30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ Ο Λεωνίδας ψάχνει τον Λευτέρη

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Το 1955 στην Καλλιθέα.

ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΤΕ: Χωματόδρομοι, πάρτι με βερμούτ, το Λεόντειον Λύκειον, ο
Παναθηναϊκός και ο Μίμης Δομάζος, ο φίλος μου Ντίνος Λύρας και η μουσική στην Αμερική.

ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΡΑ: Μια χώρα που αλλάζει, μια χώρα που πρέπει να επιζήσει.

Η ΖΩΗ ΤΟΤΕ: Μέσα από τα παιδικά

μάτια.

Η ΖΩΗ ΤΩΡΑ: Μέσα από τα φιλμ.

ΘΑ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΙ: Περισσότερες ταινίες.

ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙ: Μπα. Ύστερα από λίγο ξεχνάει και συγχωρεί.

ΦΟΒΑΤΑΙ: Τον εαυτό του.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΤΟΥ ΒΟΛΤΑ: Πριν από τα γυρίσματα, όταν ψάχνει την ταινία που
θέλει να κάνει.

Είναι από τους νέους σκηνοθέτες μας ο Περικλής Χούρσογλου, που ο «Λευτέρης
Δημακόπουλος», η πρώτη του ταινία πριν από 4 χρόνια, άρεσε στους σινεφίλ και
τώρα γυρίζει τη δεύτερή του, τον «Κύριο με τα γκρι». Ήρωάς της ένα σημερινό
πρόσωπο σαν εμάς, σαν χιλιάδες ανθρώπους που βλέπουμε στο λεωφορείο, στο
τρόλεϊ, στους δρόμους και ο σκηνοθέτης εύχεται να μας συγκινήσει η ιστορία του.

ΕΡ.: Ποιος είναι «Ο κύριος με τα γκρι»;

ΑΠ.: Ο κ. Λεωνίδας Χρύσης. Ένας προϊστάμενος στην Εταιρεία Υδάτων, που
ύστερα από 30 χρόνια υπηρεσίας παίρνει τη σύνταξή του.

ΕΡ.: Με τι χαμογελάει, με τι πικραίνεται;

ΑΠ.: Δεν χαμογελά πολύ, δεν πικραίνεται πολύ. Το σπίτι του τον βοηθά να
κρύβει ό,τι αληθινά αισθάνεται.

ΕΡ.: Σήμερα, όλοι είναι «νέοι, ωραίοι, άνετοι»;

ΑΠ.: Δεν είσαι ούτε νέος ούτε ωραίος ούτε άνετος αν δεν δίνεις».

ΕΡ.: Τι περιθώριο μένει στους ηλικιωμένους για «έρωτες»;

ΑΠ.: Δεν είναι η ηλικία ο μοναδικός συντελεστής σε ό,τι έχει να κάνει
με την ψυχή μας.

ΕΡ.: Τι συγγένεια έχει «Ο κύριος με τα γκρι» με τον «Λευτέρη Δημακόπουλο»;

ΑΠ.: Ο Λεωνίδας στην ταινία ψάχνει αυτό που ο Λευτέρης Δημακόπουλος μες
στον αγώνα του να πετύχει, παρέβλεπε: τις πραγματικές του αξίες.

ΕΡ.: Στον δρόμο, θα γνώριζε ο ένας τον άλλο;

ΑΠ.: Νομίζω όχι!

ΕΡ.: Ήρωες τρίτης ηλικίας στην ταινία σου;

ΑΠ.: Δεν με ενδιαφέρει η ηλικία, η ιστορία που θέλω να αφηγηθώ έχει σημασία.

ΕΡ.: Τόπο στα νιάτα, αλλά εξόριστα τα γηρατειά;

ΑΠ.: Δεν πρόκειται για μια ταινία πάνω στα γηρατειά, αλλά μια «ματιά»
στο φως της νιότης, καλύτερα.

ΕΡ.: Τι άρωμα αναδύει «Ο κύριος με τα γκρι»;

ΑΠ.: Σανέλ, αν και ξέρω ότι είναι γυναικείο.

ΕΡ.: Κοιτάζουμε το αύριο δίχως να βλέπουμε το σήμερα, έχοντας αρνηθεί
το χθες;

ΑΠ.: Όσο μεγαλώνω, θυμάμαι ολοένα περισσότερα πράγματα από την παιδική
μου ηλικία… Δεν είναι περίεργο;

ΕΡ.: Ποιοι σε «περιμένουν στη γωνία»;

ΑΠ.: Πρώτα και κύρια εγώ ο ίδιος… Τώρα γι’ άλλους δεν ξέρω.

ΕΡ.: Μικρόκοσμος ο χώρος των Ελλήνων σκηνοθετών;

ΑΠ.: Με νοιάζει, εγώ να δω πέρα από τη μύτη μου και να δω καθαρά.

ΕΡ.: Ο κινηματογράφος έγινε 100 χρόνων και;

ΑΠ.: Αλλάζει.

ΕΡ.: Πού πάει ως Τέχνη;

ΑΠ.: Δεν ξέρω.

ΕΡ.: Αγαπημένοι σου ήρωες σε ταινίες;

ΑΠ.: Τρεις γυναίκες. Η Ευδοκία (του Δαμιανού), η Στέλλα (του
Κακογιάννη), η Άννα (από το «Προξενιό της Άννας») του Βούλγαρη).

ΕΡ.: Αγαπημένο σου βιβλίο;

ΑΠ.: «Ο μετρ και η Μαργαρίτα».

ΕΡ.: Γιατί;

ΑΠ.: Δεν ξέρω. Αυτό μου ήρθε πρώτα στο μυαλό.

ΕΡ.: Αύριο θα είναι μια καλύτερη ημέρα;

ΑΠ.: Ναι.

ΕΡ.: Ή μεταλλαγμένη;

ΑΠ.: Όχι.

ΕΡ.: Ο έρωτας είναι…

ΑΠ.: Η ίδια η ζωή.

ΕΡ.: Πετυχημένος ίσον…

ΑΠ.: Για καθέναν κάτι άλλο.

ΕΡ.: Αμφιβάλλω, άρα είμαι ακόμα ζωντανός;

ΑΠ.: Ναι. Και σε ό,τι με αφορά, έχω αγωνία να δω την ταινία έτοιμη, ολοκληρωμένη.

ΕΡ.: Γιατί σκηνοθετείς ταινίες;

ΑΠ.: Από μικρός μού άρεσε να αφηγούμαι, μ’ αρέσει να δουλεύω με ηθοποιούς.

ΕΡ.: Σκηνοθετείς και τη ζωή σου;

ΑΠ.: Λίγο ή πολύ όλοι δεν το κάνουμε;

ΕΡ.: Τυχαία τα γεγονότα της ζωής μας;

ΑΠ.: Και τυχαία και γραμμένα.

ΕΡ.: Για όλα φταίει…

ΑΠ.: Το στραβό μας το κεφάλι και, και, και…

ΕΡ.: Τι ζητάς από τον άνθρωπό σου;

ΑΠ.: Θα μου επιτρέψετε να το πω στον ίδιο.

ΕΡ.: Τι δίνεις εσύ;

ΑΠ.: Θα μου επιτρέψετε να το δώσω σ’ αυτόν.

ΕΡ.: Όραμά σου;

ΑΠ.: Να κρατήσω την παιδική μου ματιά, τη φρεσκάδα.

ΕΡ.: Εύχεσαι στον εαυτό σου…

ΑΠ.: Να είμαι λιγότερο επιπόλαιος.