ΠΡΟΣΩΠΑ Ο τελευταίος ρομαντικός

![]() |
|
Μάικλ Φουτ. Ο 83χρονος πρώην ηγέτης του Εργατικού Κόμματος περιγράφεται |
«Ο τελευταίος ρομαντικός των Εργατικών: ένα κινηματογραφικό πορτρέτο του Μάικλ
Φουτ», τιτλοφορείται το ντοκιμαντέρ του BBC που φιλοδοξεί να αποκαλύψει όλες
τις κρυφές πτυχές της πολυτάραχης συναισθηματικής ζωής του πρώην ηγέτη του
Εργατικού Κόμματος της Βρετανίας.
Ο ΒΕΤΕΡΑΝΟΣ αριστερός πολιτικός διατηρεί γλυκές αναμνήσεις από τη θυελλώδη
καριέρα του ως σοσιαλιστή, γλεντζέ και αδιόρθωτου γυναικά. Η σύντροφός του για
48 ολόκληρα χρόνια, Τζιλ Κρέγκι, αποκαλύπτει πώς… διαπραγματεύτηκαν το
καθεστώς της σχέσης τους: «Θυμάμαι πως, όταν πρωτογνώρισα τον Μάικλ, τον
παρακάλεσα, αν ποτέ ένιωθε ότι είχε κάποιες “πρόσθετες” ανάγκες, να μην μάθω
τίποτα και, ακόμα πιο σημαντικό, να μην μάθει τίποτα και κανείς άλλος. Αυτό
ήταν το τίμημα που έπρεπε να πληρώσει. Νομίζω όμως ότι το αίτημά μου ήταν
δίκαιο. Ούτως ή άλλως, είναι αρκετά μυστικοπαθής».
Η Κρέγκι, επιτυχημένη σκηνοθέτις του κινηματογράφου, συνάντησε τον Μάικλ Φουτ
μετά τον πόλεμο και ισχυρίζεται ότι είχε ήδη ένα βεβαρημένο παρελθόν όσον
αφορά τις γυναίκες. Ωστόσο, ο ίδιος ο Φουτ παραδέχεται στον δημοσιογράφο του
BBC ότι οι σχέσεις του με το αντίθετο φύλο δεν ήταν πάντα ρόδινες. «Νόμιζα ότι
το έκζεμα που με ταλαιπωρούσε τότε θα εμπόδιζε τη σεξουαλική μου ζωή. Τώρα που
το σκέπτομαι, μάλλον δίκιο είχα!», λέει με χιούμορ ο Φουτ.
Αργότερα, όταν ο γνωστός μεγιστάνας του Τύπου, λόρδος Μπίβερμπρουκ τον πήρε
υπό την προστασία του, για να τον κάνει διευθυντή της εφημερίδας «Ίβνινγκ
Στάνταρντ», η αυτοπεποίθησή του απέκτησε ανοδική πορεία. Το ίδιο και η
επιτυχία του με τις γυναίκες. Τον καλούσαν συχνά σε πάρτι που διοργάνωνε η
υψηλή κοινωνία σε αρχοντικά της βρετανικής επαρχίας, με αποτέλεσμα να εισαχθεί
σε ένα καινούργιο, μαγευτικό τρόπο ζωής, όπου η σαμπάνια έρρεε άφθονη και η
γυναικεία παρέα δεν έλειπε ποτέ.
Το ντοκιμαντέρ όμως δεν παραλείπει να αναφερθεί και στις απόψεις του Φουτ για
τον νεοεκλεγμένο Τόνι Μπλερ. Παρ’ όλο που, σύμφωνα με τα λεγόμενα φίλων του, ο
Φουτ θα μπορούσε κάλλιστα να καταφέρει μια μέρα ένα δυνατό χτύπημα στο κεφάλι
του Βρετανού πρωθυπουργού με το μπαστούνι του, ο ίδιος παρουσιάζεται μάλλον
αφοσιωμένος, αν και ελάχιστα διαχυτικός: «Διατηρούμε άριστες σχέσεις. Επέμενε
πως η πολιτική κατάσταση της χώρας έπρεπε να διαφοροποιηθεί. Ε, τώρα
διαφοροποιήθηκε και το μόνο που μπορώ να του ευχηθώ είναι καλή τύχη».














