ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Ρεζιλίκια πράγματα

Από το 1983, εδώ και δεκαπέντε κοντά χρόνια από τότε που καθιερώθηκε το ισχύον
σύστημα εισαγωγικών εξετάσεων στις Ανώτερες και Ανώτατες Σχολές, απευθυνόμενος
στους εκάστοτε υπουργούς Παιδείας, ζητούσα να προβούν σε μια ωφέλιμη και
γόνιμη για την εκπαίδευσή μας, τελείως άνευ κόστους, ενέργεια.

Να δημοσιεύσουν τα καλύτερα, τα άριστα ή κάποια, κατ’ επιλογήν, εκλεκτά
γραπτά. Είχα υπόψη μου πως αυτό ακριβώς κατά τρόπο θεσμικό γίνεται με τα
γραπτά του Μπακαλορεά στη Γαλλία. Το επιχείρημά μου ήταν πως μια τέτοια
δημοσίευση θα έδινε κατ’ αρχάς στην Πολιτεία ένα εύσημο, αφού ένα άριστο
γραπτό αντιπροσωπεύει, πίστευα, τη στάθμη των παρεχόμενων γνώσεων στο Λύκειο.
Ύστερα μια τέτοια ενέργεια είναι ένας χαρακτηριστικός ενδείκτης για τους
διδάσκοντες και για τους μαθητές-υποψήφιους των επόμενων ετών.

Τι καλύτερο τεκμήριο π.χ. για το μάθημα της Εκθέσεως από το να δημοσιευτούν
δέκα άριστες Εκθέσεις, που θα αποδείκνυαν πιθανόν ότι βαθμολογούνται με
υψηλούς βαθμούς διαφορετικές προσεγγίσεις. Κάθε φορά στην έκκλησή μου οι κ.κ.
υπουργοί εκώφευαν. Και δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί, αφού μόνο ωφέλεια θα
είχε μια τέτοια ενέργεια. Αντί π.χ. να βλέπει ο κοσμάκης τις φωτογραφίες και
τις τυπικές δηλώσεις των αριστούχων, θα διάβαζαν οι πάντες το γραπτό του. Με
τον καιρό μάλιστα, ισχυριζόμουν, θα δημιουργούσαμε και ένα κόρπους αρίστων
γραπτών διδακτικότερο και αποτελεσματικότερο από τις συνταγές και τα πρότυπα
των βοηθητικών και φροντιστηριακών δημοσιευμάτων.

Κάποια στιγμή έπαυσα να επιμένω, γιατί φωτίστηκα εξαίφνης. Κατάλαβα πως οι
κ.κ. υπουργοί δίσταζαν, και καλά έκαναν εντέλει, να δημοσιοποιήσουν τα άριστα
γραπτά, γιατί ήσαν βέβαιοι πως την επομένη θα έβγαιναν με ολοσέλιδες
καταχωρήσεις τα φροντιστήρια και θα διεκδικούσαν το γραπτό, αφού έμπρακτα θα
απεδείκνυαν ότι ο υποψήφιος ήταν τρόφιμός τους.

Δικαίως, αγαπητοί μου, οι κ.κ. υπουργοί εκώφευαν. Αν αποφάσιζαν να ενδώσουν,
θα κατέρρεε σε ερείπια μπροστά στα μάτια μας η επίσημη εκπαίδευση, δημόσια και
ιδιωτική, αφού και οι δύο υπάρχουν μόνο αν λειτουργούν ως φροντιστήρια, ή
συμπληρώνουν τα φροντιστήρια ή διευκολύνουν τα φροντιστήρια (συνηθέστερο το τελευταίο).

Επειδή έχω στα νιάτα μου φάει τίμιο και ποτισμένο με πολύν ιδρώτα ψωμί στα
φροντιστήρια, δηλώνω κι απ’ εδώ πως τα φροντιστήρια κάνουν πολύ καλά τη
δουλειά τους. Είναι γεννήματα του συστήματος και το υπηρετούν με άκρα
συνέπεια. Τα φροντιστήρια δεν είναι χώροι Παιδείας, είναι σούπερ μάρκετ
τυποποιημένων γνώσεων. Όχι γιατί οι άξιοι εκεί διδάσκοντες δεν ξέρουν την
αληθινή γνώση, αλλά γιατί το σύστημα στην κτηνώδη αντικειμενικότητά του, τάχα
για να ισχύσει, θέλει ισοϋψή τούβλα για να χτίσει τα τείχη του. Και τα
φροντιστήρια προμηθεύουν από το καμίνι τους τούβλα για τα προκατασκευασμένα
αυθαίρετα του συστήματος.

Μόλις προχθές είδατε εμπράκτως την προκοπή του συστήματος. Υπάρχουν νέοι που,
κατ’ αυτό το σύστημα, βαθμολογήθηκαν με μέσο όρο 17,5 και πάνε άπρακτοι σπίτι
τους. Και υπάρχουν νέοι που θα απολαμβάνουν την ιδιότητα του φοιτητή με μέσο
όρο 10.

Πώς να καμαρώσει ένας υπουργός, όταν 60% των αποφοίτων Λυκείου βαθμολογούνται
κάτω από τη βάση στη μητρική τους γλώσσα (τώρα δεν υπάρχει, όπως παλιά, το
άλλοθι της καθαρεύουσας, ούτε καν του πολυτονικού). Πώς να μη θέλει να
κρυφτεί, όταν 60% των υποψηφίων της Γ’ Δέσμης αριστεύουν στα Λατινικά!!
Γλυτώσαμε από την καθολική θρησκευτική Ουνία και πήξαμε στους γλωσσικούς Ουνίτες!

Πού θα πάει ο υπουργός Παιδείας αυτού του τόπου, σε ποιο διεθνές φόρουμ και
δεν θα γίνει καταγέλαστος, όταν με στατιστικά δεδομένα θα αποδείχνει πως οι
Έλληνες απόφοιτοι Λυκείου, ύστερα από δώδεκα χρόνια διδασκαλίας στα Νέα
Ελληνικά, είναι ανίκανοι κατά τα 3/5 να γράψουν ένα κείμενο στη μητρική τους
γλώσσα, τη ζωντανή, ενώ θριαμβεύουν σε μια ξένη, νεκρή γλώσσα κατά τα 4/5, η
οποία διδάσκεται σε μια μόνο χρονιά. Αντίθετα στην άλλη νεκρή γλώσσα, την
προμάμμη της ζωντανής, στα Αρχαία Ελληνικά, το χάλι είναι το ίδιο και
χειρότερο. Μήπως εκπαιδευτικώς είμαστε μια χώρα ρεζίλι; Ή μήπως εξαιτίας της
ανθούσας Λατινομάθειας προετοιμάζουμε και την εισαγωγή του λατινικού αλφαβήτου;