ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Το τέλος της επανάστασης

Θυμόσοφος διάλογος. «Αυτή η σοφτ επανάσταση τελειώνει μ’ ένα λουτρό κοπράνων». «Καθαρτικό, εννοείται» (του Αλτάν, από το Εσπρέσο)

Η επανάσταση αυτή άρχισε το 1992 και τελείωσε πριν από λίγες μέρες. Το όνομά
της, «Καθαρά Χέρια». Κι όπως όλες οι επαναστάσεις, άφησε πίσω της περισσότερα
προβλήματα απ’ αυτά που μπόρεσε να λύσει.

ΠΟΙΚΙΛΕΣ αντιδράσεις απ’ όλο το πολιτικό φάσμα προκάλεσε η απόφαση του Αντόνιο
Ντι Πιέτρο να διεκδικήσει το ερχόμενο φθινόπωρο μια θέση στη Γερουσία με τον
συνδυασμό της κεντροαριστεράς. Οι κεντροδεξιοί του Μπερλουσκόνι επισήμαναν ότι
εκκρεμεί έρευνα εναντίον του ίδιου και της συζύγου του για διαφθορά. Οι
αριστεροί της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης κατήγγειλαν την ισχυρογνωμοσύνη και
την αλαζονεία του, λέγοντας ότι οι θέσεις του για τη συνταγματική μεταρρύθμιση
τον τοποθετούν «στα δεξιά της Δεξιάς». Οι οικολόγοι θυμήθηκαν ότι η τελευταία
του πράξη ως υπουργού Δημοσίων Έργων ήταν να εγκρίνει ένα πρόγραμμα επέκτασης
ενός αυτοκινητόδρομου βορείως της Φλωρεντίας που θα κοστίσει πάνω από ένα
τρισεκατομμύριο δρχ. και θα αλλοιώσει ριζικά τη φυσιογνωμία της περιοχής.
Ακόμη και στους κόλπους της «Ελιάς» ανησυχούν για την απρόβλεπτη και
παρορμητική προσωπικότητα του πρώην αρχιδικαστή του Μιλάνου.

Δημοσκόπηση που δημοσίευσε προχθές η Στάμπα δείχνει ότι η απόφαση του Ντι
Πιέτρο να κατεβεί στην πολιτική δεν φαίνεται να ενθουσιάζει ούτε τους
ψηφοφόρους: η δημοτικότητά του, που τον περυσινό Ιούλιο είχε φτάσει στο ύψος
ρεκόρ του 86%, μειώθηκε τον τελευταίο καιρό στο 64%. Μια απογοήτευση φαίνεται
να διακατέχει όσους έδειξαν τυφλή εμπιστοσύνη στον δικαστή πιστεύοντας ότι
είχε ανιδιοτελείς προθέσεις ­ για να δουν γρήγορα τον μύθο τους να χάνει την
αίγλη του και να εξομοιώνεται με τους άλλους, τους πολλούς, τους διεφθαρμένους.

Πέντε χρόνια αφού ξεκίνησε με την υπόσχεση να εξαρθρώσει το σάπιο πολιτικό
σύστημα και να το αντικαταστήσει με ένα σύγχρονο σύστημα, διαφανές και
αποτελεσματικό, η ιταλική επανάσταση λαμβάνει τέλος ­ αφήνοντας εκκρεμές το
ζήτημα της νομιμότητας. Δεν είναι πια τελείως νόμιμοι οι πολιτικοί, γράφει η
Μπάρμπαρα Σπινέλλι στη Στάμπα, αφού πολλές από τις λειτουργίες τους τις
ιδιοποιήθηκαν οι δικαστές. Δεν είναι απολύτως νόμιμοι ούτε οι τελευταίοι, από
τη στιγμή που το λειτούργημά τους πολιτικοποιήθηκε. Η επανάστασή τους
ακολούθησε προβλέψιμη πορεία: κακά γεράματα, φτωχά διδάγματα, μικρή
επικοινωνία με τον λαό. Τα «Καθαρά Χέρια» δεν μπορούν να συγκριθούν με την
«Τρομοκρατία» ούτε ο Ντι Πιέτρο με τον Ροβεσπιέρο, αλλά η σημερινή φάση
θυμίζει λίγο εκείνο το Θερμιδόρ του 1794.

Η μια επανάσταση δίνει τη σκυτάλη σε μια άλλη. Η Γαλλία προσπαθεί με τη σειρά
της να προσδιορίσει τη σχέση ανάμεσα στους δικαστές και τους πολιτικούς,
ανάμεσα στην πολιτική, τη δημοσιογραφία και τη διαφθορά. Η επιτροπή υπό τον
πρόεδρο του Ακυρωτικού Δικαστηρίου Πιερ Τρυς άφησε να διαρρεύσουν οι αρχές
γύρω από τις οποίες κινείται. Έμφαση στην αρχή «αθώος μέχρις αποδείξεως του
εναντίου». Δεν κατονομάζονται οι κατηγορούμενοι στο στάδιο της προανάκρισης.
Τη δημοκρατία δεν θα την σώσουν ούτε οι δικαστές ούτε οι δημοσιογράφοι.