Με αντίπαλο το… Μιλάνο

Το «Πάλασπορτ» χτίστηκε το 1960 και το χρησιμοποιούσαν για εκθέσεις και μουσικές εκδηλώσεις. Εάν η Ρώμη αναλάβει την Ολυμπιάδα, θα ανακαινισθεί για να φιλοξενήσει 13.000 θεατές και τους αγώνες μπάσκετ

ΡΩΜΗ

ΡΩΜΗ 2004: Φραντσέσκο Ρουτέλι, δήμαρχος της ιταλικής πρωτεύουσας. Ραφαέλε
Ρανούτσι, πρόεδρος της Επιτροπής Διεκδίκησης. Τέσσερα μέλη στη Διεθνή
Ολυμπιακή Επιτροπή: Πρίμο Νεμπιόλο, Φράνκο Καράρο, Μάριο Πεσκάντε και Οτάβιο Τσινκουάντα.

Φάκελος υποψηφιότητας άρτια «ζωγραφισμένος» με στοιχεία θεωρίας και αριθμούς
που «σηκώνουν πολλή συζήτηση».

Προγραμματισμός προετοιμασίας, με εμπόδια και αρκετά καθυστερημένος στην
εκτέλεσή του.

Έξι επικεφαλής της Επιτροπής, ο καθένας με τη δική του πολιτική τοποθέτηση,
που ξεκινά από τους χριστιανοδημοκράτες, προχωράει στους σοσιαλιστές και
φθάνει στο κόμμα της «Ελιάς» και την «Αλεάντσα» του Μπερλουσκόνι. Και όχι μόνο
αυτό, αλλά, όπως στους διαδρόμους των «παλατιών βορρά, κέντρου και νότου»
ψιθυρίζεται, «με πολλές αλλαγές χρώματος πουκαμίσου ο καθένας στη διάρκεια της
θητείας τους στην πολιτική και τον αθλητισμό».

Αν όμως ο Πρίμο Νεμπιόλο θέλει να τον αποκαλούν «Παρτιζάνο», ο Μάριο Πεσκάντε
θέλει από τώρα να τον αποκαλούν «Πρόεδρο της Οργανωτικής Επιτροπής Ρόμα 2004».
Οπότε στο σημείο αυτό παρεμβαίνει ο Ρουτέλι με τη σύμφωνη γνώμη του Ρανούτσι
και εξομαλύνει «την αρχή του πολέμου και της διεκδίκησης της χρυσής
πολυθρόνας», λέγοντας στους δύο ενδιαφερόμενους ότι «προέχει η υποψηφιότητα
και όχι η κατανομή θέσεων για ένα γεγονός που ακόμα δεν έχει αποφασισθεί».

Θα αρκούσαν όλα τα πιο πάνω για να καταγράψουμε μια πρώτη εικόνα της
υποψηφιότητας της Ρώμης, που είναι αναμφισβήτητα η σοβαρότερη αντίπαλος της
Αθήνας στο δρόμο για την τελική επικράτηση της 5ης Σεπτεμβρίου.

ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ

Είναι όμως πολλά τα γεγονότα που μεσολάβησαν από τον περασμένο Μάρτιο, όταν η
Επιτροπή Αξιολόγησης πρόκρινε τις πέντε από τις έντεκα υποψήφιες πόλεις, ώστε
να είναι σχεδόν αδύνατο να παρακάμψουμε ή να αγνοήσουμε ολοσχερώς ορισμένα
περιστατικά που ξεκίνησαν ως «μια απλή είδηση» και εξελίχθηκαν σε χιονοστιβάδα
που κάλυψε όλα τα μέσα επικοινωνίας του κόσμου. Οι αφορμές δόθηκαν κυρίως από
τους αμφισβητίες της ρωμαϊκής υποψηφιότητας στο εσωτερικό της Ιταλίας. Κι αν
οι σημερινές επιθέσεις μοιάζουν αφύσικες καθώς προέρχονται από τον βορρά, αλλά
και από την Κεντρική Ιταλία, για όσους θελήσουν να γυρίσουν μερικές σελίδες
πίσω στην απόφαση «να είναι η Ρώμη υποψήφια πόλη για τους Ολυμπιακούς του
2004» τότε είναι εύκολο να διαβάσουν: «Πριν από δύο χρόνια το Μιλάνο είχε
κάνει τη σκέψη με προτροπή του δημάρχου του να διεκδικήσει τους Ολυμπιακούς
Αγώνες της τρίτης χιλιετίας».

«Η “Γκατζέτα ντέλο Σπορτ” θα γιορτάσει σε λίγο τα εκατό χρόνια από την έκδοσή
της. Το 1996. Θα είναι ένα μεγάλο δώρο για την προσφορά της εφημερίδας στο
Ολυμπιακό Κίνημα, αφού γεννήθηκε την αυγή του 1896 με την αναβίωση των
Ολυμπιακών Αγώνων και της διεξαγωγής τους στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας».

Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

Η εισήγηση αυτή ετοιμάστηκε για να επιδοθεί και να ψηφιστεί από το ιταλικό
κοινοβούλιο. Κάτι που είναι απαραίτητο προκειμένου όλα τα κόμματα να
συμφωνήσουν και ν’ αναλάβουν τις όποιες υποχρεώσεις και δεσμεύσεις, πέραν
φυσικά του κυβερνώντος κόμματος.

Κι ενώ όλα έδειχναν ότι «ο πλούσιος βορράς» θα κέρδιζε τη μάχη, ενώπιον της
Γερουσίας και της Βουλής, προτάθηκε η υποψηφιότητα της Ρώμης. Γίνεται
κατανοητό τι επακολούθησε. Και για τους ουδέτερους παρατηρητές όλα όσα
συμβαίνουν σήμερα φαίνονται φυσιολογικά, αφού δεν επρόκειτο για μια απλή ήττα
«των κυρίαρχων της οικονομίας, της βιομηχανίας και των ΜΜΕ» αλλά για
εξουδετέρωση και τελική πτώση υπέρ «της αιώνιας πόλης, των υπουργείων, των
αθλητικών ομοσπονδιών, των κόντηδων και της Αγίας Έδρας».

Με αφορμή τον εορτασμό του Ιωβηλαίου της Παπικής Εκκλησίας, το έτος 2000,
προέκυψαν δύο αντιμαχόμενοι πόλοι:

Στην πρώτη περίπτωση κατατάσσονται εκείνοι που επιθυμούσαν να συνδέσουν την
προετοιμασία και τα έξοδα του Ιωβηλαίου, προτέρημα για την υποψηφιότητα της
Ρώμης στον οικονομικό τομέα.

Στη δεύτερη περίπτωση τοποθετούνται εκείνοι που υποστήριξαν και εξακολουθούν
να πιστεύουν ότι «η Ρώμη δεν μπορεί να φιλοξενήσει σε τόσο μικρό χρονικό
διάστημα δύο έως πέντε εκατομμύρια τουρίστες και πιστούς σε μια πόλη που ήδη
είναι υπεράριθμη».

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

Τελικά, η υποψηφιότητα της Ρώμης κατατέθηκε στην Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή. Τα
προβλήματα όμως για την Οργανωτική Επιτροπή προέκυψαν από την πρώτη κιόλας
ημέρα με τη σύγκρουση του Πρίμο Νεμπιόλο με τα υπόλοιπα μέλη που επιθυμούσε να
μεταβάλει «σε υποτακτικούς και πειθήνια όργανά του».

Δεν άργησε έτσι να ξεσπάσει ο πόλεμος, με αποτέλεσμα να καθυστερήσει σημαντικά
η οργανωτική προετοιμασία και κυρίως η ανάπτυξη «δημοσίων και διεθνών
σχέσεων», τομέας ιδιαίτερα αγαπητός αλλά και αναποτελεσματικός των Ιταλών. Το
γεγονός ότι μόνο εξήντα μέλη διεθνών ομοσπονδιών και της Διεθνούς Ολυμπιακής
Επιτροπής εκδήλωσαν ενδιαφέρον να επισκεφθούν τη Ρώμη και να παρακολουθήσουν
την πορεία της υποψηφιότητας, δείχνει δύο πράγματα: είτε γνώση του τι μπορεί
να προσφέρει η ιταλική πρωτεύουσα με τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων είτε
κακό προγραμματισμό της Επιτροπής Διεκδίκησης στις ημερομηνίες της πρόσκλησης.

ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ ΣΙΓΟΥΡΙΑ

Ένα ακόμα γενικό συμπέρασμα που αιωρείται στην ατμόσφαιρα «των πέντε
ολυμπιακών κύκλων» είναι και το εξής: οι Ιταλοί αισθάνονται σιγουριά και
εμπιστοσύνη στην υποψηφιότητά τους, ώστε να σνομπάρουν πράγματα και
καταστάσεις που άλλοτε σε καμία περίπτωση δεν θα αποτολμούσαν να κάνουν. Δεν
έδωσαν σημασία μέχρι τώρα στις λεπτομέρειες.

Η παρουσίαση της υποψηφιότητας στη Λωζάννη, το Κανκούν και το Γουίνιπεγκ δεν
ενθουσίασε, αφού ακόμα και τα βίντεο ήταν απομιμήσεις παλαιοτέρων ανάλογων
διεκδικήσεων, ενώ προς το τέλος βελτιώθηκαν προς το τουριστικό μέρος και τα
στατιστικά στοιχεία που μέχρι ένα μήνα πριν δεν είχαν καταγραφεί.

Οι αθλητικές εγκαταστάσεις που προτείνονται στον φάκελο περιγράφονται με
υπερβολές, με αποτέλεσμα πολλές εφημερίδες της Ιταλίας και του εξωτερικού να
αμφισβητούν τον ρεαλισμό και την πραγματοποίησή τους.

Και η σημαντικότερη αμφιβολία εντοπίζεται «στις υπερβολικές δαπάνες των έργων
και της οργάνωσης, αν αναλογιστούμε την πρόσφατη σκανδαλολογία για οικονομικές
ατασθαλίες στα μεγάλα αθλητικά έργα και τη διοργάνωση του Παγκοσμίου
Ποδοσφαιρικού Κυπέλλου το 1990».

Αναμφισβήτητο αβαντάζ της Ρώμης είναι η ύπαρξη πολλών Ιταλών εκπροσώπων στις
διεθνείς αθλητικές ομοσπονδίες. Εκεί δηλαδή που πολλά μπορούν να κριθούν, αν
και ο επηρεασμός των μελών της ΔΟΕ έχει διαφορετικά κριτήρια απ’ όσα πιθανολογούνται.

Ο Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας Λουίτζι Σκάλφαρο και ο πρωθυπουργός Ρομάνο
Πρόντι μπήκαν καθυστερημένα στον αγώνα. Όταν πλέον θεωρήθηκε απαραίτητη η
δραστηριοποίηση όλου του διπλωματικού σώματος, σε μια τεράστια επιχείρηση όπου
παίρνουν μέρος με ειδική αποστολή πρεσβευτές και διπλωμάτες σ’ όλα τα μήκη του
πλανήτη. Στόχος «να πεισθούν οι ξένες χώρες ότι η Ρώμη θέλει και μπορεί να
διοργανώσει τους καλύτερους Ολυμπιακούς Αγώνες των τελευταίων τριάντα χρόνων».

Η απάντηση ήρθε από ξένους δημοσιογράφους αλλά και τον αρθρογράφο της «Κοριέρε
ντέλα Σέρα» Ερνέστο Γκάλι ντέλα Λότζια: «Η Ρώμη του 2004 δεν μπορεί να είναι
εκείνη του 1960. Δύο ανόμοια πράγματα που η Ιστορία είναι αδύνατο να δεχθεί
και να συμπεριλάβει στους τόμους της».

Τελευταίος όμως πονοκέφαλος για τους Ιταλούς είναι ο Πρίμο Νεμπιόλο. Δεν
έφθανε δηλαδή το βεβαρημένο παρελθόν του διεθνώς, στον αθλητικό χώρο, ούτε οι
εσωτερικές αντιπαλότητες. Ήλθαν τα γνωστά γεγονότα του 6ου Παγκοσμίου
Πρωταθλήματος στίβου της Αθήνας, τα οποία έδωσαν αφορμή για οριστική ρήξη
παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος στις σχέσεις του προέδρου της IAAF με τους
συναδέλφους του στην Ομοσπονδία, αλλά κυρίως στην Ολυμπιακή οικογένεια.

Το «Αθήνα 2004» φαίνεται ότι έκανε άριστα που έμεινε μακριά από τις εχθρικές
επιθέσεις, οι οποίες κάποιες φορές έφθασαν σε ανεπίτρεπτα όρια.

Οι αθάνατοι της ΔΟΕ φαίνεται ότι σκέπτονται πως «έφθασε η ώρα των καλών
λογαριασμών». Το ραντεβού ορίστηκε στις 5 Σεπτεμβρίου στη Λωζάννη.