[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η μικρή οθόνη «ζουμάρει» επίμονα στα άλικα στίγματα στο πεζοδρόμιο. «Εδώ τον
δολοφόνησε…», επιμένει να επαναλαμβάνει η φωνή «πίσω» από την εικόνα. Το
αίμα σε πρώτο πλάνο. Οι λεπτομέρειες από τα μεγάφωνα της συσκευής να στήνουν
έναν χορό εικόνων. «Ραντεβού στις 8.30», για την επανάληψη της λεπτομερέστατης
περιγραφής. Για έναν νέο χορό εικόνων. Μέχρι να το εμπεδώσουμε, να συνδυάσουμε
το «σημαίνον» και το «σημαινόμενο». Το αίμα με τον φόνο. Με τη βία.

Δεν έχουμε κατανοήσει ακόμη τα αποτελέσματα της έρευνας του βρετανικού
υπουργείου Εσωτερικών, που συνδέουν τις σκηνές βίας των κινηματογραφικών
ταινιών, του βίντεο (και κατ’ επέκτασιν της τηλεόρασης ­ εκεί δεν βρίσκουν τη
μεγαλύτερη απήχησή τους;) με την εγκληματική συμπεριφορά.

Είναι ακόμη νωπή η εντύπωση.

Όπως και τα σημάδια του αίματος στο πλάνο του τηλεοπτικού δελτίου ειδήσεων.

Όμως, αν τελικά ­ όχι μόνον με την απλή λογική, αλλά και με επιστημονική
τεκμηρίωση ­ μία σκηνή κινηματογραφικής δολοφονίας μάς επηρεάζει υποσυνείδητα
τόσο πολύ, ποιες εικόνες «πρωτόγονης εκτόνωσης» μπορεί να ξυπνήσει μέσα μας
ένας «πραγματικός» φόνος, μεγεθυσμένος μέσα από ένα δελτίο ειδήσεων;

Και δη σε επανάληψη.

Μήπως ο όρος «βία» της βρετανικής έρευνας ενέχει ­ ως απειλή ­ και τον όρο
«επανάληψη»;

Μήπως η δολοφονική απειλή του Τζον Τραβόλτα επί της οθόνης (που έχει και το
άλλοθι της τέχνης) ωχριά μπροστά στην επαναλαμβανόμενη εικόνα των κόκκινων
στιγμάτων στο πεζοδρόμιο της γειτονιάς ­ που μπορεί να απέχει λίγα μέτρα από
το σπίτι μας;

Ίσως, υπό αυτό το πρίσμα, των νέων θεωρήσεων, θα μπορούσε να δει το όλο θέμα
το ­ αναβαθμισμένο πλέον ­ Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, στη νέα σεζόν που αρχίζει.

Δεν χρειάζεται να επιδοθούμε σε κυνήγι μαγισσών. Μόνον τη «σύνεση» να αφυπνίσουμε.

Όχι όμως και το υποσυνείδητο, με εικόνες και περιγραφές.

Εκείνο ίσως είναι καλύτερα (για όλους μας…) να κοιμάται…