30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ Δεν είμαι ο Ρομπέν των Διαιτητών

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στα Χανιά.

ΛΑΤΡΕΥΕΙ: Το ποδόσφαιρο (και με τα κουσούρια του).

ΑΠΕΧΘΑΝΕΤΑΙ: Την υποκρισία.

ΜΙΣΕΙ: Τους προδότες.

ΔΕΝΕΤΑΙ: Αιώνια με φίλους – αδελφούς του.

ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ: Ένα κράτος δικαίου.

ΠΙΣΤΕΥΕΙ: Στο δαιμόνιο της ελληνικής φυλής.

Να μάθουν μπάλα για να παίξουν μπάλα, συμβουλεύει τους «δικαστές» των
ποδοσφαιρικών αγώνων ο νέος ισχυρός άνδρας της διαιτησίας Στέλιος Λανδράκης.
Αναγνωρίζει ότι η αποστολή που αναλαμβάνει για την εξυγίανση του χώρου είναι
φοβερά δύσκολη, αλλά πιστεύει ότι κάθε τι που πονάει αξίζει τον κόπο. Ο νέος
αρχιδιαιτητής πάντως δηλώνει κατηγορηματικά ότι δεν θα γίνει «Ρομπέν των
Διαιτητών» αν δεν βοηθήσουν όλοι προς τη βελτίωση της εικόνας των διαιτητών
και του ποδοσφαίρου και τονίζει ότι μεταξύ του εκάστοτε πρωθυπουργού και των
διαιτητών υπάρχει κάτι κοινό: «Τα… ακούνε και οι δυο». Ο κ. Λανδράκης
υποστηρίζει ότι δεν είναι ακροβάτης, ωστόσο για τη διαιτησία ρισκάρει ακόμη
και για το «σάλτο μορτάλε».

ΕΡ.: Από υποψήφιος δήμαρχος Γλυφάδας, αρχιδιαιτητής Αθηνών και πάσης Ελλάδας.

ΑΠ.: Αξίζει τον κόπο.

ΕΡ.: Άρα, επιδιώκετε θέσεις και τίτλους τιμής;

ΑΠ.: Αυτοί είναι για τους «Φον», «Σερ» και «Δον».

ΕΡ.: Και για σας;

ΑΠ.: Στέλιος, σκέτο. Δεν επιδιώκω τίποτε, δεν θέλω τίποτε, είμαι ελεύθερος και
δυνατός, για κοινωνική προσφορά.

ΕΡ.: Όπως στην κοινωνία των διαιτητών;

ΑΠ.: Ακούστε: ό,τι αξίζει πονάει και βεβαίως είναι φοβερά δύσκολο. Δεν γίνεται
να σε αγαπήσουν όλοι οι άνθρωποι. Άλλα μυαλά, άλλες ιδέες κουβαλάει ο καθένας μας.

ΕΡ.: Και οι διαιτητές;

ΑΠ.: Βεβαίως. Άλλωστε όλα τα δάκτυλα δεν είναι ίδια. Είναι όμως απαράδεκτο και
ανήθικο να τους βάζουμε όλους στο ίδιο σακί…

ΕΡ.: Αναγνωρίζετε δηλαδή ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα;

ΑΠ.: Αναγνωρίζω ότι η ελληνική διαιτησία αιμορραγεί, κυρίως από τις μαχαιριές
που δέχεται στην πλάτη.

ΕΡ.: Μόνο;

ΑΠ.: Και από τη… σκληρότητα της σπονδυλικής στήλης του διαιτητή – ανθρώπου,
στις πιέσεις διαφόρων παραγόντων. Η Ελλάδα σήμερα βιάζεται καθημερινά.

ΕΡ.: Και εσείς πιστεύετε ότι θα διορθώσετε τα κακώς κείμενα;

ΑΠ.: Πιστεύω ότι δεν θα κάνω τίποτε αν δεν κάνουμε όλοι μαζί πολλά. Αν δεν
γίνουμε φίλοι και συνεργάτες όλοι όσοι αγαπούμε το ποδόσφαιρο. Διαφορετικά…

ΕΡ.: Τι;

ΑΠ.: Δεν θα πουλήσω την ψυχή μου για μια θέση με πινέζες τού ενός μέτρου.

ΕΡ.: Περίπου τα ίδια έλεγαν και οι προκάτοχοί σας αλλά η κατάσταση έγινε αφόρητη.

ΑΠ.: Καιρός να αποφορτίσουμε την ατμόσφαιρα. Δεν πάει άλλο. Τρυπήσαμε τον πάτο
του βαρελιού. Ήδη βλέπουμε το χάος.

ΕΡ.: Μήπως ακροβατείτε;

ΑΠ.: Αν επρόκειτο για τσίρκο, δεν θα αποδεχόμουν την τιμή και την πρόκληση.
Ακροβάτης δεν είμαι, αλλά ρισκάρω στα δύσκολα. Έστω και αν είναι σάλτο μορτάλε.

ΕΡ.: Αξιοκρατία, υπάρχει στο λεξιλόγιο της διαιτησίας;

ΑΠ.: Εξαρτάται από την ερμηνεία και από τον τρόπο που θέλεις να την επιβάλεις.
Υπάρχει πάντως σοβαρή έλλειψη και όχι μόνο στη διαιτησία. Παντού…

ΕΡ.: Η απόφαση της ΕΠΟ ήταν ομόφωνη για το πρόσωπό σας. Τι σημαίνει για σας;

ΑΠ.: Εκτίμηση και προσμονή.

ΕΡ.: Φυσικά δεν πρέπει να διαψεύσετε κανέναν.

ΑΠ.: Η τιμή που μου έγινε είναι πολλή μεγάλη, όπως και η ευθύνη που
αναλαμβάνω. Ελπίζω ότι θα έχω την ανάλογη συμπαράσταση και στη συνέχεια.
Αλλιώς ας αναζητηθεί άλλος Ρομπέν των Διαιτητών.

ΕΡ.: Αλήθεια, τι γνώμη έχετε για τους «φελλούς» της διαιτησίας;

ΑΠ.: Δεν έχω δει ώς σήμερα να βουλιάζει κανένας.

ΕΡ.: Και τι θα κάνετε;

ΑΠ.: Θα βρούμε κάποιαν πατέντα ώστε να τους βουλιάξουμε (γέλια).

ΕΡ.: Βεβαίως θα αναφέρεστε για αλλαγή κριτηρίων, ως προς τον τρόπο επιλογής τους.

ΑΠ.: Και σε αυτά.

ΕΡ.: Σε ποια άλλα;

ΑΠ.: Στον χρωματισμό ταυτοτήτων. Ο νοών νοείτο.

ΕΡ.: Λέγεται ότι πιο εύκολα γίνεται κάποιος πρωθυπουργός παρά διαιτητής.

ΑΠ.: Συμφωνώ ως προς τις διαμαρτυρίες. Και οι δύο τα… ακούνε.

ΕΡ.: Η πρώτη σας κίνηση;

ΑΠ.: Η επιλογή των συνεργατών μου στην Επιτροπή Διαιτησίας, όσο το δυνατό με
αντικειμενικά κριτήρια.

ΕΡ.: Η δεύτερη;

ΑΠ.: Επειδή δεν είμαι κομπλεξικός, εγωκεντρικός και εγωπαθής, προσπαθώ να βρω
τη χρυσή τομή πρώτα με το σώμα των διαιτητών και μετά με όλους τους άλλους.

ΕΡ.: Και πώς θα γίνει αυτό;

ΑΠ.: Με την καλή πρόθεση, τον διάλογο και τη μετριοφροσύνη. Η εποχή τού
«ξερόλα» ολοκλήρωσε πλέον τον κύκλο της.

ΕΡ.: Πώς θα αντιμετωπίζατε μια «καρατόμηση», παρόμοια με την πρόσφατη του κ. Γερμανάκου;

ΑΠ.: Δεν θα την αντιμετώπιζα, αφού γνωρίζω ότι «τα πάντα ρει». Υπάρχει πάντα η
οδός της αξιοπρέπειας και του ονείρου. Της οικογένειας και των καλών μου φίλων.

ΕΡ.: Τι θα συμβουλεύατε έναν διαιτητή;

ΑΠ.: Μάθε μπάλα, παίξε μπάλα.

ΕΡ.: Και αν δεν μάθει;

ΑΠ.: Δεν παίζει.