Άστεγη η ανθρωπιά

Εδώ και ενάμιση μήνα η κ. Γεωργία Κοροπούλη έχει «βγει στους δρόμους»,
προσπαθώντας να βρει ένα καινούργιο σπίτι για αυτήν και τον γιο της. Κανείς
όμως δεν της το νοικιάζει. Ο λόγος: «Δεν θέλουμε προβληματικά παιδιά στην
πολυκατοικία μας».

Η ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗ και η άγνοια κάνουν την εμφάνισή τους όταν οι ιδιοκτήτες των
διαμερισμάτων, που ελπίζει να νοικιάσει, μαθαίνουν ότι ο γιος της έχει 67%
αναπηρία από μικρή ηλικία.

«Μένω στο ίδιο σπίτι εδώ και 12 χρόνια. Ο ιδιοκτήτης όμως μας διώχνει τώρα
γιατί θέλει να μείνει ο ίδιος. Μου είχε δώσει διορία έως τα τέλη Ιουνίου. Για
αυτό εδώ και ενάμιση μήνα έχω αρχίσει να ψάχνω όπου μπορώ. Δυστυχώς όμως όταν
μαθαίνουν την κατάσταση του γιου μου, όλοι αρχίζουν τα υπονοούμενα και
βρίσκουν δικαιολογίες ή με διώχνουν με τη στάση τους» λέει η κ. Κοροπούλη, που
μένει στην Καλλιθέα και εργάζεται σε χειμερινό κινηματογράφο.

Έχει δει τουλάχιστον 10 διαμερίσματα έως τώρα, χωρίς όμως επιτυχία.
Απελπισμένη, ζήτησε παράταση της διορίας από τον ιδιοκτήτη του σπιτιού, όπου
μένει. «Ακόμα και περισσότερο νοίκι μπορώ να του δώσω, αν θέλει. Δεν έχω όμως
μέρος να πάω. Κόπηκαν τα πόδια μου από την κούραση. Θα συνεχίσω πάντως να
ψάχνω και ελπίζω να βρω λύση. Τι άλλο να κάνω;».

Ο 47χρονος γιος της παρουσιάζει ψυχοκινητικά προβλήματα και συμπτώματα
επιληψίας από μικρή ηλικία. Πριν από εννιά μήνες μάλιστα ένα αυτοκίνητο τον
παρέσυρε και τον άφησε στον δρόμο. Χτύπησε άσχημα στο πόδι και από τότε δεν
μπορεί να βγει από το σπίτι. «Έχει κάνει πολλές επεμβάσεις στο πόδι και
πλαστικές εγχειρήσεις. Τώρα κάνει φυσιοθεραπεία, αλλά ακόμα κουτσαίνει. Ο
γιατρός μάς είπε ότι θα αργήσει να επανέλθει το πόδι του στην προηγούμενη κατάσταση».

Πριν από λίγον καιρό η κ. Κοροπούλη πίστεψε ότι είχε κλείσει ένα διαμέρισμα.
Αφού υπέγραψε συμβόλαια, έδωσε προκαταβολή και πήρε και τα κλειδιά στο χέρι,
την ίδια μέρα, οι ιδιοκτήτες έμαθαν για την αναπηρία του γιου της. «Είδαν το
ποσοστό αναπηρίας του στη φορολογική του δήλωση. Με ρώτησαν τι θα γίνει αν
φωνάζει τη νύχτα και ξεσηκώνει την πολυκατοικία. Τους διαβεβαίωσα ότι κάτι
τέτοιο δεν γίνεται. Τότε η κυρία μού είπε ότι η κόρη της είχε υποσχεθεί το
διαμέρισμα σε άλλους χωρίς να την ενημερώσει. Μου ζήτησαν πίσω τα κλειδιά και
μου επέστρεψαν τα χρήματα. Κόντεψα να τρελαθώ από τη στενοχώρια μου».

Λίγες ημέρες αργότερα, ακόμα μία απόπειρα ενοικίασης αποδείχτηκε αποτυχημένη.
«Το ζευγάρι των ιδιοκτητών με ρώτησε τι δουλειά κάνει ο γιος μου. Όταν τους
μίλησα για την κατάστασή του, με πέρασαν από ιερά εξέταση. Με ρωτούσαν τα
πάντα για αυτόν. Με έκαναν να νιώσω σαν εγκληματίας. Μου έλεγαν ότι στην
πολυκατοικία μένουν παιδιά που διαβάζουν, γιατροί, οικογενειάρχες και δεν
θέλουν φασαρία. “Αν ­ μου είπαν ­ ο γιος σας δημιουργήσει το παραμικρό
πρόβλημα, τότε θα σας πετάξουμε έξω αμέσως”. Έφυγα από εκεί κλαίγοντας. Την
άλλη μέρα μου τηλεφώνησαν και μου είπαν ότι μπορούσα να μετακομίσω στο
διαμέρισμα. Με είχαν τρομάξει όμως τόσο πολύ, που απάντησα ότι δεν μπορώ να
μπω υπό αυτές τις συνθήκες».