Υλοποίηση της κοινής επιθυμίας

ΤΟ ΕΡΓΟ το έχουμε ξαναδεί ­ πριν «αλέκτορα φωνήσαι» να βγαίνουν ορισμένοι, οι
ίδιοι πάντα, πολιτικοί (γνώστες, ωστόσο, όπως συνάγεται, των πάντων) και να
επιτίθενται σε όποιον ανταλλάξει έστω και «καλημέρα» ­ πολλώ δε μάλλον εκδώσει
κοινό ανακοινωθέν ­ με την Τουρκία.

Κι όμως, ο Κώστας Σημίτης δεν έκανε τίποτε άλλο από το να υλοποιήσει αυτό που
όλοι επιθυμούμε: διασφάλισε σε ένα κείμενο ότι δεν εκχωρείται τίποτε ­ ρητώς ­
και ταυτοχρόνως έβαλε τις βάσεις για μια (μακροχρόνια, επίπονη, βήμα – βήμα κι
ό,τι άλλο ανασταλτικό θέλουμε) διαδικασία επίλυσης των διαφορών με την Τουρκία.

Ίσως να μην είναι τυχαίο ότι το ίδιο αυτό κείμενο είχε απορριφθεί από την
Άγκυρα, πριν από περίπου έναν χρόνο ­ όταν ο κ. Σημίτης ήταν στην Ουάσιγκτον
και υπήρχε αμερικανική πίεση για μια «κάποια» φόρμουλα.

Όσοι ανακαλύπτουν «ξεπουλήματα», ενδεχομένως να έπρεπε να λάβουν υπόψη τους
όχι μόνο την επιθυμία των δύο λαών ­ σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις ­ να ζήσουν
εν ειρήνη, αλλά ­ ενίοτε έστω ­ και τα επίσημα κείμενα:

Στο ανακοινωθέν της Μαδρίτης μπορεί κανείς να δει τα ψήγματα ενός αισιόδοξου
μέλλοντος στο Αιγαίο και είναι στο χέρι και της Άγκυρας και της Αθήνας να το
κάνουν πραγματικότητα, απολαμβάνοντας τα οφέλη (ψυχολογικά, στρατιωτικά και οικονομικά).