαια δεν
σημαίνει πως κατάφερε να το εφαρμόσει και στη ζωή του. «Τι να σας πω,
προσπαθώ. Πάντως, εγώ δεν το έχω καταφέρει».

Κατά τα άλλα, είναι όπως οι περισσότεροι πατεράδες. Με τις ενοχές του και τις
αγωνίες του. «Μακάρι να είχα φτιάξει το εικοσιτετράωρό μου έτσι ώστε να μου
επιτρεπόταν η πολυτέλεια να διαχειρίζομαι τον χρόνο μου, όπως θα ήθελα. Μου
βάζει, όμως, ο χρόνος τους δικούς του κανόνες και δεν μπορώ να αντισταθώ. Έχω
το άγχος, την αγωνία να τον κατανείμω έτσι, ώστε να χαρώ και να με χαρούν οι
άνθρωποι που αγαπώ και με αγαπούν. Κι αυτό δεν είναι εύκολο. Ποιος καταφέρνει
να δίνει στο παιδί του τον χρόνο που ο ίδιος θα ήθελε; Ούτε καν τον χρόνο που
έχει ανάγκη το παιδί δεν καταφέρνει να δώσει».

Προς το παρόν, παρηγορείται, γιατί η κόρη του είναι ακόμη μικρή. Στην ηλικία
που «το παιδί δίνει σε μένα και όχι εγώ σ’ αυτό». Διορθώνει αμέσως μετά: «Στην
πραγματικότητα, αρχίζουμε να δίνουμε στο παιδί από τη στιγμή που θα δει το
φως, ακόμη και αν εμείς δεν καταλαβαίνουμε ότι του δίνουμε. Γιατί τα παιδιά
αντιγράφουν όχι αυτό που τους λέμε, αλλά αυτό που δεν τους λέμε».

Ο ρόλος του πατέρα τού αρέσει, το καταλαβαίνεις όταν αρχίζει να μιλάει για την
κόρη του. Και μπορεί να μην έχει τον χρόνο που θα ήθελε, νιώθει όμως «αυτό το
ρούφηγμα της ενέργειας και της δύναμης, που κάνουμε εμείς οι μεγάλοι στα
παιδιά, το οποίο σχεδόν σε ακινητοποιεί».

Ο ΓΑΜΟΣ του πριν από λίγα χρόνια με τη Μαρία Δαμανάκη είχε εξελιχθεί σε
κυνηγητό μεταξύ δημοσιογράφων και μελλονύμφων. Είδε το γάμο του να γίνεται
θέαμα, αλλά ακόμη κι αν τον ενόχλησε, το ήξερε ότι έτσι θα γινόταν και το
περίμενε. «Δεν ήταν δυνατόν να με τρομάξει κάτι τέτοιο, ούτε να με κάνει να
νιώσω ότι προσπαθούν να βιάσουν τον ιδιωτικό μου χώρο και άλλα τέτοια βαρύγδουπα».

Ο Γιώργος Κιμούλης δεν διαμαρτύρεται γιατί ξέρει πώς «παίζεται ένα παιχνίδι»,
στο οποίο συμμετέχει και ο ίδιος: το παιχνίδι της δημοσιότητας. Χαμογελάει,
όταν μιλάει για εκείνες τις ημέρες: «Εσείς οι δημοσιογράφοι δεν πιανόσασταν
πουθενά. Κάποιοι έλεγαν τότε μπράβο και συγχαρητήρια. Και μας έλεγαν να μη
δημοσιοποιήσουμε όλη αυτή την ιστορία του περίφημου γάμου. Και την άλλη μέρα
το σπίτι ήταν περικυκλωμένο από κάμερες και φωτογράφους. Και όταν τελικά
έπαιξα το παιχνιδάκι τού να ξεφύγουμε, μας έβριζαν γιατί τους ξεφύγαμε».

Αφήνει στην άκρη το χαμόγελο, όταν φτάνει στο διά ταύτα: «Όλα έγιναν μέσα στα
πλαίσια αυτού του ανθρωποφάγου παιχνιδιού που λέγεται θέαμα. Είμαστε όμως κι
εμείς μέσα σ’ αυτό».

Το μπέρδεμα ανάμεσα στο ιδιωτικό και το δημόσιο το έχει ξεκαθαρίσει μέσα του ­
χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν τον ενοχλεί. «Δεν μπορείς να έχεις στήσει
ολόκληρη τη ζωή σου έτσι ώστε να γίνεις δημόσιο πρόσωπο και μετά να λες, μα
γιατί ασχολείστε μαζί μου… Θέλω να πω ότι είμαι μέρος και μέλος όλου αυτού
του συστήματος. Δεν πιστεύω ότι με χρησιμοποιεί παραπάνω από ό,τι το
χρησιμοποιώ εγώ. Ή, για να είμαι πιο ακριβής, με χρησιμοποιεί τόσο παραπάνω
όσο μπορεί ένα σύστημα να χρησιμοποιήσει ένα άτομο». Άλλωστε, ξέρει πολύ καλά
ότι το σύστημα που περιγράφει αποδεικνύεται πιο δυνατό από τον ίδιο. «Άρα, δεν
μπορεί ξαφνικά εκεί που θα χάνω, να αρχίσω να κλαίω και να λέω ότι με
χρησιμοποιούν, ότι είμαι θύμα, ότι είμαι αθώος. Δεν είμαι καθόλου αθώος».

Σοβαρεύεται ακόμη περισσότερο, όταν γενικεύει την κουβέντα. «Το πρόβλημα
βρίσκεται στους κανόνες και τις αξίες που πρέπει να διέπουν τη ζωή μας. Γιατί,
πλέον, πέρασαν τα χρόνια και στα πράγματα είναι η δική μας γενιά. Τι αξίες
έχει, τι κανόνες έχει βάλει στη ζωή της αυτή η γενιά, τι κάνουμε όταν
βρισκόμαστε στον κοινωνικό μας χώρο, τι λέμε στις παρέες μας, αυτό είναι το
θέμα». Δεν μοιάζει, όμως, καθόλου ευχαριστημένος με τις αξίες και τους κανόνες
που έχει βάλει η δική του η γενιά. «Τα πράγματα είναι απελπιστικά», λέει.
«Έχουν πάρει μια κατιούσα πορεία. Το ιδιωτικό έχει αξία ύπαρξης μόνον όταν
γίνεται θέαμα.

Ο όρος κοινωνική συνείδηση ηχεί ανεκδοτολογικά. Ο καθένας από εμάς έχει
δημιουργήσει την προσωπική του εταιρεία και το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι
τα έσοδα – έξοδα. Και όταν λέω προσωπική, δεν εννοώ ούτε καν την οικογένεια.
Εννοώ το άτομο ως άτομο. Που συνεχώς και διαρκώς κινείται κεντρομόλα. Γιατί,
φοβάται, πως όταν κινηθεί φυγόκεντρα, θα αυτοδιαλυθεί».

Ελπίζει, όμως, στην αντίσταση και θέλει να πιστεύει ότι ο ίδιος, όσο μπορεί,
αντιστέκεται. Αφού το ζήτημα «δεν βρίσκεται στο κατά πόσο οι άλλοι σού
επιβάλλουν κανόνες, αλλά στο πόσο εσύ επιτρέπεις να σού τους επιβάλλουν».