[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Δεν έχουν περάσει παρά μονάχα δύο εβδομάδες από τότε που ο ελληνικός λαός
έγινε κοινωνός της εντίμου πενίας των εκπροσώπων του (μέσω των δηλώσεων
περιουσιακής κατάστασης που θεωρούνται τυπικά ως «δηλώσεις πόθεν έσχες») και
έρχεται από τον Πειραιά η επιβεβαίωση της δεινής οικονομικής τους θέσης…

Πρόκειται για «αίτημα αποκατάστασης κοινωνικής αδικίας» ­ όπως προσφυώς
ονοματίζεται στους κύκλους τους το ρουσφέτι ­ και αφορά τη δωρεάν μετακίνησή
τους (και) με τα ιπτάμενα δελφίνια, προφανώς για τη διευκόλυνση του
κοινοβουλευτικού έργου τους στις Κυκλάδες, τον Αργοσαρωνικό κ.α., όπου ειδικά
τώρα το καλοκαίρι βρίσκεται το επίκεντρο της πολιτικής δραστηριότητας και
δίνονται οι κοινοβουλευτικές μάχες σε θέματα αρχών και ιδεών.

Κάτω από άλλες συνθήκες το αίτημα αυτό θα προκαλούσε θυμηδία εάν δεν συνέβαινε
να υποκρύπτει ιδιοτέλεια που εκθέτει όχι μόνο αυτούς που απερίσκεπτα το
υπέβαλαν αρμοδίως, αλλά κυρίως τον θεσμό τον οποίο υποτίθεται ότι διακονούν με
σοβαρότητα και ευθύνη.

Γιατί ουδείς μπορεί να πεισθεί ότι η δωρεάν μετακίνηση με τα ταχύπλοα ιπτάμενα
δελφίνια της ακτοπλοΐας έχει σχέση με την επαγγελματική (βουλευτική) ιδιότητά
τους αλλά με άλλες πιο πεζές αλλά οπωσδήποτε πιο διασκεδαστικές δραστηριότητες.

Και καλό θα ήταν η κριτική σ’ αυτή την προκλητική διεκδίκηση να μην
αντιμετωπισθεί με την ανόητη σοφιστεία που κατά κόρον διατυπώνεται σε τέτοιες
περιπτώσεις περί υπονόμευσης των θεσμών και του κοινοβουλευτισμού γιατί είναι
σαφές ότι επί του προκειμένου πρόκειται για απόπειρα κατάχρησης δικαιωμάτων.

Υπάρχει βέβαια το δικαίωμα των δωρεάν εισιτηρίων (ένα την εβδομάδα) στην
Ολυμπιακή Αεροπορία για τη μετακίνηση των βουλευτών της επαρχίας στις
εκλογικές τους περιφέρειες ή της ελεύθερης διακίνησης στα κλασικά σκάφη της
ακτοπλοΐας αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να γίνονται τέτοιου είδους
υπερβάσεις που αποδεικνύουν αν μη τι άλλο ­ εκτός από δραχμοφονική νοοτροπία ­
και μια αλαζονική προδιάθεση στην αντιμετώπιση της κοινωνίας και των
προβλημάτων της. Όταν οι κοινοβουλευτικοί ταγοί αποφεύγουν να δώσουν το (καλό)
παράδειγμα της σύνεσης και αγνοούν επιδεικτικά την εκτίμηση που έχει γι’
αυτούς η κοινή γνώμη τότε το δωρεάν εισιτήριο που διεκδικούν είναι χωρίς επιστροφή.