ΑΥΤΟΙ

… συνεδρίαση τις προάλλες, οι Κινέζοι ιθύνοντες κατέστρωσαν την ημερήσια
διάταξη για το 15ο Συνέδριο του Κινεζικού ΚΚ. Δεν ετοίμασαν όμως μόνο μία
εισηγητική έκθεση αλλά δύο. Η πρώτη εκφράζει τους «εκσυγχρονιστές». Η άλλη
τους νοσταλγούς του Μάο. Το αν θα εκφωνηθούν και οι δύο, και τι θα αποφασισθεί
τελικά, θα φανεί στο Συνέδριο, σε μερικές μέρες. Έκπληξη πάντως ήταν η
ανεπιφύλακτη σύμπλευση του προέδρου Τζιάνγκ Τζεμίν με το πρώτο κείμενο. Ο
«συντηρητικός» Τζιάνγκ μίλησε ήδη (29/5) για την «ανάγκη ολοκλήρωσης του
πρωταρχικού σταδίου του σοσιαλισμού». (Έτσι λένε τώρα τη μαγική φόρμουλα της
εφαρμογής άκρως καπιταλιστικών μεθόδων χωρίς παράλληλα δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις.

… φαίνεται να υποστηρίζει πλέον την ιδιωτικοποίηση και των τελευταίων
ζημιογόνων κρατικών επιχειρήσεων, με γενίκευση των μεταρρυθμίσεων. Ο σύμβουλός
του, οικονομολόγος Γιου Κουανγιουάν, γράφει ότι για να αποδώσει η «τρίτη φάση
εξέλιξης του ΚΚ» (;) πρέπει να ρυθμιστεί πλήρως, επιτέλους, το δικαίωμα της
ιδιοκτησίας. Ένας άλλος θεωρητικός, ο Σανγκ Τεουέν, ζητάει νέο Σύνταγμα, απ’
ευθείας εκλογή προέδρου, πρωθυπουργού και βουλευτών και ανεξαρτησία της
δικαιοσύνης. Ο Τζιάνγκ δεν φιμώνει πια αυτές τις φωνές. Έχει ανάγκη συμμάχων
απέναντι στους «ορθοδόξους». Οι κύριοι εκφραστές των τελευταίων είναι ένας
κομματάρχης ονόματι Τενγκ Λιτσούν, το περιοδικό «Η Αναζήτηση της Αλήθειας» και
αυτόν τον καιρό ­ εν μέρει ­ η δεύτερη εισήγηση για το Συνέδριο. Αν η Κίνα δεν
επανέλθει στην ιδεολογική καθαρότητα, λένε εν χορώ, «θα καταστραφεί από τον
μεγάλο εχθρό, τον αστικό φιλελευθερισμό».

… στον Ινδικό, δεν είναι η μόνη πρώην αποικία με ισχυρό κίνημα υπέρ της….
επιστροφής των αποικιοκρατών. (Η τοπική κυβέρνηση του Ανζουάν, ενός από τα
τρία νησιά, ζήτησε ως γνωστόν να γίνει γαλλική επαρχία). Τέτοιο ρεύμα υπάρχει
και σε άλλες πρώην αποικίες, λέει ο συγγραφέας Υβ Λακόστ (φωτ.), διευθυντής
του γαλλικού περιοδικού «Ηρόδοτος», που ασχολείται με τον Τρίτο Κόσμο. «Στην
Καραϊβική λ.χ., στα κρατίδια που έχουν γίνει ανεξάρτητα, πολλοί ζηλεύουν τη
Μαρτινίκα και τη Γουαδελούπη που παραμένουν επαρχίες της Γαλλίας. Νοσταλγούν
την εποχή που ήταν υπόδουλοι στους Γάλλους, τους Άγγλους ή τους Αμερικανούς».

… τέτοιου τύπου υπάρχουν και σε μικρές αφρικανικές χώρες όπως η Δημοκρατία
του Πράσινου Ακρωτηρίου. Αλλά και σε μεγαλύτερες, όπως η Κεντροαφρικανική
Δημοκρατία. Όχι σπάνια, τις εκφράζει μια τοπική κυβέρνηση, όπως στο Ανζουάν.
Συνηθέστερα όμως εκδηλώνονται στην αντιπολίτευση, που μόνιμα επικρίνει τους
ιθύνοντες για διασπάθιση της εξωτερικής βοήθειας. Η νοσταλγία δεν αφορά βέβαια
το μαστίγιο των αποικιοκρατών, διευκρινίζει ο Λ., αλλά τα έργα ανάπτυξης που
έκαναν, και τις επενδύσεις τους που εξασφάλιζαν δουλειά σε πολλούς.
Νοσταλγείται, ιδίως, η ύστερη αποικιακή περίοδος, η μετά τον Β’ Παγκόσμιο
Πόλεμο ­ όχι οι πρώτοι, βάρβαροι αιώνες. «Οι χώρες αυτές δεν μπορούν να ζήσουν
παρά με εξωτερική βοήθεια ­ λέει ο Λ. ­ Οι περισσότερες παίρνουν, ήδη, από
άλλα κράτη ή από διεθνείς οργανισμούς. Αλλά αποδείχτηκε ότι άλλο είναι να
κατανέμει τη βοήθεια σε μια φτωχή χώρα ο αποικιοκράτης (που θέλει να την
εκμεταλλευθεί ολόκληρη) και άλλο να την παραλαμβάνει μια ανεξέλεγκτη ντόπια κυβέρνηση».