Άφησαν στη μέση την προσπάθεια πυροπροστασίας του Σέιχ Σου, που είχε σχεδιαστεί 20 χρόνια πριν

Κώστας Πυλαρινός. «Ας φροντίσουν τουλάχιστον έγκαιρα για την αντιπλημμυρική προστασία της πόλης»

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Γραφείο Βόρ. Ελλάδας

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 20 ακριβώς χρόνια έγινε η πρώτη οργανωμένη προσπάθεια πυροπροστασίας
του μοναδικού ­ και μεγαλύτερου στη χώρα ­ περιαστικού δάσους της Θεσσαλονίκης
αλλά ουδέποτε τελικά υλοποιήθηκε στο σύνολό της.

Η χάραξη και διάνοιξη της περιφερειακής οδού Θεσσαλονίκης (στα όρια του δάσους
με την πόλη) συνδυάστηκε με τη χάραξη των πρώτων αντιπυρικών ζωνών, αλλά και
την εγκατάσταση παρατηρητηρίων στο δάσος, τη στελέχωση και λειτουργία τους σε
24ωρη βάση, τον καθαρισμό σε τακτά διαστήματα των αντιπυρικών ζωνών από χόρτα κ.ά.

Η απόφαση του τότε νομάρχη Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνου Πυλαρινού για τη διάνοιξη
της περιφερειακής, αλλά παράλληλα και τη δημιουργία αντιπυρικών ζωνών στο
δάσος είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις από οικολογικές οργανώσεις, αλλά και
τους ίδιους τους δασικούς υπαλλήλους που πρόβαλαν ως βασικό επιχείρημα την
καταστροφή της αισθητικής του δάσους.

«Η πρόταση της δασικής υπηρεσίας ήταν οι αντιπυρικές ζώνες να μην έχουν πλάτος
μεγαλύτερο από τα 4-6 μέτρα, η δική μου τα 40-50 μέτρα και τελικά η μέση λύση
βρέθηκε με τη δημιουργία αντιπυρικών ζωνών πλάτους 20 μέτρων», λέει ο τότε
νομάρχης Θεσσαλονίκης Κ. Πυλαρινός.

Παράλληλα, η πρώτη στα 63 χρόνια από τη δημιουργία του δάσους προσπάθεια
οργανωμένης αντιπυρικής προστασίας του έγινε την ίδια χρονιά (1977) με έγγραφη
εντολή του κ. Πυλαρινού για τη λειτουργία παρατηρητηρίων στο χώρο του δάσους
από τις 15 Μαΐου ώς τις 15 Σεπτεμβρίου σε 24ωρη βάση, καθαρισμό (αποψίλωση)
των αντιπυρικών ζωνών στην έναρξη κάθε θερινής περιόδου (κάθε Μάιο) καθώς και
κλάδεμα των κορμών των δέντρων (από τη βάση μέχρις ενός συγκεκριμένου ύψους)
ώστε να αποφεύγεται η μεγάλη πυκνότητα του δάσους κοντά στο έδαφος.

«Η διάνοιξη των αντιπυρικών ζωνών, σύμφωνα μ’ εκείνη την πρόταση, μπορεί να
έπληττε την αισθητική, χώριζε όμως το δάσος σε έξι μέρη των 5.000 στρεμμάτων
και απέκλειε έτσι την επέκταση της τυχόν πυρκαγιάς», λέει σήμερα ο κ.
Πυλαρινός υπενθυμίζοντας παράλληλα τις προτάσεις του για αλλαγή της
μονοκαλλιέργειας των πεύκων (που είναι ιδιαίτερα εύφλεκτα και με τα
κουκουνάρια που εκσφενδονίζονται σε μεγάλη απόσταση επεκτείνουν την τυχόν
πυρκαγιά) με πλατύφυλλα και άλλα δέντρα.

Σήμερα, 20 χρόνια μετά, η πυρκαγιά βρήκε τις αντιπυρικές ζώνες του Σέιχ Σου
γεμάτες χόρτα, τα παρατηρητήρια στο δάσος μη στελεχωμένα, τα πυροσβεστικά
αεροπλάνα (μέσο που στο μεταξύ προστέθηκε στην αντιπυρική προστασία)
ανύπαρκτα, και, τελικά, το δάσος ημικατεστραμμένο από την πυρκαγιά.

«Ας φροντίσουν τουλάχιστον έγκαιρα για την αντιπλημμυρική προστασία της πόλης
που κινδυνεύει άμεσα με την καταστροφή του δάσους, και στη συνέχεια για
αναδάσωση της περιοχής με αλλαγή της μονοκαλλιέργειας της πεύκης ­ αφού,
βέβαια, γίνουν οι απαραίτητες ενέργειες για τη συγκράτηση του εδάφους»,
εύχεται τώρα ο κ. Πυλαρινός.