Επικίνδυνες δεσμεύσεις

ΑΣΑΦΕΙΕΣ και γενικεύσεις στις διατυπώσεις, που επιδέχονται διπλές αναγνώσεις
και αφήνουν ανοιχτή την ερμηνεία για ουσιαστική αναγνώριση δικαιωμάτων της
Τουρκίας στο Αιγαίο, περιέχει το κοινό ανακοινωθέν της Μαδρίτης, το οποίο
θέτει στην ίδια μόρια τον «αμυνόμενο» στις προκλήσεις και τις διεκδικήσεις ­
που είναι η Ελλάδα ­ με τον «επιτιθέμενο» που είναι φυσικά η Τουρκία.

Και αυτό γιατί κάτω από τη φαινομενικά αθώα και αυτονόητη υπό άλλες συνθήκες
διατύπωση περί σεβασμού των «νομίμων, ζωτικών συμφερόντων και ενδιαφερόντων
της κάθε χώρας στο Αιγαίο», αναγνωρίζεται στην Τουρκία το δικαίωμα να θεωρεί
οτιδήποτε ότι έχει «μεγάλη σημασία για την ασφάλεια και την εθνική κυριαρχία της».

Με δεδομένο δε ότι μέχρι τώρα η Τουρκία ήταν εκείνη που δημιουργούσε στο
Αιγαίο τα προβλήματα με τις διεκδικήσεις της κατά της Ελλάδας, η διατύπωση του
ανακοινωθέντος εξισώνει τις δύο πλευρές, όταν είναι γνωστό ότι η Αθήνα δεν
είχε εγείρει ποτέ αξιώσεις επί της εθνικής κυριαρχίας της Άγκυρας αλλά
αντίθετα υφίστατο τις απειλές και τις προκλήσεις.

Παραδείγματος χάριν η Άγκυρα διεκδικεί δικαιώματα στα Ίμια θεωρώντας ότι
«έχουν μεγάλη σημασία για την ασφάλεια και την εθνική κυριαρχία της», ενώ
μέχρι τώρα η Αθήνα υποστηρίζει ότι το ζήτημα αυτό είναι ανύπαρκτο.

Τώρα γεννιέται το ερώτημα αν οι τουρκικές διεκδικήσεις στην περιοχή έρχονται
από την πίσω πόρτα, με υποχρέωση μάλιστα της Αθήνας να τις σεβασθεί στο πνεύμα
του κοινού ανακοινωθέντος.

Στην ίδια περίπου κατηγορία ανήκει και η δέσμευση «για την αποφυγή μονομερών
ενεργειών στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού και της επιθυμίας ώστε να αποτραπούν
συγκρούσεις οφειλόμενες σε παρεξήγηση». Και αυτό γιατί κάτω από τη διατύπωση
αυτή μπορεί να διαβασθεί η υποχρέωση της Ελλάδας π.χ. να μην επεκτείνει τα
χωρικά της ύδατα στα δώδεκα μίλια, αφού κάτι τέτοιο θα αντίκειται στην
«δέσμευση αποφυγής μονομερών ενεργειών κ.λπ.».