3η ΚΑΡΤΑ Έμεινε στις κορυφαίες

ΤΕΛΙΚΑ η Εθνική μας δεν κατάφερε να κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο στο
Ευρωμπάσκετ, αν και το διεκδίκησε μέχρι το 21′ του μικρού τελικού με τη Ρωσία.
Προηγείτο 47-45 (ημίχρονο 43-43) και στο 28′ βρέθηκε πίσω στο σκορ 19 πόντους
(51-70). Σε 7′ έσβησε το όνειρο του βάθρου, καθώς έως το τέλος οι διεθνείς μας
δεν είχαν δυνάμεις για κάτι καλύτερο και έχασαν με 97-77.

Μπορεί να πικράθηκαν οι φίλοι του μπάσκετ, αφού πολλοί είχαν πιστέψει ακόμα
και στο «χρυσό», αλλά οι ήττες από τη Γιουγκοσλαβία 88-80 και τη Ρωσία δεν
χαρακτηρίζονται απρόβλεπτες.

Πετυχαίνοντας επτά σερί νίκες (ελληνικό ρεκόρ στη διοργάνωση) στους πρώτους
αγώνες στην Τζιρόνα και τη Βαρκελώνη, η Εθνική έπεισε ότι είχε τις δυνατότητες
για διάκριση. Η πραγματικότητα ήταν σκληρή. Οι έμπειροι Γιουγκοσλάβοι και
Ρώσοι εκμεταλλεύτηκαν τις αδυναμίες της.

Αν σκεφθούμε ότι αυτή η Εθνική δεν είχε για πρώτη φορά σε επίσημους αγώνες
τους Παναγιώτη Φασούλα, Παναγιώτη Γιαννάκη και ότι ο τελευταίος στερείται των
απαιτούμενων εμπειριών ως προπονητής, η τέταρτη θέση δεν μπορεί να
χαρακτηριστεί αποτυχία. Είναι θετικό ότι παρέμεινε στις κορυφαίες θέσεις.

Εδειξε αρετές η Εθνική στους επτά πρώτους αγώνες: Αρμονικό σύνολο και βάθος με
δέκα αξιόμαχους παίκτες, πάθος, πειθαρχία, ψυχικό δέσιμο. Είχε όμως και
αδυναμίες στα ματς με Γιουγκοσλαβία και Ρωσία. Στα κρίσιμα σημεία έχασε την
πυξίδα για σωστή επιθετική ανάπτυξη και η σκέψη των παικτών δεν ήταν καθαρή.

Στο ξεκίνημα της προετοιμασίας ο Γιαννάκης και οι διεθνείς μας έλεγαν «Πάμε
στην Ισπανία για εμπειρίες». Σίγουρα αυτό το στόχο τον πέτυχαν και μπορούν να
κάνουν όνειρα για το Μουντομπάσκετ ’98 στην Αθήνα.