ΑΥΤΟΙ

… πράγματα. «Απλά και πρακτικά»: Ήταν το σύνθημα σε όλες τις συνεδριάσεις
των Δέκα Σοφών στο Παρίσι για την δημιουργία 350.000 θέσεων στο δημόσιο. Και
ιδού, η υπόσχεση του Ζοσπέν εκπληρώθηκε ­ προς το παρόν επί χάρτου. Η υπουργός
Εργασίας Μαρτίν Ωμπρύ, αφού έβαλε τις τελευταίες πινελιές στην εισήγηση των
Δέκα, παρουσιάζει σήμερα στο υπουργικό συμβούλιο το νομοσχέδιο που θα ψηφίσει
η Εθνοσυνέλευση στις 15/9. Ένα πρώτο ερώτημα ήταν ποιοί και πώς θα διοριστούν,
και μάλιστα χωρίς ν’ αυξηθεί το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων (δέσμευση επίσης
του Ζοσπέν). Αποφασίσθηκε οι νέες θέσεις να δημιουργηθούν ­ κυρίως ­ σε
νομαρχιακό ή δημοτικό επίπεδο, σε δημόσιες επιχειρήσεις (ταχυδρομεία, εταιρίες
ύδατος, ηλεκτρισμού, μεταφορών) και σε συνεταιρισμούς. Όχι σε υπουργεία,
εφορίες κλπ. Και ν’ αφορούν μόνο νέους κάτω των 30 ετών.

… ήταν τι είδους δουλειές θα είναι αυτές. Πρέπει να είναι θέσεις,
προσδιόρισε η Ωμπρύ, που να ικανοποιούν «ανάγκες υπαρκτές ή νέες, μη
καλυπτόμενες από τον ιδιωτικό τομέα». Υπό ένα μάλιστα όρο, πρόσθεσαν οι Σοφοί:
«Να μη δημιουργείται ανταγωνισμός προς ήδη υπάρχουσες θέσεις». Ενδεικτικά,
αναφέρθηκε η απασχόληση στη διαχείριση απορριμμάτων, στην εποπτεία ή
επιμελητεία σχολείων και μεταφορικών μέσων, στη φροντίδα υπερηλίκων. Ένα τρίτο
ερώτημα, κρισιμότατο, αφορούσε το νομικό καθεστώς των προσλαμβανομένων. Το ΝΣ
προβλέπει συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου ή, το λιγότερο,
πενταετίας. Θα χρειαστεί μάλιστα τροποποίηση του Εργατικού Κώδικα ­ δεν
προβλέπει τις 5ετείς συμβάσεις. (Όλα αυτά, μετά την Εθνική Διάσκεψη για την
Απασχόληση ­ τον Σεπτέμβριο ­ με αντικείμενο τον δεύτερο άθλο που επωμίζεται ο
Ζοσπέν: τη δημιουργία άλλων 350.000 θέσεων, αυτών στον ιδιωτικό τομέα….

… ερώτημα, το δυσκολότερο όλων, ήταν ποιός και πώς θα πληρώνει τους
καινούργιους. Κατά τη λογική του ΝΣ, οι νέες θέσεις πρέπει να επιτρέπουν
αύξηση εσόδων ή έστω εξοικονόμηση δαπανών. Είτε δικαιωθούν, πάντως, οι
αισιόδοξοι είτε όχι, το κράτος αναλαμβάνει να καλύπτει «το 80% του βασικού
μισθού» κάθε καινούργιου υπαλλήλου για πέντε χρόνια. Το υπόλοιπο 20%, ή και
παραπάνω αν ο άμεσος εργοδότης προσφέρει μισθό μεγαλύτερο του βασικού, θα το
καλύπτει ο τελευταίος. (Στο 80% περιλαμβάνεται και η ασφάλιση). Δεν θα είναι
εύκολο να βρεθούν τέτοια κονδύλια, σημειώνουν μελαγχολικά όλοι σχεδόν οι
σχολιαστές του γαλλικού Τύπου. Οι περίφημες αυτές 350.000 θέσεις θα στοιχίζουν
πάνω από 1,5 τρισ. δραχμές τον χρόνο.

… φαίνεται να χορηγούν, προς το παρόν, λίγη ακόμα περίοδο χάριτος στην
κυβέρνησή τους. Βλέπουν την αγωνία της. Αλλά και τις αναπόφευκτες
υπαναχωρήσεις. Ο Ζοσπέν είχε υποσχεθεί προεκλογικά αυξήσεις αποδοχών (ή
ελαφρύνσεις εισφορών) στους ήδη έχοντες εργασία. Η ιδέα εγκαταλείπεται. Είχε
δεσμευθεί, επίσης, ότι θα μείωνε «αποφασιστικά» τις δημόσιες δαπάνες. Πάει κι
αυτό, αφού τώρα επιδοτείται γενναιόδωρα το υπουργείο της Ωμπρύ. Η 46χρονη
υπουργός, πάντως, αισιοδοξεί. «Θα πετύχουμε, θα δείτε». Άλλωστε η μάχη θα
είναι σταδιακή, δεν θα έρθουν όλα τα έξοδα μαζεμένα: σκέψη που παρηγορεί τους
Δέκα. Για εφέτος προβλέπονται 50.000 θέσεις, για το ’98 100.000, έπειτα άλλες
100.000 κ.ο.κ. Και οι Γάλλοι περιμένουν, με το χρονόμετρο στο χέρι.