[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΑΚΟΥΩ ακόμη στ’ αυτιά μου το σύνθημα από εκείνη τη συγκλονιστική διαδήλωση
γυναικών στο Βραχάτι Κορινθίας, Ιούλη πάλι, αλλά του ’93.

«Κάθε γυναίκα μπορεί να βιαστεί.

Όλες μαζί να σπάσει η σιωπή».

Μαζί μας, το ίδιο το θύμα βιασμού, που αποφάσισε «να σπάσει τη σιωπή» και με
τη βοήθεια γυναικείων οργανώσεων (σ.σ.: υπήρχε γυναικείο κίνημα τότε) να
αποκαλύψει δημόσια τον βιαστή της, που έκρυβε η Αστυνομία και κάλυπτε η μικρή
υποκριτική κοινωνία.

Μόνο που η σιωπή δεν σπάσει πάντα εύκολα, είναι πιο βαριά από τις αλυσίδες,
πιο ασφυκτική και από τον βρώμικο αέρα. Κλείνει τα στόματα. Παγώνει τις
καρδιές. Παραλύει τα κορμιά.

Και ήρθε, τον Ιούλη του ’97, η μάνα στο δικαστήριο (η μόνη από όλες τις μάνες
των θυμάτων) και μόλις κατάφερε να ψελλίσει: «Το ‘χω αρραβωνιάσει το κορίτσι,
κύριε πρόεδρε, δεν θέλει να το μάθει ο αρραβωνιαστικός της». Αυτό που δεν
έπρεπε να μαθευτεί ήταν ότι παιδάκι, 12-13 χρόνων, αυτή και κάποια άλλα
κορίτσια είχαν πέσει θύματα ενός αδίστακτου βιαστή.

Σαν να έφταιγαν τα παιδιά που κάποιος εκμεταλλευόταν την εξουσία του ενήλικου
για να τα υποτάξει στην «ομερτά» της βίας.

Σαν να μην έφταιγε η κοινωνία των ενήλικων που ­ όπως και στις περισσότερες
παρόμοιες περιπτώσεις βιασμού παιδιών ­ καταλάβαινε τι γίνεται αλλά δεν μιλούσε.

Και τώρα, που ήρθε η ώρα της δίκης ­ με μια δικογραφία με πολλά κενά ­, τα
θύματά του δεν εμφανίστηκαν στο δικαστήριο. Και ο δράστης μπορεί να γλιτώσει ­
δεν θα ‘ναι δα η πρώτη φορά ­ για να συνεχίσει κάπου αλλού το έργο του, ανενόχλητος.

Πλησιάζουμε το 2000, όλοι μιλούν για το Ίντερνετ, τις οπτικές ίνες, την
εικονική πραγματικότητα και ξεχνούν την… πραγματική πραγματικότητα, με τις
γυναίκες και τα παιδιά που βιάζονται και ούτε στις στατιστικές δεν χωράνε,
αφού συνήθως δεν καταγγέλλουν, κι αν καταγγείλουν δύσκολα αποδεικνύουν.

Μιλάμε για το πώς θα πάμε τους υπολογιστές έναν αιώνα μπροστά και ακόμη δεν
καταφέραμε να… προχωρήσαμε την κοινωνία μας ένα βηματάκι, ώστε να
προστατέψουμε τις γυναίκες και τα παιδιά και να βγάλουμε το στίγμα της ντροπής
από το θύμα, για να μη φοβάται, να μην ντρέπεται, να μην υποφέρει κρυφά για
μια πράξη που η ευθύνη της ανήκει σε άλλους.