Το βουνό είναι υπέρβαση

Ο ουρανός δίχως σύννεφα και ο ήλιος κατακόρυφος, επιθετικός. Ξεκίνησαν
δίνοντας μάχη για λίγο οξυγόνο κινούμενοι αργά πάνω στην κορυφογραμμή. Στο
τέλος της παγωμένης ράβδωσης ο σκληροτράχηλος αντίπαλος. Και η ώρα να τρέχει
με απίστευτη ταχύτητα. Ο Σόναμ τον «ασφαλίζει» ­ έρπει πια, ισορροπεί με το
«πιολέ». Σταθμεύουν συχνά να ανασάνουν. Βαδίζουν υπομονετικά. Βαριά σαν μολύβι
τα πόδια και το έδαφος να στενεύει από κάτω. Δύο, τρία, τέσσερα βήματα ακόμη
και πατάει στο ψηλότερο σημείο του βουνού. Αυτή η κορυφή ίσα που χωρούσε έναν άνθρωπο!

Η ώρα είναι 1.15 Σάββατο, 13 Μαΐου του ’95. Κύματα συγκίνησης ανεβάζουν τους
παλμούς, ζεσταίνουν τα παγωμένα μέλη. Φουσκώνει από περηφάνια. Υψώνει ο
25χρονος Παναγιώτης Κοτρωνάρος την ελληνική σημαία και ύστερα τη στεριώνει
στα… σωθικά του «Βουνού των Ανέμων» ­ του τελευταίου των γιγάντων των
Ιμαλαΐων, όπως το αποκαλούν οι ορειβάτες! Παίρνει μια μεγάλη ανάσα σε μία από
τις υψηλότερες κορυφές του κόσμου. Πατάει στο «Σίσνα Πάνγκμα» του μακρινού
Θιβέτ! Κάτω και απέναντι από τα δικά του 8.046 μέτρα αμέτρητες κορυφές, σε
σχήματα προκλητικά, σχηματίζουν την απέραντη οντότητα της οροσειράς. Στα πόδια
του, προς τον Νότο, οι απαλές καμπύλες του υψίπεδου του Θιβέτ. Νοτιοανατολικά
το Τσου-Ογιου και στο βάθος, ο γίγαντάς του Έβερεστ. Στέκεται εκεί είκοσι
λεπτά να αποτυπωθούν οι εικόνες στη μνήμη και στον φωτογραφικό φακό. Και
ύστερα κατηφορίζει με τους συντρόφους του από τον Αθηναϊκό Ορειβατικό Σύλλογο.
Αυτή τη φορά θα κάνουν 16 ώρες μέχρι να φθάσουν στα αντίσκηνά τους…

Παναγιώτης Κοτρωνάρος. «Ένιωσα ευγνωμοσύνη για το βουνό που μου επέτρεψε να το ανεβώ!». Ιμαλάια – Σίσνα Πάνγκμα. Εκείνος, η κορυφή και η ελληνική σημαία…

ΔΕΝ ΗΤΑΝ η κατάκτηση της απάτητης κορυφής, αυτό που παρακίνησε ­ και παρακινεί
­ τον Παναγιώτη. Κάποτε, λέει, έκανε πρωταθλητισμό. Τότε σκεφτόταν περισσότερο
τη διάκριση ­ μέσα από τον ανταγωνισμό. Αλλά αυτό που τώρα τον απασχολεί είναι
ο στόχος και το ξεπέρασμα κάθε φορά των ορίων: «Να κερδίσω κάποιον άλλον, δεν
είναι αυτό που με ενδιαφέρει! Αυτό που επιδιώκω είναι η ευχαρίστηση του
επιτεύγματος. Η μαγεία του κατορθώματος. Ο αγώνας για τον αγώνα, για τη
συμμετοχή και όχι για τη νίκη…».

Στο Σίσνα Πάνγκμα, βίωσε συναισθήματα που δύσκολα περιγράφονται. Εκείνος και η
φύση. Εκείνος και η κορυφή. Κόντρα στον άνεμο της ζωής… Ευγνωμοσύνη για το
βουνό, που τον άφησε να ανέβει, τον πλημμύρισε. Γιατί σε τόσο ακραίες
προσπάθειες «ή έχεις σύμμαχο το βουνό και ανεβαίνεις ή δεν το έχεις και σε νικάει».

Ήταν ένα όνειρο ζωής που ρόδισε σε μια κάτασπρη κορυφή. Το δικό του «παραμύθι»
που ενσαρκώθηκε. Δεν θα τον ενοχλούσε, επιμένει, η αποτυχία. Άλλωστε, δεν ήταν
ορειβάτης επιπέδου! Απλώς «δεν γύρισα την πλάτη στην ευκαιρία. Δέχθηκα να
είμαι εκεί με τα… χίλια! Για να διαπιστώσεις από τι ακριβώς και για τι είσαι
φτιαγμένος, πρέπει να δοκιμασθείς, να ανακαλύψεις τις μέσα σου δυνάμεις, να
αναμετρηθείς με τον εαυτό σου πρώτα κι ύστερα με τη φύση, το βουνό, τη
θάλασσα, τους άλλους ανθρώπους…».

Αύγουστο με δύο φεγγάρια γεννήθηκε ­ το 1970, στην Αθήνα. Γέννημα – θρέμμα,
όπως λέει, της μεγαλούπολης. Τρία αγόρια στην οικογένεια και εκείνος ο
μεσαίος. Συνταξιούχος διοικητικός υπάλληλος του ΟΤΕ ο πατέρας, εργαζόμενη σε
βιοτεχνία ρούχων ακόμη η μητέρα.

Το «τσιμέντο» τον πλάκωνε, του έκοβε την ανάσα κι από μικρό παιδί ένιωθε τη
βαθιά ανάγκη να σπάσει τα δεσμά της πόλης. Να γίνει ένα με τη φύση. Η πιο
έντονη παιδική ανάμνηση: «… τότε που παράβγαινα με τον πατέρα μου στους
μακρινούς Κυριακάτικους περιπάτους!». Και ίσως να ‘ναι αυτή η ανάμνηση που τον
οδήγησε αργότερα σε 30 μαραθώνιους και υπερμαραθώνιους αγώνες δρόμου μέχρι 200
χιλιόμετρα! Από το 1991 έως το ’96, «κολύμπησε» τέσσερις φορές στον Τορωναίο
(Κασσάνδρα – Σιθωνία, 25 χιλιόμετρα) και δύο φορές στον Μεσσηνιακό ­ από
Κορώνη στην Καλαμάτα, 30 χιλιόμετρα. Ήταν αθλητής στο τρίαθλο, στο ευρωπαϊκό
πρωτάθλημα, τον Σεπτέμβριο του ’93 στην Ολλανδία ­ κολύμπησε απόσταση 3.800
μέτρων, έκανε 180 χιλιόμετρα ποδηλασία και 42 χιλιόμετρα τρέξιμο την ίδια
ημέρα. Στους 800 τερματίσαντες, βγήκε 160ός ­ σημείωσε τον δεύτερο καλύτερο
χρόνο για την Ελλάδα.

Αλλά τα όρια του πρωταθλητισμού ήταν στενά για τον Παναγιώτη. Ξαφνικά, δεν τον
κέντριζε τόσο ο συναγωνισμός με τον αντίπαλο όσο η αναμέτρηση με τα στοιχεία
της φύσης. Το βουνό τον μάγεψε. Και εκεί πια «ταξιδεύει», για να κερδίσει «την
εσωτερική μου αρμονία»!

Κάθε ανάβαση είναι επικίνδυνη! Αλλά το ρίσκο είναι «υπέρβαση, είναι μαγεία».
Αποκτά χρώμα και φτερά η καθημερινότητα. Υπάρχει ένα όνειρο-οδηγός. Που σε
οπλίζει με απίστευτες δυνάμεις; «Είναι μια πρόκληση, μια διαρκής περιπέτεια
που απαιτεί τόλμη, αποφασιστικότητα, ευρύτητα ψυχής, θετική σκέψη. Κυριαρχεί
μια διάχυτη πνευματικότητα σ’ αυτές τις προσπάθειες. Σε όλους μας. Το κλειδί
είναι να μπορέσεις να κρατήσεις μέσα σου άσβεστη τη φλόγα για ιδεώδη και αξίες
που σε θωρακίζουν από τη χαλαρότητα και τα δεινά της κοινωνικής παρακμής…».

Στο βουνό δεν συναντάς πάντα το όνειρο. Σε δοκιμάζει ­ πριν σου επιτρέψει να
το ανέβεις. Κακουχίες, ταλαιπωρίες, ξαγρύπνια, αρρώστιες, κούραση. Πρέπει να
‘σαι πάντα προετοιμασμένος για το χειρότερο. «Μια στιγμή να φερθείς επιπόλαια
και το βουνό θα σε νικήσει!

Το μυστικό είναι να μην υπερτιμήσεις τις δυνατότητές σου, να μην υποτιμήσεις
το βουνό. Αυτό που απαιτεί η αναρρίχηση, είναι διορατικότητα και εγρήγορση. Ο
μόνος σταθερός νόμος της επιβίωσής σου είναι: μη χαλαρώνεις ποτέ!».

Η κατάκτηση μιας κορυφής φέρνει και τους επόμενους στόχους. Ονειρεύεται το
Έβερεστ: «Όταν πετυχαίνεις μια κορυφή σαν τη Σίσνα Πάνγκμα, τα όρια του στόχου
μετατοπίζονται, επιθυμείς κάτι περισσότερο. Δοκιμάζοντας, μαθαίνεις για τον
εαυτό σου, αγγίζεις την αυτογνωσία…».

Τρεις μήνες μετά την ανάβαση στο «Βουνό των Ανέμων»: Η ελληνική σημαία
κυμάτισε και πάλι στις κορυφές των βουνών «Κομμουνισμός» (7.495 μ.) και
Κορζένεφσκα (7.105 μ.) της οροσειράς των Παμίρ, στα βάθη της Ασίας. Ήταν μια
ακόμη πετυχημένη προσπάθεια ­ αυτή τη φορά από την πρώτη ομοσπονδιακή αποστολή
ορειβατών της χώρας μας στην οποία συμμετέχει και ο Παναγιώτης.

Είναι πιο έμπειρος τώρα. Αλλά πάντα το ίδιο ορμητικός. Δουλεύει τον χειμώνα σε
γραφείο οργάνωσης ταξιδιών περιπέτειας. Τώρα τα καλοκαίρια, ναυαγοσώστης στη
Βούλα.

Και εξακολουθεί να πιστεύει «ότι όσο πιο νέος αναζητήσεις τις μυστικές σου
κώχες, και σιγά – σιγά τις “αποκαλύψεις”, τόσες περισσότερες πιθανότητες
ευτυχίας έχεις!».

ΑΠΟ ΤΙΣ σημειώσεις του Παναγιώτη, λίγο πριν από την κατάκτηση της κορυφής στο
«Βουνό των Ανέμων»:

«Ώρα 2.30. Μπαίνουμε στη μάχη. Ισχυρός άνεμος που ρίχνεται βόρεια και
παγοκρύσταλλοι θολοί δέρνουν τα πρόσωπά μας. Η παγωμένη πλαγιά ανεβαίνει και η
ατμόσφαιρα γίνεται όλο και πιο αραιή. Σταθερά κερδίζουμε ύψος, αλλά το κρύο
και η έλλειψη οξυγόνου ενοχλεί ­ κυρίως το τσουχτερό κρύο. Είναι 8 η ώρα, όταν
οι πρώτες ακτίνες μας προλαβαίνουν στην κορυφογραμμή, που οδηγεί προς την
κορυφή. Αυτή η γραμμή ανάβασης είναι ομολογουμένως η πιο προσιτή. Σταθερά
σχοινιά, υπολείμματα προσπαθειών περασμένων, τα χρησιμοποιούμε με επιφύλαξη.
Πάνω μας αναπτύσσεται το δυτικό σπιρούνι με κλίση αρκετά υπολογίσιμη. Πρέπει
τώρα να ανεβούμε ένα βραχώδες τμήμα, με δύο χαρακτηριστικούς πύργους. Μπροστά
μας διαγράφεται απότομη ελικοειδής ράβδωση. Ψηλότερα γίνεται πιο απόκρημνη,
μέχρι που κολλάμε σε μια στενή εσοχή, που η κλίση της ξεπερνά τις 50 μοίρες.
Δεξιά μας ένα παραπέτασμα βράχων. Όσο πιο ψηλά ανεβαίνουμε, τόσο πιο ψηλά
προβάλλει η γραμμή του τελικού διάσελου. Σκαρφαλώνουμε με μεγάλο κόπο σε μια
ατμόσφαιρα με ελάχιστο οξυγόνο. Είναι η ώρα 12 που φθάνουμε στα 7.800 μέτρα.
Αισθάνομαι εξουθενωμένος κι έχω χάσει την αίσθηση του χρόνου. Προτείνω
ξεκούραση και τροφή, να αναλάβω δυνάμεις. Γνωρίζω αρκετά καλά ότι βρίσκονται
στο “νεκρό σημείο” οι δυνάμεις μου και χρειάζεται υπομονή και πειθαρχία.
Κοιτάζω προς την κατεύθυνση της κορυφής…».