Πουλούσαν τρύπια «δίκτυα»

Στο πυκνό δάσος όπου ζούσαν οι τελευταίοι των Κάμπαζον, μερικές δεκάδες
πάμπτωχοι Ερυθρόδερμοι, οι πρωταθλητές της πληροφορικής, οι πράκτορες της CIA
και κάμποσοι τυχοδιώκτες της δεκαετίας του ’80 δημιούργησαν ένα από τα πρώτα
κέντρα επεξεργασίας λογισμικού για στρατηγικά προγράμματα και παράλληλα μία
σειρά από επιχειρήσεις σχεδιασμού υπερσύγχρονων οπλικών συστημάτων. Ο γνωστός
μας Μάικλ Ρικονοσούτο, ο τοπικός κυβερνήτης Τζο Μπενίτες, οι «ριγκανικοί» Μπιλ
Χάμιλτον και Ερλ Μπράιαν και μερικοί πράκτορες της ιδιωτικής αστυνομίας
Ουάκενχατ ήταν οι κύριοι μοχλοί των επιχειρήσεων αυτών. Από τους πρώτους
πελάτες που επισκέφθηκαν το απίθανο αυτό «εργαστήρι του μέλλοντος», υπό τα
κατάπληκτα βλέμματα των καημένων των Κάμπαζον, ήταν ο βασιλιάς Φαχντ της
Σαουδικής Αραβίας. Ο Φαχντ ήθελε να αγοράσει συστήματα ασφάλειας για τα
πολυτελή ανάκτορά του στο Τάιφ.

Χουσεΐν – Νετανιάχου. Ιορδανία και Ισραήλ απέκτησαν τα αμερικανικά συστήματα «λογισμικού» σχεδόν ταυτόχρονα. Τα στοιχεία των υπηρεσιών τους ­ για πρόσωπα και πράγματα ­ έγιναν αυτόματα κτήμα και των Αμερικανών

Μία νύχτα του Σεπτέμβρη του 1981, ο Ερλ Μπράιαν και η παρέα του δέχθηκαν
υψηλούς επισκέπτες κοντά στη λίμνη Κουαχίλα, για την επίδειξη ενός σούπερ
όπλου: του «νυκταλωπικού» πυροβόλου ­ με ειδική τηλεσκοπική διόπτρα που
επέτρεπε να βλέπεις τον στόχο ακόμη και στο πιο βαθύ σκοτάδι.

ΚΑΘΕ καρυδιάς καρύδι βρισκόταν εκεί για να θαυμάσει τα νέα όπλα που ­ δήθεν
μυστικά ­ θα πουλούσαν οι πράκτορες στους ενδιαφερομένους: Ο έμπορος
ναρκωτικών Ραούλ Αράνα από την Ονδούρα. Ο πρώην συνεργάτης του Ορτέγα, Έντεν
Παστόρα, που είχε γίνει αντεπαναστάτης και ήθελε να ρίξει τους Σαντινίστας.
Διάφοροι άλλοι διαπρεπείς Κόντρας… Εδώ και εκεί, υπήρχαν ακόμη κάποιοι
πράκτορες και πρακτορίσκοι με περιστασιακές τύψεις. Ένας από αυτούς ήταν ο Πολ
Μοράσκα. Δεν είχε καταλάβει για ποιο ακριβώς πράγμα δούλευε: για το μεγαλείο
της Αμερικής ή για την τσέπη κάποιων αδίστακτων εμπόρων όπλων, που συχνά είχαν
και επίσημη κάλυψη;

ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ…

Ένα βράδυ του Δεκεμβρίου του 1981, αφού έφαγαν και ήπιαν στο ίδιο τραπέζι, ο
Μοράσκα, ο Τζορτζ Ουάκενχατ και ο συνεργάτης του Τζον Χέιμερ βάλθηκαν να
μιλούν για τα παλιά. Οι δύο τελευταίοι είχαν δουλέψει στα χρόνια του Βιετνάμ
στην εξάρθρωση του ειρηνιστικού κινήματος. Ο Μοράσκα άκουγε τρομαγμένος τους
κομπασμούς τους και τα γέλια τους.

­ «Θέλετε να πείτε ότι λειτουργούσαν και τάγματα θανάτου;», ρωτησε μια στιγμή.

­ «Νεαρέ μου», του απάντησαν, «δεν έχεις προσέξει ότι δεν έχουμε στη χώρα μας
τρομοκράτες και βομβιστές; Πώς νομίζεις ότι το πετύχαμε αυτό;».

Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1982, ο Πολ Μοράσκα τηλεφώνησε στον φίλο του
­ όπως τον νόμιζε ­ Ρικονοσούτο.

­ «Μάικλ, έμαθα τρομερά πράγματα. Μαζεύω στοιχεία… Θα ξεσκεπάσω ορισμένα πρόσωπα…».

Στις 13 Ιανουαρίου 1982 ο Μοράσκα βρέθηκε νεκρός μέσα στο γραφείο του,
στραγγαλισμένος.

Αλλά η ζωή κυλά, προχωρεί. Την άνοιξη του 1982, ο Ρικονοσούτο δούλευε σαν
τρελός με τα κομπιούτερ του για να τελειοποιήσει ένα καινούργιο πρόγραμμα που
του είχε παραγγείλει η καναδική αστυνομία. Μαζί με τον Μπράιαν και με τη
βοήθεια των ανθρώπων της Ουάκενχατ, προωθούσαν το σύστημα ανίχνευσης που θα
γινόταν γνωστό με το όνομα Πρόμις (Promis, από τα αρχικά των λέξεων
Prosecutor’s Management Information System, δηλαδή Εισαγγελικό Σύστημα
Διαχείρισης Πληροφοριών).

ΕΠΑΙΡΝΑΝ Ο,ΤΙ ΗΘΕΛΑΝ

Κάτω από αυτή την κάπως στέγνη ορολογία κρύβεται ένα από τα τελειότερα
προγράμματα αναδίφησης, μεταφοράς και συσχετισμού πληροφοριών που παρήγαγαν
ποτέ οι εγκέφαλοι της πληροφορικής. Το Πρόμις, εξαιρετικά ευπροσάρμοστο,
διαμορφώθηκε έτσι ώστε να εξυπηρετεί τις ανάγκες της καναδικής ασφάλειας, του
αμερικανικού ναυτικού, διαφόρων υπηρεσιών των ΗΠΑ, της ισραηλινής Μοσάντ, των
υπηρεσιών ασφαλείας της Ιορδανίας, των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών και ακόμη
και των… Ρώσων που το είχαν βάλει στο μάτι για να οργανώσουν καλύτερα με
αυτό τα συστήματα εκτόξευσης των πυρηνικών πύραυλων τους.

Μια μικρή λεπτομέρεια, που δεν είχαν καλοσκεφθεί οι αγοραστές του Πρόμις, ήταν
ότι ο Ρικονοσούτο και οι άλλοι Αμερικανοί που εργάσθηκαν για την εγκατάσταση
του Πρόμις στα κομπιούτερ τους ήταν σε θέση, παρ’ όλες τις προφυλάξεις και
τους εξορκισμούς μυστικότητας, να μπαίνουν άνετα και πανηγυρικά στα υπάρχοντα
δίκτυα και να συγκεντρώνουν όλες τις υπάρχουσες ως τότε πληροφορίες που θα
μπορούσαν να χρησιμεύσουν στις αμερικανικές υπηρεσίες για τις οποίες οι ίδιοι,
παράλληλα, εργάζονταν.