Πίστευα στον Λάμπρο

Χαβιέρ Σοτομαγιόρ: Αν η Αθήνα αναλάβει τους Ολυμπιακούς του 2004 θα ήθελα να μεταφέρω τη φλόγα στο Στάδιο

«Η ΑΘΗΝΑ μού έφερνε πάντα γούρι. Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων, το 1986, μου
άνοιξε τον δρόμο για να πετάξω πιο ψηλά. Γι’ αυτό λατρεύω την Αθήνα, τους
Έλληνες, που μοιάζουν τόσο πολύ ως λαός στον δικό μου. Για ένα μόνο πράγμα
λυπάμαι: ότι η ηλικία μου δεν μου επιτρέπει να ελπίζω σε ένα χρυσό μετάλλιο
στους Ο.Α. του 2004, που είμαι σίγουρος πως θα γίνουν στην Αθήνα».

Περασμένα μεσάνυχτα και ο Χαβιέρ Σοτομαγιόρ, φρέσκος ακόμη από την κατάκτηση
της νίκης, το χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του.

Ένα πρόσωπο παιδικό, καλοσυνάτο, μια παιδική έκφρασή αθωότητας ήταν σμιλεμένη
σε αυτόν τον γίγαντα του αθλητισμού, που η κορμοστασιά του θυμίζει τους αγώνες
του λαού της Κούβας.

«Ο κόσμος είναι εκπληκτικός! Το στάδιο υπέροχο! Τα μέλη της ΔΟΕ είμαι σχεδόν
βέβαιος πως αυτή τη φορά θα κάνουν ό,τι όφειλαν να είχαν πράξει στην απόφασή
τους για τους Ο.Α. των 100 χρόνων, που τελικά δόθηκαν στην Ατλάντα. Αν εγώ
είχα δικαίωμα ψήφου, να είσαστε σίγουρος ότι από τώρα κι όλας θα ψήφιζα Αθήνα».

Ο ΧΟΥΑΝΤΟΡΕΝΑ

Ο Κουβανός υπεραθλητής, τόσο απλός και προσιτός, μας μίλησε για τον
Χουαντορένα, το ίνδαλμά του, και την Κούβα του Φιντέλ: «Ο Αλμπέρτο Χουαντορένα
αποτελεί για όλους εμάς και τη νεολαία της Κούβας πρότυπο αθλητή και ανθρώπου.
Ο πρόεδρός μας λατρεύει τον αθλητισμό και ενδιαφέρεται να μαθαίνει όλα όσα
συμβαίνουν με τους συμπατριώτες μου αθλητές. Είμαι σίγουρος ότι θα χάρηκε και
αυτός τις μεγάλες επιτυχίες μας, παρακολουθώντας από την τηλεόραση τους αγώνες
της Αθήνας».

«Ήρθα στην Αθήνα βέβαιος για χρυσό μετάλλιο. Ήμουν καλά προετοιμασμένος και
δεν θα μπορούσα να αποτύχω. Στα πρώτα μου άλματα δεν είχα βρει τον βηματισμό
μου. Στη συνέχεια, όμως, σε συνεργασία με τον προπονητή μου Γκιγιέρμο Ντε Λα
Τόρρε, όλα πήγαν θαυμάσια. Δεν φοβήθηκα πια ότι θα έχανα το χρυσό».

ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΜΠΡΟ

Ο Χαβιέρ Σοτομαγιόρ δεν μπορούσε να πιστέψει πως ο Λάμπρος Παπακώστας δεν
κέρδισε μετάλλιο: «Στον πρωινό προκριματικό ο Λάμπρος ήταν άνετος και ήμουν
σίγουρος ότι ένα μετάλλιο θα ήταν δικό του. Μάλιστα δεν σας κρύβω ότι τον
θεωρούσα ως τον σοβαρότερο αντίπαλό μου ακόμα και για την πρώτη θέση.

Ξέρετε, όμως, πως το άλμα εις ύψος έχει πολλές ιδιαιτερότητες και μυστικά.
Αρκεί ένα απλό πάτημα και μια εκτίναξη να βρεθείς στον ουρανό. Λυπάμαι για τον
Λάμπρο και του εύχομαι να είναι πιο τυχερός στις προσεχείς αναμετρήσεις. Είναι
ένας πολύ καλός φίλος και εξαίρετος αθλητής».

Ο Κουβανός αθλητής είπε στον οδηγό του αυτοκινήτου του να περιμένει λίγο
ακόμα. Οι καθαρίστριες την ίδια ώρα στο ημίφως δούλευαν στις κερκίδες του
Ολυμπιακού Σταδίου. Αύριο ξημέρωνε μια καινούργια ημέρα. Και οι φίλαθλοι
έπρεπε να τα βρουν όλα καθαρά, όπως αρμόζει σε αυτό το στολίδι που φιλοξενεί
το 6ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου».

«Βλέπω αυτόν τον κόσμο, τις γυναίκες και τους άνδρες, και μου έρχονται στην
μνήμη ανάλογες εικόνες και στιγμές στη μακρινή πατρίδα μου. Στους αγρούς και
τις «πάμπας», το άροτρο και τη μυρωδιά του καπνού μπροστά από τα σκαμμένα
πρόσωπα των ανθρώπων της γης. Είμαι ερωτευμένος με την πατρίδα μου γιατί είμαι
και εγώ ένα κομμάτι της».

ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ

Στα μάτια του παγκόσμιου πρωταθλητή διακρίναμε μελαγχολία, παιδικές αναμνήσεις
και κάποιο γυάλισμα στα βουρκωμένα μάτια του. «Είμαι υπερήφανος που μέσα από
τον αθλητισμό η Κούβα μπορεί να δείξει ένα άλλο πρόσωπο απ’ αυτό που κάποιοι
φαντάζονται. Ή αυτό που ίσως κάποιοι θέλουν να παρουσιάσουν. Αντίθετο, όμως,
από την πραγματικότητα. Παράδειγμα τα αποτελέσματα στον αθλητισμό και τις
άλλες πτυχές της ζωής και της καθημερινότητας».

Την ίδια ώρα περίπου 25 παιδιά, από τους εθελοντές του «Αθήνα ’97»,
αντιλήφθηκαν τον συνομιλητή μας. Έτρεξαν όλα επάνω του και ζητούσαν ένα
αυτόγραφο, μια φωτογραφία μαζί του. Τα χαρούμενα επιφωνήματά τους, τα
σπρωξίματα, έκαναν πολλά από αυτά να πέσουν στην αγκαλιά του. Εκείνος έγινε
παιδί και δεν χάλασε σε κανένα χατίρι. Πρόλαβε να μας πει ένα «συγγνώμη» και
υπομονετικά ικανοποίησε τα αιτήματά τους.

Δίπλα ακριβώς ο προπονητής τού Σοτομαγιόρ έπλεε σε πελάγη ευτυχίας και ζούσε
τις ωραιότερες και πιο ευτυχισμένες στιγμές του. Γιατί η σκηνή των παιδιών τον
έκανε ακόμα πιο νέο και του θύμισε «παιδικά του χρόνια» και «όνειρα».

ΠΑΤΑΩ ΓΕΡΑ

Όταν το παιδικό μελίσσι απομακρύνθηκε, ο Χαβιέρ Σοτομαγιόρ λες και ήταν
έτοιμος να καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ που ο ίδιος κατέχει: «Αυτές είναι οι
στιγμές που δύσκολα ξεχνιούνται. Γι’ αυτό σας είπα λίγο πριν ότι δεν θέλω να
σκέφτομαι τον χρόνο που θα εγκαταλείψω τους στίβους. Πάντως, πρέπει να ξέρετε
ακόμα ότι πατάω γερά στη γη και δεν με τρομάζει το μέλλον. Στην Κούβα έχουμε
μάθει να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα με την πραγματική τους διάσταση, χωρίς
υπερβολές, αλλά με ελπίδες, κέφι και αγάπη για τη ζωή».

Ο Χαβιέ Σοτομαγιόρ, αρχοντικός και ταυτόχρονα σεμνός, μας δίδαξε πολλά, για το
πώς δηλαδή γεννιέται ένας αθλητής, γίνεται πρωταθλητής και δεν πετάει στα
σύννεφα, χρησιμοποιώντας απλό λόγο, χωρίς υπερβολές, και κυρίως χωρίς ύφος
«ενός ανώτερου θεού». «Αν η Αθήνα αναλάβει τους Ο.Α. του 2004 θα ήθελα πολύ να
ήμουν μεταξύ αυτών που θα μεταφέρουν την Ολυμπιακή φλόγα στο στάδιο. Κι επειδή
ξέρω πόσο οι Έλληνες με αγαπούν, ελπίζω να μην με ξεχάσουν». Ένα μήνυμα του
Χαβιέρ Σοτομαγιόρ που σίγουρα δεν υπάρχει περίπτωση κανείς μας να ξεχάσει.