Ψάχνουν σταγόνες ζωής

Αντ. Κοτσαμπασόγλου. χρειάζεται μετάγγιση αλλά δεν βρίσκει αίμα…

«Χθες το πρωί, πήγα σε νοσοκομείο στο Γουδί για να υποβληθώ σε μετάγγιση
αίματος. Οι γιατροί μού είπαν ότι δεν είχαν αίμα της δικής μου ομάδας και μου
συνέστησαν να περάσω μεθαύριο. Νομίζω όμως ότι ακόμη και τότε, δεν θα σταθώ
πιο τυχερός».

ΑΠΟ ΤΟ μυαλό του 38χρονου Αντώνη Κοτσαμπασόγλου, που πάσχει από μεσογειακή
αναιμία, πέρασε η σκέψη, «να φύγω για ολιγοήμερες διακοπές και στο δρόμο να
σταματήσω σε κάποιο νοσοκομείο, για να μου κάνουν την μετάγγιση». Οι γιατροί
του υπέδειξαν να το αποφύγει.

Σαν τον κ. Κοτσαμπασόγλου υπάρχουν σήμερα στην Ελλάδα περίπου 3.500 άνθρωποι,
οι μισοί από τους οποίους ζουν στην Αθήνα. Υπολογίζεται πως ένα ποσοστό της
τάξεως του 70% είναι ενήλικοι. Και σχεδόν κάθε 15 ημέρες πρέπει να
υποβάλλονται σε μετάγγιση αίματος. Που σε ποσότητα φθάνει τις δύο μονάδες
(πλαστικοί ασκοί μιας χρήσης). Η υποχρεωτική παρουσία, ανά τακτά χρονικά
διαστήματα, όλων αυτών των ανθρώπων στα νοσοκομεία αποτελεί ίσως τη μία και
λιγότερο «επώδυνη» πλευρά του νομίσματος. Μιας και η άλλη, η αθέατη για τους
«απέξω», έχει να κάνει με το κατά πόσο γίνεται αυτή η μετάγγιση την ώρα που
πρέπει. «Εμείς που ζούμε στην Αθήνα βιώνουμε περισσότερο το πρόβλημα απ’ ό,τι
οι συνάνθρωποί μας στην υπόλοιπη χώρα. Το καλοκαίρι η κατάσταση είναι τραγική.
Κάθε δεύτερη εβδομάδα, που πηγαίνουμε σε κάποιο νοσοκομείο για το καθιερωμένο
μας ραντεβού, είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τη σύσταση των γιατρών ­ να
έρθουμε με δικούς μας αιμοδότες ­ ή να πάρουμε το δρόμο για κάποιο άλλο νοσοκομείο».

Συνέβη αυτό, μόλις χθες, στον πατέρα των δύο ανήλικων παιδιών. «Από το
νοσοκομείο στο Γουδί, σε άλλο της Μεσογείων. Ζήτησα κι εκεί μια μονάδα αίμα.
Βρήκα, άλλα όχι της δικής μου ομάδας. Την πήρα και πήγα πάλι πίσω στο Γουδί.
Τους ζήτησα να την ανταλλάξω με μία της δικής μου συμβατότητας. Αρνητικό το
αποτέλεσμα. Στο τέλος της εβδομάδας θα ξαναπεράσω».

Τότε θα τελειώνει και ο Αύγουστος, μαζί «θα εξανεμίζονται και τα τελευταία
περιθώρια για ολιγοήμερες καλοκαιρινές διακοπές. Μέχρι τώρα, η φυγή μου από
την Αθήνα διήρκεσε 4 ημέρες στο Πήλιο. Αναγκάστηκα να γυρίσω πίσω. Δεν θα
μπορούσα όμως να κρατάω μέσα στην πόλη και τα δύο παιδιά. Φρόντισα να χαρούν
τη θάλασσα μακριά μου».

Σε τέτοιες περιστάσεις, η λογική και ψύχραιμη αντιμετώπιση των πραγμάτων είναι
αυτό που χρειάζεται. «Και χρειάζεται επειδή η ίδια η κρατική υποδομή νοσεί στο
θέμα αυτό. Απλοί χειρισμοί της Πολιτείας θα είχαν δώσει τέλος σ’ συτά τα
παρεπόμενα. Ας πούμε απλώς για τη μηχανοργάνωση της Διεύθυνσης αιμοδοσίας του
υπουργείου. Ώστε να γνωρίζουμε ανά πάσα στιγμή πόσες μονάδες, τι ομάδας και
πού είναι διαθέσιμες».

Η σύζυγος του κ. Κοτσαμπασόγλου ενστερνίζεται τις υποχρεώσεις που «συνοδεύουν»
την πάθηση του Αντώνη. Δεν μοιράζεται όμως το πρόβλημα, αφού ο ίδιος έχει
επιβάλλει τη δική του φιλοσοφία «που συνθέτουν οι έννοιες αισιοδοξία και
προγραμματισμός». Λέει πως πρέπει πρώτα «να τα βρεις με τον εαυτό σου, να μη
φοβάσαι, να βρίσκεις τη δύναμη να ξεπερνάς τα άγχη. Δεν νιώθω μειονεκτικά
απέναντι στον συνάνθρωπό μου που δεν αντιμετωπίζει την πάθηση που έχω. Μπορώ
να τον ανταγωνιστώ και να τον ξεπεράσω. Οι δικοί μου γονείς χρειάστηκε να
φθάσουν στα 60 τους χρόνια για να φτιάξουν το δικό τους σπίτι. Εγώ τα έκανα
όλα στα 30 μου».

Δεν είναι όλοι σαν κι αυτόν. Κάποιοι δεν θέλουν να μιλούν για την πάθησή τους.
Την κρύβουν στα όρια του στενού τους περίγυρου. «Βρίσκω λάθος αυτή τη στάση.
Προσωπικά έχω χάσει πολύτιμες ώρες από τον ελεύθερο χρόνο μου για να
εξασφαλίσω τις ποσότητες αίματος, που είναι αναγκαίες για ανθρώπους σαν κι
εμένα. Σ’ αυτήν την προσπάθεια, θεωρώ δεδομένη την αρωγή όλων μας. Είμαι
αντίθετος στον ωχαδερφισμό ή την απομόνωση».

Στη γειτονιά του, όλοι γνωρίζουν πως ο κ. Κοτσαμπασόγλου πάσχει από μεσογειακή
αναιμία. «Πολλοί από αυτούς θα έδειχναν κατανόηση αν χτύπαγα την πόρτα τους
και ζητούσα να δώσουν αίμα για μένα. Το ιδανικό θα ήταν αν το ένα τρίτο των
κατοίκων της χώρας ήταν αιμοδότες, αν η διαχείριση των ποσοτήτων αίματος ήταν
αυτή που θα έπρεπε να είναι».