Για μια ανάσα έχασα το χρυσό

Ο Ντόνοβαν Μπέιλι φορώντας τη φανέλα του Αθήνα 2004 με τον συντάκτη της «ΟΜΑΔΑΣ» Μανώλη Μαυρομμάτη

«ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ συνηθισμένος να χάνω και γι’ αυτό στενοχωρήθηκα πολύ. Όμως δεν έχει
σημασία, αφού στους αγώνες η ήττα είναι τόσο κοντά, όσο και η νίκη. Σέβομαι το
αποτέλεσμα του αγώνα και σίγουρα θα μου δοθεί η ευκαιρία για τη ρεβάνς».

Ο Ντόνοβαν Μπέιλι, καθόταν στα σκαλοπάτια της ολυμπιακής πισίνας, σκεπτικός
και χωρίς να παρακολουθεί δίπλα του τις κινήσεις εκείνων που προσπαθούσαν να
μαντέψουν τα συναισθήματα του Καναδού αθλητή.

«Θέλω να ησυχάσω…. Δεν μπορώ να μιλήσω… Θέλω να σκεφθώ… Ήλθα να
ηρεμήσω… Λίγη ησυχία για να ξαναφέρω στο νου αυτό που συνέβη στην πίστα…».
Τα πρώτα λόγια από τον Μπέιλι έβγαιναν με κόπο και πράγματι έτσι ήταν. «Γιατί
ακόμα και τώρα, μετά τρεις ώρες, δεν είμαι σε θέση να πιστέψω ότι έχασα το
παγκόσμιο ρεκόρ και ταυτόχρονα τη νίκη και το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα».

ΥΠΗΡΧΕ ΕΝΤΑΣΗ

«Η κούρσα ήταν σε βαθμό έντασης μεγάλη για όλους μας», λέει ο Καναδός
πρωταθλητής έπειτα από μία περίπου ώρα, όταν στο τραπεζάκι της πισίνας που το
Αθήνα 2004 είχε καλέσει τους αθλητές, παράγοντες, προπονητές και
δημοσιογράφους απ’ όλο τον κόσμο, δειπνούσε συντροφιά με την αδελφή του.

«Έχασα, πιστεύω, γιατί δεν έκανα καλό υπολογισμό στη διαδρομή. Ξεκίνησα με
καθυστέρηση… Στην εκκίνηση δεν ήμουν ανέκαθεν τέλειος, αλλά έτσι συμβαίνει
πάντοτε όταν τρέχω στις μεγάλες κούρσες, όπου φοβάμαι το άκυρο… Πίστευα πως
οι δυνάμεις μου μετά τα πρώτα μέτρα θα ήταν καλύτερες και δεν θα με πρόδιδαν.
Στα 80 μέτρα, διαπίστωσα ότι ο αντίπαλός μου, δεν έκανε λάθος, ούτε μείωνε την
ταχύτητα… Η απόσταση μίκραινε όλο και περισσότερο, αλλά δεν υπήρχαν άλλα
περιθώρια για να κερδίσω το χαμένο έδαφος… Όταν φτάσαμε στο τέρμα, ήταν πια
αργά… Για μια ανάσα και ένα βηματισμό, το χρυσό είχε πετάξει…».

«Ο Γκριν ήταν θαυμάσιος. Άλλωστε το περίμενα. Όχι όμως και σε τόσο βαθμό…
Νόμισα ότι ο αντίπαλός μου θα υπέκυπτε. Δεν έγινε αυτό, γιατί, τελικά, η
θαυμάσια κατά τ’ άλλα πίστα βοήθησε τον πιο βραχύσωμο Γκριν αντί της δικής μου
σωματικής διάπλασης».

«Έχασα μια μάχη, όμως ελπίζω στη συνέχεια και στις προσεχείς αναμετρήσεις όπου
έχουμε και πάλι την ευκαιρία να συναντηθούμε με τον Γκριν να επιτύχω παγκόσμιο
ρεκόρ. Κάτι που ήμουν έτοιμος να επιτύχω…».

ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ ΚΟΙΝΟ

Ο Μπέιλι μίλησε και για το κοινό του Ολυμπιακού Σταδίου.

«Είναι καταπληκτικό. Θαυμάσιος κόσμος, ενθουσιώδης και βέβαια απαιτητικός στις
επιδόσεις. Έδειξαν ότι γνωρίζουν και μάλιστα πολύ καλά, αφού χειροκροτούσαν
τις προσπάθειες όλων των αθλητών».

«Είμαστε όλοι ευχαριστημένοι από την οργάνωση. Δεν άκουσα κανένα παράπονο από
άλλους συναθλητές μου. Πρέπει όμως να σας πω ότι εγώ μένω σε μία βίλα στην
Κηφισιά και είναι διαφορετικά από τους άλλους αθλητές. Ξέρω πάντως ότι δεν
υπάρχουν παράπονα».

«Είμαι υπέρ των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα. Γι’ αυτό άλλωστε φοράω τη φανέλα
του “2004” και θα ήθελα πολύ οι Ολυμπιακοί να ξαναγυρίσουν στην Ελλάδα που
έχει όλες τις προϋποθέσεις για μια άρτια διοργάνωση».

«Δεν μπορώ ακόμα να πιστέψω στην ήττα… Θέλω τώρα να ξεκουραστώ…».

Ο Μπέιλι, φανερά καταπονημένος μάς έδωσε την εξήγηση:

«Περίμενα δύο ώρες για να περάσω από το ντόπινγκ κοντρόλ. Τώρα, μετά τόση
ταλαιπωρία, νομίζω είναι καιρός να ηρεμήσω και να πάω για ύπνο…».