30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ Οι επιτυχίες «ρίχνουν» παιδιά στις πισίνες

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Το 1948 στον Πειραιά.

ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Εφημερίδες.

ΑΝΑΠΟΛΕΙ: Τα σχολικά χρόνια.

ΤΡΟΠΟΣ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗΣ: Ταβερνάκι με φίλους.

ΧΑΛΑΡΩΝΕΙ: Βλέποντας μια ταινία στο βίντεο.

ΘΑ ΠΡΟΤΙΜΟΥΣΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ: Σε οποιοδήποτε ελληνικό νησί.

ΕΛΠΙΖΕΙ: Να πετύχουν τα παιδιά του.

Το «χρυσό» καλοκαίρι του ελληνικού πόλο συνεχίστηκε και στην Κούβα, με την
Εθνική εφήβων να κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα. Ο Τάκης
Μίχαλος, υπεύθυνος αυτής της ομάδας και μέλος του προπονητικού τιμ της Εθνικής
ανδρών, πιστεύει ότι οι επιτυχίες του ’97 μπορούν να φέρουν αρκετά παιδιά στην
πισίνα. Υποστηρίζει δε ότι δεν είναι τυχαία αυτά τα αποτελέσματα, αφού τα
τελευταία χρόνια γίνεται πολύ καλή δουλειά στις εθνικές ομάδες.

ΕΡ.: Αλήθεια, έχεις πολλά χρόνια ως ομοσπονδιακός τεχνικός…

ΑΠ.: Από το 1986. Τότε, ήμουν περιφερειακός προπονητής.

ΕΡ.: Δεν έχεις κουραστεί τόσα χρόνια;

ΑΠ.: Όχι. Πιστεύω ότι είναι μια θέση απ’ όπου μπορείς να προσφέρεις αρκετά.

ΕΡ.: Προτιμάς την Εθνική ανδρών ή τις «μικρές» ομάδες;

ΑΠ.: Η κάθε ομάδα έχει τη χάρη της.

ΕΡ.: Η δυσκολία να δουλεύεις με τους «μικρούς»;

ΑΠ.: Μερικές φορές πρέπει να τους μαθαίνεις τα βασικά.

ΕΡ.: Το χάλκινο μετάλλιο στο παγκόσμιο τι σημαίνει;

ΑΠ.: Ήταν η καλύτερη προσωπική μου στιγμή.

ΕΡ.: Το πόλο βρίσκεται σε οριακό σημείο;

ΑΠ.: Οπωσδήποτε. Περιμένουμε και περισσότερες επιτυχίες.

ΕΡ.: Προβλήματα όμως υπάρχουν…

ΑΠ.: Υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν.

ΕΡ.: Πώς είναι το κλίμα στην Εθνική ανδρών λίγο πριν από το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα;

ΑΠ.: Τα παιδιά είναι σε καλή κατάσταση σε όλους τους τομείς.

ΕΡ.: Ο κόσμος πιστεύει ότι ήρθε η ώρα για ένα μετάλλιο.

ΑΠ.: Αν είναι να έρθει, δεν θα πούμε όχι.

ΕΡ.: Είναι τυχαίες τόσες επιτυχίες εφέτος;

ΑΠ.: Όχι. Όλα άρχισαν από το προολυμπιακό τουρνουά στο Βερολίνο. Τα τελευταία
χρόνια γίνεται πολύ καλή δουλειά.

ΕΡ.: Πώς μπορεί το πόλο να είναι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος;

ΑΠ.: Με δεύτερο ξένο, με τηλεόραση, με χορηγούς.

ΕΡ.: Δεν σου λείπει το άγχος του πρωταθλητισμού σε ένα σωματείο;

ΑΠ.: Ναι. θα ήθελα να ξαναδοκιμάσω.

ΕΡ.: Ο γιος σου Νίκος πώς προτίμησε το μπάσκετ;

ΑΠ.: Λόγω του χρυσού μεταλλίου, το 1987.

ΕΡ.: Εσένα σ’ αρέσει το μπάσκετ;

ΑΠ.: Παρακολουθω πολύ από τότε που ασχολήθηκε ο Νίκος.

ΕΡ.: Συμβουλές του δίνεις;

ΑΠ.: Ναι. Αλλά απαντά, «εσύ στο πόλο και εγώ στο μπάσκετ».

ΕΡ.: Πόσο εύκολα έρχονται νέα παιδιά στο πόλο;

ΑΠ.: Ελπίζω το ’97, με τις τόσες επιτυχίες, να φέρει στην πισίνα αρκετά παιδιά.

ΕΡ.: Πάντα οπαδός του Ολυμπιακού;

ΑΠ.: Θα έλεγα φαν.

ΕΡ.: Στο γήπεδο πηγαίνεις;

ΑΠ.: Κάθε Κυριακή. Ποδόσφαιρο και μπάσκετ.

ΕΡ.: Το καλοκαίρι όλοι κάνουν διακοπές. Εσύ τρέχεις στην πισίνα…

ΑΠ.: Έχει γίνει συνήθεια.

ΕΡ.: Και η οικογένειά σου;

ΑΠ.: Ρώτησε τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου.

ΕΡ.: Τι είναι αυτό που σου λείπει;

ΑΠ.: Διακοπές σε ελληνικό νησί.

ΕΡ.: Ποιον ξένο παίκτη θα ήθελες σε μια ομάδα;

ΑΠ.: Τον Αμερικανό Αρόγιο. Ειναι παίκτης για όλες τις δουλειές.

ΕΡ.: Υπάρχει κάτι για το οποίο έχεις μετανιώσει;

ΑΠ.: Όχι.

ΕΡ.: Τι συμβουλή θα έδινες σε ένα παιδί που θέλει να ασχοληθεί με το πόλο;

ΑΠ.: Να δουλέψει πολύ στην τεχνική κατάρτιση.

ΕΡ.: Οι καλύτεροι φίλοι;

ΑΠ.: Οι γιοι μου, Μανώλης και Νίκος.

ΕΡ.: Είσαι προληπτικός;

ΑΠ.: Πάρα πολύ. Στο παγκόσμιο της Κούβα, φορούσα κάθε ημέρα το ίδιο μπλουζάκι.

ΕΡ.: Το σύνθημά σου στη ζωή;

ΑΠ.: Δουλειά και πάλι δουλειά.

ΕΡ.: Τι σε κουράζει περισσότερο στα ταξίδια;

ΑΠ.: Οι μετακινήσεις. Πισίνα – ξενοδοχείο.

ΕΡ.: Το επόμενο βήμα που θα ήθελες να κάνεις;

ΑΠ.: Δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο πλάνο.

ΕΡ.: Η ωραιότερη χώρα που έχεις ταξιδέψει;

ΑΠ.: Ελλάδα και πάλι Ελλάδα!