[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΚΑΘΕ φορά που μια δραματική είδηση για την υπογεννητικότητα στην Ελλάδα
αποκαλύπτει το μέγεθος της απώλειας, σχηματίζεται στο μυαλό μου η εικόνα ενός
σταδίου γιγαντιαίου και κατάμεστου, όπου όλοι οι θεατές κρατούν από μια
λαμπάδα αναμμένη. Ξαφνικά, ένας άνεμος αρχίζει να σβήνει φλογίτσες, κάνοντας
μια σκοτεινή τρύπα, που τρώει φως, να μεγαλώνει.

Χθες, πάλι η εικόνα του σταδίου. Με την τρύπα μεγαλωμένη κατά 150.000
σβησμένες φλόγες. Τα παιδιά που «χάθηκαν» τα τελευταία 5 χρόνια από τα
Δημοτικά Σχολεία της Ελλάδας, όπως αποκάλυψε έρευνα του Χρ. Κάτσικα. Από
875.000 μαθητές απέμειναν 650.000. Και θα ήταν λιγότεροι αν δεν υπήρχαν 30.000
παιδιά μεταναστών και προσφύγων. Το 16% του μαθητικού πληθυσμού που
εξαφανίστηκε, εξαιτίας της μείωσης των γεννήσεων και της εγκατάλειψης της
υπαίθρου, κάνει, νομίζω, μια γερή τρύπα στο φως…

Στα Γρεβενά, τις Σέρρες, την Πρέβεζα, τη Ροδόπη, σε διάφορα σημεία του…
σταδίου, 3-4 στους 10 μαθητές, 3-4 στις 10 φλόγες, δεν άναψαν. Το φαινόμενο
βέβαια είναι πανευρωπαϊκό, αλλά αυτό δεν κάνει την εικόνα καλύτερη. Επιπλέον,
στην άτεκνη κοινή μας «ευδαιμονία», οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι αναγνωρίζουν πιο
έμπρακτα από εμάς τον καθημερινό ηρωισμό του πολύτεκνου. Παρέχουν αληθινή
κοινωνική και οικονομική υποστήριξη. Εδώ, η μικρή στήριξη των 40.000 δρχ.
σταματάει όταν το 3ο παιδί φτάσει 6 ετών. Όμως, το 47% όσων γυναικών δηλώνουν
ότι δεν θέλουν παιδί, δεν κάνουν γιατί φοβούνται την οικονομική δυσπραγία
(έρευνα Πολυτεχνείου). Αυτό που τους λείπει είναι ­ κατ’ αρχήν ­ η οικονομική στήριξη.

Τα μέτρα ανακούφισης των πολύτεκνων βελτιώθηκαν πρόσφατα, όμως γι’ αυτόν τον
«άνεμο» που σβήνει φλόγες δεν αρκούν στοιχειώδεις φορολογικές ελαφρύνσεις και
μικρά βοηθήματα.

Ίσως είναι καιρός, με οποιοδήποτε κόστος, να ληφθούν πραγματικά γενναία μέτρα
για την αύξηση των γεννήσεων. Με ουσιαστική και μακρά ενίσχυση, με μεγάλη
φοροαπαλλαγή, με επιπρόσθετες παροχές στις περιοχές με οξύτερο πρόβλημα, με
διευκολύνσεις – υποτροφίες στις σπουδές των παιδιών, στη διατροφή, στους
παιδικούς σταθμούς, κ.ο.κ. Γιατί εδώ δεν πρόκειται πια για κοινωνική πολιτική
με όρια, αλλά για φλόγα σ’ ένα στάδιο που σκοτεινιάζει…