Νέος κύκλος αγωνίας

Άδικη θεωρεί την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας να μην προσληφθούν στο
Δημόσιο οι επιλαχόντες του διαγωνισμού του ’95 ο κ. Μιχάλης Καστρινάκης, από
τον Πειραιά.

ΘΥΜΙΖΩ όσο πιο συνοπτικά μπορώ το ιστορικό αυτών των προσλήψεων: Φθινόπωρο του
’94 αναγγέλλεται η επικείμενη διεξαγωγή του διαγωνισμού, ο οποίος τελικά
πραγματοποιείται την άνοιξη του ’95. Περίπου τρεις χιλιάδες υποψήφιοι αν και
θεωρούνται επιτυχόντες, μια και πέρασαν τη βάση, δεν προσλαμβάνονται επειδή οι
προκηρυχθείσες θέσεις καλύφθηκαν από συνυποψηφίους τους με υψηλότερη
βαθμολογία. Την επόμενη χρονιά, παρά τα όσα είχαν εξαγγελθεί, ο διαγωνισμός
δεν επαναλαμβάνεται. Την άνοιξη του ’95, ύστερα από κινητοποιήσεις των μη
διορισθέντων επιτυχόντων, ανακοινώνεται η πρόσληψη περίπου 1.200 απ’ αυτούς,
οι οποίοι υποχρεώνονται να υποβάλουν αιτήσεις σε μόνο μία νομαρχία,
αναλαμβάνοντας το ρίσκο της πιθανότητας να μην προσληφθούν, αν και ενδεχομένως
έχουν μεγαλύτερη βαθμολογία από άλλους/ες που προτίμησαν κάποια νομαρχία με
ευνοϊκότερες προϋποθέσεις (πιο πολλές θέσεις, λιγότεροι επιλαχόντες).

Τον Ιούνιο του ’96 δημοσιοποιούνται τα ονόματα όσων τελικά προσλαμβάνονται, οι
οποίοι τελικά πιάνουν δουλειά τον Γενάρη του ’97, δύο χρόνια σχεδόν έπειτα από
τότε που εξετάστηκαν.

Έπειτα από όλα αυτά, το ΣτΕ έκρινε ότι δεν αρκούν το άγχος, η αγωνία, η
αβεβαιότητα αυτών των 1.200 ανθρώπων, που πέρασαν από σαράντα κύματα ώσπου
τελικά (;) να διοριστούν και αποφάσισε να ξεκινήσει ένα νέο κύκλο ταλαιπωρίας
και παρατεταμένης εκκρεμότητας. Αδιαφορώντας για το ότι πολλοί/ές απ’
αυτούς/ές έφτασαν ώς το σημείο να αλλάξουν τόπο (και συχνά πόλη) κατοικίας,
ενώ κάποιες/οι, άλλες/οι παράτησαν δουλειές στις οποίες βρίσκονταν».

Και ο αναγνώστης μας καταλήγει:

«Είμαι και εγώ ένας από τους επιλαχόντες που τελικά προσλήφθηκαν και πιστεύω
πως είναι εξαιρετικά άδικο, μετά τον μαραθώνιο ανασφάλειας που διανύσαμε, να
μετατραπούμε σε πεδίο σύγκρουσης διάφορων θεσμών και εξουσιών (ΑΣΕΠ – ΣτΕ,
κυβέρνησης – δικαστών ή υπουργών και βουλευτών που αποδέχονται και άλλων που
απορρίπτουν τον θεσμό της πανελλαδικής εξέτασης ως τρόπου εισόδου στον δημόσιο τομέα).

Ώρες ώρες υποκύπτω στον πειρασμό της σκέψης πως όλα αυτά συμβαίνουν σαν ένα
είδος τιμωρίας μας, επειδή προσληφθήκαμε αποφεύγοντας τον παραδοσιακό δρόμο
του ρουσφετιού».