ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Καραμανλής

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Ο Γιώργος Νάκος, Κ. Βάρναλη 96, Αιγάλεω,
γράφει: «Σχετικά με το άρθρο σου της 19-5-97 για τον “εθνάρχη” Καραμανλή, γεια
στο στόμα σου! Θα ‘θελα μόνο να συμπληρώσω δύο πράγματα:

1) Ο Καραμανλής ήταν τόσο ξένος προς τις δημοκρατικές διαδικασίες που δεν
παρέδωσε επίσημα στον Σαρτζετάκη, αλλά σηκώθηκε και έφυγε, σαν άξεστος, από το
Προεδρικό Γραφείο. Φυσικά ουδείς πιστεύει ότι δεν είχε ακόμη αποφασίσει αν θα
δεχότανε την Προεδρία, όπως γράφει στα Αρχεία, (σαν τρελός έκανε για να
εκλεγεί πάλι Πρόεδρος).

2) Εκείνο που αξίζει να τονισθεί είναι ότι η περίφημη “σκληράδα” και ο
“τσαμπουκάς” του εκδηλωνότανε μόνο στους υπουργούς του και σε όσους θεωρούσε
υφισταμένους του. Στα “αφεντικά” στάθηκε πάντα πειθήνιος και δουλικός. Να
θυμίσω ότι στον αφελληνισμό της Κωνσταντινούπολης (στο πρώτο διάστημα της
πρωθυπουργίας του) δεν αντέδρασε καθόλου; Ότι για την χούντα και τους
Αμερικάνους δεν είπε κουβέντα; Και μην πει κανείς ότι επειδή ψέλλισε “ποιος
κυβερνά αυτόν τον τόπο;” μετά τη δολοφονία Λαμπράκη, έκανε κάποια αντίσταση
(μακριά από τον Καραμανλή αυτή η λέξη). Αν είχε θάρρος και λεβεντιά (έστω και
ψήγματα από τη λεβεντιά του Γρ. Λαμπράκη), ας κατήγγελλε τα Ανάκτορα. Αντί να
αγωνιστεί, το έσκασε για το Παρίσι, όταν έχασε τις εκλογές. Αλλά τι να λέμε
τώρα; Όταν οι άλλοι πολεμούσαν τους Γερμανούς κατακτητές στα βουνά, ο νέος
τότε Καραμανλής δεν είχε την παλικαριά να πολεμήσει. Καθότανε στα αυγά του,
σαν κότα, περιμένοντας να τελειώσουν τα δύσκολα για να ριχτεί στο κυνήγι της
εξουσίας, του μόνου πράγματος που τον ενδιέφερε.

Και μια παρατήρηση στο άρθρο σου της 14-5-97: Για την εκδίωξη του βασιλιά, για
την καθιέρωση της Δημοτικής κ.λπ. αγωνίστηκαν και υπέφεραν αμέτρητοι γενναίοι
Έλληνες και Ελληνίδες. Ο Καραμανλής απλώς υπέγραψε (μη μπορώντας να κάνει
αλλιώς) την “ληξιαρχική πράξη θανάτου” της βασιλείας, της καθαρεύουσας…
Άλλοι πολέμησαν γι’ αυτά…».

Για το ίδιο θέμα, γράφει και ο Ν. Βασιλείου, Αλυκές Βόλου. Τονίζει,
μεταξύ άλλων: «Σας θυμίζω παλαιότερο χρονογράφημά σας, με τίτλο “Επαναστάτες”,
στο οποίο τονίζατε ότι ο “Εθνάρχης” ενέκρινε την εκτροπή. Γι’ αυτό, άλλωστε,
τα περισσότερα χρόνια της δικτατορίας ετήρησε σιγήν ιχθύος.

Όσο για τον χαρακτηρισμό του Α. Παπανδρέου “ως κοινού απατεώνος”, ο
χαρακτηρισμός πάει γάντι στον ίδιο γιατί μετά την ήττα του ’63, όχι μόνον
έφυγε ως απατεώνας με ψευδώνυμο, αλλά έδειξε και τα δύο αρνητικότατα
γνωρίσματα της προσωπικότητάς του: τη δειλία και τον πολιτικό του αμοραλιστικό
εγωκεντρισμό, που τόσα στοίχισε αργότερα στη δόλια πατρίδα μας. Κάποτε τον
χαρακτηρίσατε “μοιραίο άνθρωπο”. Και είναι· γιατί αν έμενε να δώσει τη μάχη
από την πλευρά της αντιπολίτευσης και εάν δεν ανεχόταν το αστυνομικό κράτος με
την τρομοκρατία και τη βία, οι συνταγματάρχες δεν θα τολμούσαν να κάνουν
πραξικόπημα και η τύχη της Κύπρου θα ήταν διαφορετική».