Ένα κλαμπ για κάθε 86 κατοίκους!

Ομολογώ πως πήγαμε προκατειλημμένοι στην Ίο. Η ημέρα έτσι κι αλλιώς ξεκίνησε
στραβά, όταν βρεθήκαμε στο λιμάνι του Πειραιά με άλλους δύο χιλιάδες στην
προβλήτα, μπροστά από τα καράβια με την ανοιχτή κοιλιά ­ πεινασμένα κήτη
έτοιμα να καταπιούν τουρίστες, νταλίκες και παραθεριστές μαζί. Όμως, δεν ήταν
αποτέλεσμα της ταλαιπωρίας του ταξιδιού η προκατάληψη. Άλλωστε, τι μπορεί να
περιμένει όποιος ταξιδεύει Σάββατο Αυγούστου με πλοίο της γραμμής Πάρος –
Νάξος – Ίος – Σαντορίνη; Και πάντως δεν μας ικανοποίησε η εξήγηση κάποιων ότι
το ίδιο στριμωξίδι πέρασε έστω και για λίγα λεπτά ο Κώστας Καραμανλής που
απέπλευσε μισή ώρα νωρίτερα με το διπλανό καράβι για τον ίδιο προορισμό.

Είχαμε ακούσει λοιπόν ότι στην Ίο το αλκοόλ σημειώνει μεγαλύτερες πωλήσεις από
αυτές του εμφιαλωμένου νερού. Κι ακόμα ότι η κατάσταση στις παραλίες του
ήσυχου κατά τ’ άλλα νησιού θυμίζει περισσότερο σκηνές από τον Φελινικό
«Πετρώνιους» παρά εικόνες από το ρομαντικό «Κορίτσια στον Ήλιο». Διηγήσεις
φίλων για ιστορίες ροκ στην καυτή άμμο κάθε φορά που ξεκίναγε ένας τσαμπουκάς
μεταξύ «πανκιών» και «φρικιών», με κατάληξη μερικές φορές το νοσοκομείο της
Νάξου, έφταναν κατά καιρούς στ’ αυτιά μας για να δυναμώσουν τις προκαταλήψεις.

Ιστορίες για μυθικούς καβγάδες στα σοκάκια της χώρας, με σπασμένα μπουκάλια
και ενίοτε σπασμένα κεφάλια, στο πλαίσιο μιας προσπάθειας για την επιβολή μιας
ιδιότυπης κατάστασης, άφηναν μία φήμη στο νησί που έκανε κάθε σοβαρό
οικογενειάρχη και φιλήσυχο πολίτη αυτής της χώρας να κατεβαίνει δυο στάσεις
πιο πριν, δηλαδή στην Πάρο και τη Νάξο. Αξιοσημείωτη θα πρέπει να είναι και η
αντοχή – ανοχή του ντόπιου πληθυσμού, γιατί φυσικά οι Νιώτες δεν θα ρίσκαραν
ποτέ τη συμμετοχή τους σε τέτοιου είδους σπορ. Και μαζί με τις διηγήσεις
είχαμε διαβάσει και μερικά αφιερώματα στο νησί, επί το πλείστον στον περιοδικό
Τύπο, όπου μπορούσες να σταθείς για ώρες στις φατσούλες των φωτογραφιών και ν’
αναρωτηθείς: μα είναι δυνατόν να συμβαίνουν σ’ ελληνικό νησί τέτοια πράγματα;

Ε, λοιπόν, όλα είναι αλήθεια και τίποτα δεν είναι. Ταυτοχρόνως. Για όσους δεν
έχουν την υπομονή να διαβάσουν ολόκληρο το κείμενο αλλά θα ήθελαν να
επισκεφτούν την Ίο (βιώνοντας την «ιδιαιτερότητά» της παρ’ ότι έχει «ημερέψει»
συγκριτικά με το παρελθόν) υπάρχει μια πρόχειρη συμβουλή: αν θέλετε να
περάσετε καλά και έχετε οποιοδήποτε πρόβλημα με το στομάχι σας, αν θέλετε να
περάσετε καλά επιδεικνύοντας τα «καλά» σας με απογευματινές βόλτες σε γραφικά
σοκάκια, αν θέλετε να περάσετε καλά κάνοντας ό,τι ένας νορμάλ τουρίστας στις
διακοπές, διαλέξτε άλλο νησί. Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Εκτός αν κάνετε
ό,τι ο Κώστας Καραμανλής: απομονωθείτε στο Μαγγανάρι.

ΠΡΩΤΗ ΕΙΚΟΝΑ: σαν να πέφτει σύνθημα στο καράβι, κι όταν πιάνει Ίο κατεβαίνουν
όλοι όσοι είναι κάτω από 30 χρόνων (ίσα ίσα περνάμε το όριο κι εμείς!), έχουν
ωραία ξυρισμένα κεφαλάκια, τζιν παντελόνια και τι-σερτ με συνθήματα όπως «Two
Beer or not two Beer». Α! Λεπτομέρεια, ουσιαστικής σημασίας όπως θ’ αποδειχθεί
αργότερα. Η πλειονότητα μιλάει αγγλικά με αξάν αγγλικό, ιρλανδέζικο, γαλλικό,
ισραηλιτικό, σουηδικό, ιταλικό, καλιφορνέζικο (ναι! ναι!), αμερικανικό του
Νιου Τζέρσεϊ και πάει λέγοντας. Ακόμα και τα ελληνικά έχουν ένα δικό τους
χρώμα στην Ίο. Στην αρχή δεν υποψιαστήκαμε τίποτα. Ούτε κι ο Μιχάλης
Καραγιάννης, που ήταν επιφορτισμένος με το δύσκολο έργο της φωτογραφικής
απεικόνισης και είχε επισκεφτεί το νησί πριν από δέκα χρόνια, είπε τίποτε.
Τήρησε σιγήν ιχθύος.

Στην Ίο, λοιπόν, δεν φτάνει το Λόουερ. Γιατί αν στη Μύκονο χρειάζεσαι να
παραγγείλεις φραπέ με ολίγη στον Άγγλο από το Μάντσεστερ, στην Ίο, που είναι
μια Μύκονος στο πιο άγριό της όμως, χρειάζεσαι ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ Λόουερ, γιατί,
παραδείγματος χάριν, σπάνια θα βρεις 1 (ολογράφως: ένα) ελληνόφωνο μενού σε
εστιατόριο, καφέ, κλαμπ, μπαρ, παμπ, ξενοδοχείο.

ΣΤΟ ΚΑΜΠΙΝΓΚ

Ο Μιχάλης είχε φέρει μαζί του τη μοτοσυκλέτα κι έτσι μεταφερθήκαμε αμέσως στο
ξενοδοχείο όπου θα περνούσαμε ελάχιστες ώρες τις επόμενες δυο ημέρες. Στον
δρόμο βλέπαμε όλους τους συνταξιδιώτες μας να περιμένουν το τοπικό ΚΤΕΛ σε
μπουλούκια, με τα σλίπινγκ μπανγκ στους ώμους, αλλά πάλι δεν δώσαμε σημασία.
Όπως θ’ αποδειχθεί αργότερα, ΟΛΟΙ πήγαιναν στο κάμπινγκ. Το πιο χοτ σημείο του
νησιού, μετά τα στενά της Χώρας, όπου στριμώχνονται τα περισσότερα από τα 173
κλαμπ του νησιού. Ένα για κάθε 83 κατοίκους του καλοκαιριού. Τότε που ο
πληθυσμός ανεβαίνει στις 15.000, από τους 1.600 ηρωικούς του χειμώνα.

Το ΚΤΕΛ είναι από μόνο του βέβαια μια μεγάλη ιστορία στην Ίο. Με 210 δραχμές
το «κεφάλι» πας παντού, σύντομα και με ασφάλεια. Αν είσαι εποχούμενος. Γιατί
αν είσαι πεζός το ρισκάρεις λίγο παραπάνω στους στενούς δρόμους του νησιού.
Από το Μυλοπότα στη Χώρα και το ανάποδο με τα πόδια. Γιατί κανένας δεν
επιστρέφει στο κάμπινγκ προτού σκάσουν μύτη οι πρωινές ηλιαχτίδες. Είναι γρουσουζιά.

Και τι κάνεις όλες αυτές τις ώρες; Θεωρητικά τα πάντα. Πρακτικά «κολλάς» στη
Χώρα και τα δρομάκια της. Δίνεις μάχη για μια θέση στο πεζουλάκι της
περατζάδας, που αν μπορούσε να μιλήσει θα ήθελε έναν αιώνα ζωής να περιγράφει
ιστορίες έρωτα και αναρχίας. Κάθεσαι στα σκαλάκια με μια μπύρα στο χέρι και
ενώ φαίνεται ότι είσαι αμέτοχος, τελικά συνειδητοποιείς ότι συμμετέχεις
ουσιαστικά σ’ αυτό το ατέλειωτο κύμα με τις παρέες που κινούνται υπακούοντας
μόνο στον νόμο της εντροπίας.

Για να πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, όπως κάθε πλάνο που σέβεται τον
εαυτό του. Η Ίος είναι ένα νησάκι σε σχήμα οβάλ, όπως μας πληροφορεί σχετικό
έντυπο, το εντιτόριαλ του οποίου υπογράφει ο δήμαρχος Ιητών κ. Γ. Ν.
Πουσσαίος. Ξερό, με ελάχιστη βλάστηση και μερικές κοιλάδες που καταλήγουν όλες
σε μαγευτικές παραλίες. Μυλοπότας, Μαγγανάρι, Αγία Θεοδότη, Ψάθη είναι οι πιο
δημοφιλείς. Κάθε μια με τις δικές της διαθέσεις και ορέξεις. Στο Μυλοπότα
είναι όμως που παίζεται το χοντρό παιχνίδι. Εκεί βρίσκονται τα πολυπληθέστερα
κάμπινγκ με προεξέχον το Far Out (χωρητικότητα πάνω από 1.500 άτομα!) και
παραλία αμμουδερή και άνετη.

Εκεί γίνονται τα πιο ζουμερά melon-party’s του νησιού. Τι εστί το φρούτον; Ένα
καρπούζι κομμένο σε εγκάρσια τομή που αδειάζει προσεχτικά από τον καρπό και
γεμίζει στη συνέχεια με ό,τι ποτό διαθέτει η παρέα. Μερικά καλαμάκια οδηγούν
το κοκτέιλ στον οισοφάγο των συμμετεχόντων και… ό,τι ήθελε προκύψει. Επειδή
όμως την ιστορία εξακολουθούν να τη γράφουν οι παρέες κι ο θρυλικός Χρήστος,
DJ του Booze της οδού Κολοκοτρώνη, που έφευγε την επόμενη ημέρα ­ μαζί του και
το κέφι μιας παρέας 60-70 ανθρώπων από Σουηδία, Γερμανία, Μεξικό, Ιταλία,
Ελλάδα και αλλού ­ χάσαμε τη μοναδική ευκαιρία να φωτογραφίσουμε ένα αυθεντικό
nelon-party. Η παρέα των Ιταλών στο Far out cafe, που ζήλεψε τη δόξα, έπινε το
καρπουζοκοκτέιλ σαν να κοινωνούσε.

Ο συνωστισμός. Μετά τα μεσάνυχτα δεν πέφτει «καρφίτσα» στα σοκάκια της Χώρας

Η ΠΑΡΕΑ

Χάσαμε τον Χρήστο, όμως κερδίσαμε την Ιωάννα, τον Βασίλη, τον Γιώργο, την
Αγγελική και τον Κώστα, που περιμένουν ακόμα τις δίδυμες για να κλείσουν ως
παρέα (υπάρχει και η Σταυρίνα ως δορυφόρος, αλλά ακόμα φλερτάρει με την ιδέα).
Όλοι μένουν στο κάμπινγκ. Κάποιοι έρχονται για τέταρτη χρονιά, άλλοι για
πρώτη. «Πάντα ξεκινάμε γι’ αλλού αλλά πού αλλού να πας;». Όλοι φοιτητές.
Μερικοί της Ιατρικής (μα πώς άλλαξαν έτσι οι φοιτητές της Ιατρικής;), άλλοι
μηχανολόγοι, άλλοι ΑΕΙ, άλλοι ΤΕΙ, άλλοι Διοίκηση Επιχειρήσεων. Συναντούν τις
ζωές τους στην Ίο και ξεχνούν όλα τ’ άλλα.

Ο Γιώργος ξέρει ότι η παραλία της Αγίας Θεοδότης είναι πολύ ωραία, αλλά παρ’
ότι έρχεται τέσσερα χρόνια στο νησί δεν έχει πάει ακόμα. Με ένα μπουκάλι
μαυροδάφνη στο χέρι, καθισμένος μαζί με τους υπόλοιπους στο λιλιπούτειο
γραφικό εκκλησάκι απέναντι από τη Μητρόπολη του νησιού, παρατηρεί τον κόσμο.
Αργότερα θα τον βρούμε με μια μπύρα στο χέρι στον «Πήγασο», το must σημείο
συνάντησης όσων θα ήθελαν να ζήσουν το Γούνστοκ, αλλά δεν πρόλαβαν λόγω
ηλικίας, και μερικές φορές στο «Slamer» για χορό και τρελό κέφι στο μπαρ με τη
γλυκύτερη «πόρτα» ­ με εισιτήριο παρακαλώ ­ της Ίου: την Καρίνα και τον
Κωνσταντίνο, που απαιτούν το χιλιάρικό σας, σας σφραγίζουν το χέρι και σας χαμογελούν.

Για να φτάσει βέβαια κανείς εκεί μετά τα μεσάνυχτα χρειάζεται να διασχίσει ένα
δρόμο όπου η πυκνότητα σωμάτων στον χώρο αντιστοιχεί με αυτή μιας
μυρμηγκοφωλιάς σε σταροχώραφο τον μήνα Αύγουστο. Στην πλατεία, καθισμένοι στα
τραπεζάκια του καφενείου «Ηνιος» και απέναντι στο «Red Bull» και λίγο πριν στο
«Funk Cafe», χιλιάδες νέοι στην καρδιά και το σώμα επιδίδονται σε ασκήσεις
γέλιου και κραιπάλης.

Τη Δευτέρα το μεσημέρι, περιμένοντας το πλοίο της επιστροφής, αναμονή άχαρη
υπό τους ήχους ρέιβ μουσικής στ’ αυτιά, με διπλό εσπρέσο στα χείλη κι ελαφρύ
hangover στους λαβύρινθους του μυαλού, αναπόλησα τη χαμένη ­ πια ­ προκατάληψη
για το νησί. Όχι, δεν έχει γίνει ακόμα Σαντορίνη, είναι όμως καλύτερα από τη
Μύκονο. Πιο αυθεντικά. Έχει τις πιο ζωηρές ιρλανδέζικες παμπ που μπορεί να
βρει κανείς εκτός Μπέλφαστ, Δουβλίνου και Λονδίνου, και τον βυθό όπου ο Λικ
Μπεσόν έκανε τα υποβρύχια γυρίσματα του «Απέραντου Γαλάζιου». Θέλω να ξαναπάω.

* Κράνος στο κεφάλι, σωσίβιο στο λαιμό και… σφυριά κατακούτελα για να πάει
καλύτερα κάτω το σφηνάκι στο, όνομα και πράμα, «Slamer».

* Σκάρος στα κάρβουνα που λιώνει στο στόμα, και φρέσκα βλίτα με ξίδι στην
ταβέρνα του Πολύδωρου στην παραλία της Κουμπάρας. Πλήρες μενού για δύο με
μπίρες, τιμή δέκα χιλιάδες δραχμές. Αν έχετε και παιδί, θα σας κεράσει και
παγωτό χωνάκι.

* Όταν σ’ ένα νησί υπάρχει κι ο (Λόρδος) Βύρωνας και ο (προαναφερθείς)
Πολύδωρας λέτε να σημαίνει κάτι; Λόρδος Βύρωνας με καταγωγή μικρασιατική στη
Χώρα για ρεμπέτικα, σμυρναίικα τραγούδια και ξινότυρο φουρνιστό με σκόρδο,
μανιτάρια στο φούρνο με μαϊντανό και κρεμμύδι, ρύζι του ψαρά κι επιδόρπιο
«Αμβροσία». Τουτέστιν ανάλατη μυζήθρα χτυπημένη με κατσικίσιο γάλα, μέλι και
κουκουνάρια. Κατεβαίνει καλύτερα μ’ ένα τσίπουρο ή μια τσικουδιά.

* Dolce Vita με εσπρέσο το πρωί και σφηνάκια το βράδυ.

* Αν δεν ξαπλώσετε στις πολύχρωμες αιώρες του «Harmony» στον Μυλοπότα, έπειτα
από ένα red chily μεξικάνικο σνακ, μη φύγετε από την Ίο.

* Το νησί έχει γυμναστήριο! Ποιοι πάνε; Μας έμεινε κι εμάς η απορία, γιατί
ύστερα από τέτοιες τις νύχτες ποιος έχει το κουράγιο;

* Η Παναγία η Γκρεμνιώτισσα έχει τον μύθο της και την ομορφιά της, έτσι όπως
στέκει σκαρφαλωμένη σε απόκρημνο βράχο.

* Κλάμπινγκ στο Σαββατόβραδο χωρίς περιορισμό στο ωράριο. Από τον «Πήγασσο»,
στο «Lemon», από το «Scorpion» στο «Factory» κι από τον «Άνεμο» στο «Ελληνάδικο».

* Ο Βιεννέζος ζωγράφος Helmut Kand που περνά 28 καλοκαίρια τώρα στην Ίο.