Το χαμόγελό μου δεν σβήνει
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
8 λεπτά  |
|
Η Νίκη Ξάνθου ευχαριστεί τον κόσμο για την συμπαράστασή του σε όλες τις |
ΠΛΗΣΙΑΖΑΝ μεσάνυχτα στην κεντρική είσοδο του Ολυμπιακού Σταδίου και ο κόσμος
είχε ήδη αποχωρήσει. Από το βάθος φάνηκε μία κοπέλα, σαφώς κουρασμένη με μία
βαριά τσάντα στον ώμο, η οποία όμως είχε μέσα και ένα πολύτιμο μέταλλο.
Ήταν το ασημένιο μετάλλιο της Νίκης Ξάνθου, το πρόσωπο της οποίας παρά την
κούραση ήταν μόνιμα χαμογελαστό. Οι τηλεοπτικές κάμερες περίμεναν
υπομονετικά να απαθανατίσουν κάποιο πλάνο της και να πάρουν τις δηλώσεις της
μεγάλης πρωταγωνίστριας, ενώ λίγο πιο δίπλα διακριτικά περίμενε στη μηχανή του
ο αρραβωνιαστικός της Δημήτρης Χατζόπουλος. Μία κοπιαστική πλην όμως
ιδιαίτερα αποδοτική ημέρα έφτανε στο τέλος της και πλέον είχε έρθει η ώρα
για την ξεκούραση του πολεμιστή. Όταν η Νίκη Ξάνθου με τον Δημήτρη Χατζόπουλο
αποχώρησαν με τη μηχανή, σχεδόν το κυκλοφοριακό ρεύμα στην οδό Σπύρου Λούη
σταμάτησε. Όλοι ήθελαν να σφίξουν το χέρι της «ασημένιας» Νίκης και για λίγα
δευτερόλεπτα επικράτησε ένας πανζουρλισμός, αφού άρχισαν να χτυπάνε ασταμάτητα
οι κόρνες των αυτοκινήτων. Όλοι ήθελαν να εκφράσουν όπως μπορούσαν τον
θαυμασμό τους για το παγκόσμιο επίτευγμα της Νίκης Ξάνθου, η οποία πλέον το
μόνο που ζητούσε ήταν λίγη προσωπική ηρεμία.
«Αυτός ο αγώνας είναι πιο δύσκολος», είπε γελώντας η «φτερωτή» Ροδίτισσα
βλέποντας να την πολιορκούν τα τηλεοπτικά κανάλια και οι δημοσιογράφοι.
Οι αρχαίοι γκρέμιζαν τα τείχη για τους Ολυμπιονίκες. Στη Ρόδο, τι περιμένεις
να γκρεμίσουν για να σε υποδεχθούν;
«Δεν χρειάζεται να γκρεμίσουν τίποτα, δεν είμαι από τους ανθρώπους που θέλω να
κάνουν τόσα για μένα».
Δεν θα ήθελες, λοιπόν, μία λαμπρή τελετή μόλις πας στο νησί σου;
«Ειλικρινά δεν θέλω να μου ετοιμάσουν τίποτα ξεχωριστό. Τους αγαπώ όλους και
το γνωρίζουν».
Μπορεί αυτό το ασημένιο μετάλλιο να γίνει η αρχή της καθιέρωσής σου στο
βάθρο και στις επόμενες διοργανώσεις;
«Δεν μπορώ να υποσχεθώ τίποτε. Αυτό που θέλω και θα το προσπαθήσω είναι να
δίνω πλέον το “παρών” σε όλους τους τελικούς των διοργανώσεων στις οποίες θα μετέχω».
Αυτό το μετάλλιο, πόσα παιδιά θα φέρει στους στίβους;
«Ελπίζω πολλά. Θα δούμε βέβαια, αλλά θέλω να έρθουν πολλά παιδιά στον στίβο
γιατί το αξίζουν».
Με τι θα εξαργύρωνες αυτό το μετάλλιο;
«Δεν μπορώ να το εξαργυρώσω με τίποτα».
Θα το άλλαζες με ένα χάλκινο στην Ατλάντα;
«Δύσκολη ερώτηση. Δεν ξέρω αν θα το έκανα».
Τουλάχιστον κάπου θα το αφιερώνεις.
«Πρώτα απ’ όλα στον υπέροχο κόσμο, στον προπονητή μου, στον Δημήτρη (σ.σ.:
Χατζόπουλος) στους γονείς μου και γενικά σε όλους όσους με αγαπάνε και μου
έχουν σταθεί τόσο πολύ στις δύσκολες στιγμές».
Το άγχος ήταν στο φουλ;
«Το αντίθετο. Δεν είχα καθόλου. Υπήρχε λίγο πριν από τον τελικό, αλλά ήταν ελεγχόμενο».
Αυτό το χαμόγελο θα σου μείνει αρκετό καιρό;
«Νομίζω πως δεν θα φύγει εύκολα».
Πόσο δύσκολο ήταν να φτάσεις σε αυτό το μετάλλιο;
«Με τον προπονητή μου είχαμε φτάσει σε ένα πολύ καλό σημείο. Ήμουν σίγουρα και
λίγο τυχερή, αλλά έτσι είναι ο αθλητισμός. Μέχρι το τέλος μπορεί να χάσεις το μετάλλιο».
Είχες και δύο άλματα πάνω απο τα επτά μέτρα που βγήκαν άκυρα.
«Ιδιαίτερα το τελευταίο ήταν πολύ καλό άλμα, αλλά αυτά έχει το αγώνισμα.
Προσπάθησα στο τέλος να ρισκάρω, γι’ αυτό βγήκαν δύο άκυρα».
Σε απογείωσε και ο κόσμος;
«Ήταν καταπληκτικός και τον ευχαριστώ πολύ. Έπαιξε καθοριστικό ρόλο και με
τόνωσε πάρα πολύ. Μου έδωσε το κουράγιο και μέχρι το τέλος κυνήγησα το χρυσό
μετάλλιο. Ήταν σαν να ζούσα σε ένα όνειρο και ακόμα δεν έχω καλά καλά
καταλάβει τι έκανα».
 |
|
Η Νίκη Ξάνθου με τον συντάκτη της «ΟΜΑΔΟΣ» Γιάννη Λαμπίρη επιδεικνύει το |
Η ΝΙΚΗ Ξάνθου επιχειρούσε τελευταία από τις φιναλίστ το 6ο άλμα. Δεν κατάφερε
να ξεπεράσει την Ρωσίδα, αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον κόσμο να καταχειροκροτήσει
τη Ροδίτισσα πρωταθλήτρια που πέτυχε τη μεγαλύτερη διάκριση στην ιστορία του
ελληνικού στίβου σε παγκόσμιο πρωτάθλημα.
Η Νίκη, αφού έκανε το γύρο του σταδίου με την ελληνική σημαία στους ώμους και
ένα μπουκέτο λουλούδια στα χέρια, έχοντας ολοκληρώσει με τον καλύτερο τρόπο
την παράστασή της, υποκλίθηκε μπροστά στο κοινό της που την αποθέωνε.
«Δεν έχω συνειδητοποιήσει ακόμα τι έχει γίνει. Νομίζω πως άξιζα να πάρω και
εγώ ένα μετάλλιο σε μεγάλη διοργάνωση. Όταν ξεκινούσα το στίβο, δεν μπορούσα
να φανταστώ κάποτε ότι θα έφτανα στο σημείο να πάρω μετάλλιο σε παγκόσμιο
πρωτάθλημα. Απλά ήλπιζα ότι θα φτάσω κάποια στιγμή να αγωνίζομαι σε τέτοιους
αγώνες». Ήταν τα πρώτα λόγια της Νίκης Ξάνθου μετά το ασημένιο μετάλλιο, ενώ
όταν ρωτήθηκε στη συνέντευξη Τύπου μίλησε και για τους άλλους Έλληνες αθλητές.
«Το μετάλλιο είναι και θέμα τύχης, αφού πολλές φορές φτάνεις κοντά, αλλά δεν
τα καταφέρνεις. Δεν πρέπει να υπάρχει απογοήτευση και νομίζω ότι ο ελληνικό
στίβος έχει πολύ καλό μέλλον».
Μιλώντας για τις αθλήτριες που ξεπέρασε (απαντώντας και πάλι σε σχετική
ερώτηση) η Νίκη Ξάνθου υπήρξε ιδιαίτερα σεμνή: «Τόσο η Τζόινερ Κέρσι όσο και η
Χάικε Ντρέσλερ είναι μεγάλες αθλήτριες. Εγώ προσωπικά δεν κοίταξα ούτε μία
στιγμή τι έκαναν οι άλλες και προσπαθούσα να συγκεντρώνομαι μόνο στις δικές
μου προσπάθειες».
Όσον αφορά το μέλλον, η Νίκη ήταν σαφής: «Θέλω να τελειώσω την καριέρα μου το
2004 στην Αθήνα, αν με το καλό πάρουμε την Ολυμπιάδα, την οποία και πιστεύω
πως αξίζουμε».
Όσο για το τι περιμένει πλέον με αγωνία: «Μα, τι άλλο από το να κάνω και
κάποια μπάνια με τους δικούς μου. Ειλικρινά, μου έχουν λείψει».
«ΕΓΩ ήξερα τι μπορεί να πετύχει, αλλά δεν ήθελα να μιλάω, γιατί δεν είμαι από
τους ανθρώπους που μου αρέσει να λέω πολλά λόγια. Όμως ήμουν πάντα αισιόδοξος
και το κρατούσα για τον εαυτό μου». Ο Γκιόργκι Πομάσκι ήταν το Σάββατο το
βράδυ ένας από τους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους (οι άλλοι ήταν βέβαια η Νίκη
Ξάνθου και ο αρραβωνιαστικός της Δημήτρης Χατζόπουλος) βλέποντας τους κόπους
τόσων χρόνων να «αστράφτουν» πάνω στο ασημένιο μετάλλιο που φορούσε στον λαιμό
της η Ελληνίδα πρωταθλήτρια.
«Θα ήθελα να αφιερώσω αυτή την επιτυχία στον προπονητή μου, τον Τσέβδαρ
Τσέντοφ. Πριν από έξι μήνες έφυγε από τη ζωή και αυτήν τη στιγμή είναι ο
πρώτος που θυμάμαι. Είναι ο άνθρωπος στον οποίο χρωστάω ό,τι επιτυχία έχω
μέχρι σήμερα προσωπική ή με τους αθλητές μου. Ειλικρινά δεν θα τον ξεχάσω
ποτέ», είπε συγκινημένος ο Γκιόργκι Πομάσκι λίγο μετά τον θρίαμβο της Νίκης
Ξάνθου και αμέσως μετά άρχισε να ανεβαίνει προς τις κερκίδες για να δεί τη
μεγάλη στιγμή. Την αθλήτριά του να ανέβαίνει στο βάθρο των νικητών. Άναψε ένα
τσιγάρο και με φανερό το αίσθημα της ικανοποίησης στο πρόσωπό του, χαμογέλασε
και χειροκρότησε το «ασημένιο» κορίτσι.
«Τι να λέω τώρα. Εγώ την είδα στην τελευταία προπόνηση. Ετοιμάστηκε και έκανε
το πρώτο της άλμα και ήταν τουλάχιστον 7.10. Αμέσως της είπα: Μάζεψε τα
πράγματά σου και πάμε. Δεν συνεχίσαμε την προπόνηση. Αλήθεια τι άλλο να
κάναμε, αφού ήταν πανέτοιμη. Με λίγη περισσότερη τύχη θα ήταν ακόμα πιο ψηλά,
αλλά δεν πειράζει, το μέλλον της ανήκει», έλεγε ο Πομάσκι, λίγο πριν δει τη
Νίκη να χαιρετά τον κόσμο που την αποθέωνε.
«Δεν είχε άγχος, είχε ηρεμήσει πολύ και έτσι και το δικό μου έργο ήταν πιο
εύκολο, αφού έδινα απλά τεχνικές οδηγίες. Δεν χρειαζόταν τόσο να της λέω να
ηρεμήσει», συνέχισε ο σεμνός όπως πάντα Γκιόργκι Πομάσκι που βρέθηκε και
την επόμενη ημέρα πάλι στο γήπεδο, ενώ μέχρι τέλος Αυγούστου θα μείνει στην
Αθήνα προκειμένου να καταρτίσει προγράμματα και να ασχοληθεί και με τους
άλλους αθλητές του. Όσο για εορταστικά, δεν είχαν θέση στο πρόγραμμα του
προπονητή της Νίκης. Με τους δικούς του ανθρώπους απλά και ήρεμα πέρασε το
βράδυ του γιορτάζοντας έτσι με αυτόν τον τρόπο την επιτυχία.
Εκτός απο τη Νίκη, ο Γκιόργκι Πομάσκι έχει και τον αρραβωνιαστικό της, Δημήτρη
Χατζόπουλο, τον Σπύρο Βασδέκη και τη Χριστίνα Αθανασίου.
Μετά τους Έλληνες δημοσιογράφους, πάντως, αμέσως πήγαν κοντά και τον
αγκάλιασαν κάποιοι φίλοι του από τη Βουλγαρία, δίνοντάς του συγχαρητήρια και
αναγνωρίζοντας έτσι την συμβολή του στην επιτυχία.
ΓΕΝΝΗΜΕΝΗ στη Ρόδο στις 11 Οκτωβρίου 1973, η Νίκη Ξάνθου άρχισε από πολύ μικρή
να ασχολείται με τον στίβο. Διακρινόταν για την ταχύτητά της και αμέσως την
κέρδισε το μήκος.
Με προπονητή τον Νέστορα Κολοβό, έκανε τα πρώτα της μεγάλα άλματα (μεταξύ των
οποίων και το 6.67 το καλοκαίρι του 1994, που κατέρριψε ένα ρεκόρ 15 χρόνων
που είχε η Μαρία Λάμπρου), ενώ τα τελευταία χρόνια με προπονητή τον Γκιόργκι
Πομάσκι έφτασε στις κορυφαίες διακρίσεις. Τέταρτη Ολυμπιονίκης πέρυσι στην
Ατλάντα και 2η εφέτος στον κόσμο. Επίσης ήταν 8η στα παγκόσμια πρωταθλήματα
κλειστού στίβου του 1995 και του 1997. Είναι κάτοχος του πανελλήνιου ρεκόρ
τόσο του κλειστού (6.73, στις 24/2/1996 στο Φάληρο) όσο και του ανοικτού
στίβου (7.01, στις 8/6/1996 στα Χανιά).
Google news
