Μετάλλιο στην αξιοπρέπεια

«ΚΟΙΤΑ ρε, της έπεσε η φανέλα! » φώναξε ο διπλανός μου στο Ολυμπιακό Στάδιο
και όλα τα κεφάλια γύρισαν να δουν το γαργαλιστικό θέαμα. Πάγωσα. Μπροστά μου
έτρεχε μια λεπτοκαμωμένη αθλήτρια που αργότερα έμαθα πως λέγεται Χαμπτεμαριάμ
Νεμπιάτ.

Στη φανέλα της είχε το νούμερο 157, που όμως δεν υπήρχε στη λίστα του φωτεινού
πίνακα με τις συμμετέχουσες στον προκριματικό των 5 χιλιομέτρων. Το στήθος της
λεπτό κι εύθραυστο ξεπρόβαλε από την φαρδιά κόκκινη φανέλα του μπάσκετ σε κάθε
της δρασκελιά.

Από εκεί που στεκόμουνα δεν μπορούσα να δω τις λεπτομέρειες της αγωνίας στο
βλέμμα της, διέκρινα όμως καθαρά την σύσπαση των μυών στο πρόσωπό της. Έδειχνε
απορροφημένη από τον αγώνα που ήταν εξαρχής χαμένος, αφού το γκρουπ των
προπορευομένων είχε ήδη απομακρυνθεί πολύ. Η Νεμπιάντ στον τρίτο γύρο κατάλαβε
τι συνέβαινε. Και ξεκίνησε ένα δεύτερο αγώνα. Τα πόδια της έτρεχαν στο γήπεδο
και τα χέρια της συγκρατούσαν με απελπισία την κόκκινη φανέλα «της ντροπής;».
Από τον έκτο γύρο και μετά όμως, η Νεμπιάντ θα μπορούσε να πανηγυρίσει τη δική
της νίκη: το θάρρος και η ευπρέπεια του αγώνα της, η επιμονή της και η σκέψη
της μόνο στον τερματισμό γονάτισαν ακόμα και τους ανεγκέφαλους.

Η Νεμπιάντ τερμάτισε με περηφάνια και ψηλά το κεφάλι προσπαθώντας ακόμα να
προστατέψει με τα χέρια το ευάλωτο στήθος της από τα βλέμματα. Και σίγουρα
κέρδισε το μετάλλιο της αξιοπρέπειάς της.