[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΠΟΛΛΑ τα πέτρινα χρόνια του ελληνικού αθλητισμού. Χρόνια πεταμένα στη γωνιά
της Ευρώπης. Χρόνια χωρίς διακρίσεις, ρεκόρ, χειροκροτήματα. Χρόνια που
γιγάντωσαν τη δίψα των φιλάθλων για νίκες αθλητών και ομάδων.

Ώσπου έγινε η έκρηξη του μπάσκετ, με τη μεγάλη προσωπικότητα του Νίκου Γκάλη,
αλλά και τη συμβολή των σπουδαίων Παναγιώτη Φασούλα, Παναγιώτη Γιαννάκη και
Φάνη Χριστοδούλου. Η μεγάλη επιτυχία της Εθνικής ομάδας να φορέσει το στέμμα
της Ευρώπης στις 14 Ιουνίου 1987, πανηγυρίστηκε σ’ ολόκληρη την Ελλάδα, όχι
μόνο από τους φιλάθλους, αλλά απ’ όλους, που ένιωσαν να νικούν οι ίδιοι, να
παίρνουν ρεβάνς από εκείνους, που αμφισβητούσαν επί δεκαετίες τις δυνατότητές τους.

Ήταν μια επιτυχία παραπάνω από αθλητική. Η μικρή Ελλάδα μπορούσε να σηκώσει το
μπόι της απέναντι στις μεγάλες δυνάμεις του αθλητισμού. Τα χρόνια που
ακολούθησαν ήταν γεμάτα διακρίσεις, τρόπαια και περγαμηνές. Η παρουσία του
χαρισματικού Γκάλη και των άλλων προικισμένων παικτών κράτησαν την Εθνική
ομάδα στις κορυφαίες θέσεις όχι μόνο της Ευρώπης, αλλά του κόσμου.

Από την άλλη πλευρά οι ομάδες συλλόγων έγιναν σταθερά πρωταγωνίστριες στις
ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Πρωταθλητές Ευρώπης ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός,
από δύο τίτλους (Κυπελλούχοι και κάτοχοι του Κόρατς) ο Άρης και ο ΠΑΟΚ. Κανένα
άλλο ομαδικό άθλημα δεν έχει να παρουσιάσει τόσο πολλές και σπουδαίες επιτυχίες.

Στο Ευρωμπάσκετ της Ισπανίας η ανανεωμένη Εθνική μας έδειξε αρετές σοβαρού
συνόλου. Ο νέος προπονητής της, Παναγιώτης Γιαννάκης, μπορεί να μην είχε την
απαιτούμενη πείρα κόουτς, ωστόσο ήταν ακριβοδίκαιος, διατήρησε πειθαρχία στην
ομάδα και στην ψυχολογική προετοιμασία των παικτών βαθμολογείται σχεδόν με άριστα.

Η τέταρτη θέση στο Ευρωμπάσκετ δεν είναι αποτυχία. Ας μη βιαστούν λοιπόν
ορισμένοι να πυροβολήσουν την Εθνική. Μπορεί το μπάσκετ να μην είναι
αναμάρτητο, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι μας δίνει τις περισσότερες και μεγαλύτερες
χαρές. Μας κάνει να νιώθουμε υπερήφανοι. Πολλαπλασιάζει τις ελπίδες μας για
καλύτερη θέση στα δρώμενα του πλανήτη. Δεν είναι και λίγο.