Μεγάλωσε χωρίς να πατάει στο έδαφος!

Να μην πατά στο έδαφος ­ αυτό ήταν το αγαπημένο της παιχνίδι! Έτσι έμαθε να
περπατά στους τοίχους η Μαριλένα την εποχή που ήταν κοριτσάκι. Το σπίτι ήταν
τότε το γήπεδό της. Και θεατές δεν είχε…

ΕΙΔΙΚΕΣ οι διαδρομές ­ από το σαλόνι στην κουζίνα, από το χολ στα υπνοδωμάτια.
Με τις πατούσες γαντζωμένες στους τοίχους, το σώμα πλαγιαστό και τα έπιπλα να
«υποστηρίζουν» τις παράδοξες μετακινήσεις της!

Αγνοούσε τότε ότι «η γνώση του κόσμου» θα γινόταν ο προσωπικός της μύθος. Και
ότι περιπλανώμενη θα αναζητούσε τα μυστικά της ζωής.

«Κολύμπησε» πολλές φορές στη μέση του πουθενά η Μαριλένα Διγενή. Διήνυσε
θάλασσες και ωκεανούς και βούτηξε στα απροσμέτρητα βάθη τους. Αναρριχήθηκε σε
σκληροτράχηλα βουνά, αναπνέοντας την ελευθερία του ανέμου. Το σπίτι της… Μια
βαλίτσα με τα απαραίτητα. Στην Καραϊβική, στο Γιβραλτάρ ή στα Κανάρια Νησιά.
Στην Ισπανία ή στην Τουρκία. Στην Ολλανδία ή τη Γιουγκοσλαβία. Καραβοκύρισσα
σε ιστιοφόρα, οργανωτής ταξιδιών περιπέτειας ή ιχνηλάτης του κόσμου πάνω σε
μια μοτοσυκλέτα, αυτό που πάντα κάνει η Μαριλένα είναι «ό,τι με συναρπάζει»!

Στην Κρήτη βρίσκεται τώρα. Σ’ ένα κέντρο καταδύσεων. Όπου κάνει υποβρύχιες
φωτογραφήσεις. Τον χειμώνα τον πέρασε στον Παρνασσό, διδάσκοντας στη σχολή
χιονοδρομίας που έφτιαξαν με τον Τρύφωνα. Πριν από ένα χρόνο ήταν καπετάνισσα
σε ιστιοφόρα γερμανικής εταιρείας, που αναλάμβανε αποκλειστικά γυναικεία
ταξίδια. Λίγο παλιότερα οργάνωνε διεθνή «τουρ» μοτοσυκλετιστών. Κι αν πάμε
οκτώ χρόνια πίσω, ήταν πλήρωμα στο «Ποσάιντον» ένα ιστιοφόρο που έπρεπε να
μεταφερθεί από τον Πειραιά στην Καραϊβική!

ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ

Αυτό που κρατά ολοζώντανη την προσωπική της «Μέκκα» είναι η γλώσσα των
σημαδιών. «Η ελευθερία ­ λέει η Μαριλένα ­ «είναι κάτι που το έχεις μέσα σου ή
δεν το… έχεις! Όποιος θέλει να καταπιέσει τον εαυτό του και στο Διάστημα να
αιωρείται, δέσμιος θα νιώθει!» Εκείνη, δεν άφησε ποτέ ευκαιρία να πάει χαμένη.
Δεν άφησε μέσα της «… απωθημένα». Αλλά ούτε και καταστάλαξε σε κάτι. Αυτό
που πάντα την παρακινεί, είναι «η αρχή να μην πιέζω τις καταστάσεις. Είμαι
ανοιχτή, αφήνω τα πράγματα να συμβούν…».

Μαριλένα Διγενή. «Βλέποντας γύρω μου ανθρώπους που έλεγαν ότι δεν είχαν τίποτα κι ένιωθαν σαν “τίποτα”, διδάχθηκα να ανταποκρίνομαι στις προκλήσεις της ζωής…»

Από την εποχή που περπατούσε στους τοίχους έως τα 18 της, όταν μπήκε στη
Γυμναστική Ακαδημία ­ προηγήθηκε η κατάκτηση του στόχου της πανελλήνιας νίκης
στην τεχνική κολύμβηση ­ είχε ασχοληθεί μόνο με την κολύμβηση. Το πάθος της
για το βουνό ήταν αιφνίδιο. Πέρασε τα φοιτητικά της χρόνια αναρριχώμενη σε
βουνά και αποκτώντας ειδικότητα στο σκι βουνού. Με το τέλος των σπουδών της,
επιστρέφει στη θάλασσα, έτσι για να πάρει ειδικότητα και στην ιστιοπλοΐα.

Ήρθαν ταυτόχρονα στη ζωή της οι δύο προτάσεις. Η πρώτη αφορούσε την ανάληψη
της διεύθυνσης ενός παραρτήματος της ασφαλιστικής εταιρείας, στην οποία ήδη
εργαζόταν ως ασφαλίστρια. Και η δεύτερη, ένα ταξίδι με ιστιοφόρο από τον
Πειραιά στην Καραβαϊκή. Η πρώτη πρόταση είχε πολλά οικονομικά δέλεαρ. Η
δεύτερη κανένα ­ μόνο το φαγητό της στη διάρκεια του ταξιδιού και ούτε καν τα
ναύλα της επιστροφής.

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ

Ήταν Οκτώβριος του ’89 κι εκείνη μόλις 22 χρόνων! Το πλήρωμα, που είχε
επιλεγεί, ήταν δύο άνδρες και η Μαριλένα. Δεκαεπτά μέτρα το «Ποσάιντον» και
ολοκαίνουργο, όφειλαν να το παραδώσουν «σώο» στους πελάτες της εταιρείας, στη Μαρτινίκα.

Ούτε που το σκέφτηκε η Μαριλένα. Η ιδέα τη συνάρπαζε. Άλλωστε «με τον ωκεανό
κρυμμένο μέσα μου ζούσα…». Μπήκε στο ιστιοφόρο. Το ταξίδι κράτησε δύο μήνες.
Ο προγραμματισμός και ο ανεφοδιασμός του σκάφους «ήταν το πιο σημαντικό
κομμάτι της δουλειάς μας. Κάναμε μεγάλα “μπράτσα” (αποστάσεις), για να
κερδίζουμε χρόνο. Η πρώτη μας στάση ήταν στο Γιβραλτάρ. Και η επομένη στα
Κανάρια Νησιά, όπου μείναμε αρκετές ημέρες περιμένοντας κι άλλα ιστιοφόρα από
τη Γαλλία…».

Η αναζήτηση του «αγνώστου» ήταν ο δικός της προορισμός. Η περιπέτεια τη
μάγευε. Είναι άνθρωπος της κίνησης και της ήταν δύσκολο στην αρχή να ηρεμήσει
πάνω στο σκάφος: «Μετά συνηθίζεις. Δεν μετακινείσαι εσύ ­ μετακινείται το
σκάφος, το περιβάλλον σου. Είναι το σπίτι σου πια αυτό. Μέσα στο “Ποσάιντον”
ανακάλυψα ότι υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να απολαμβάνεις τις διαστάσεις των
πραγμάτων! Και αξίζει καμιά φορά να σταματάς να κινείσαι, για να δεις με άλλη
οπτική τη γύρω σου κίνηση… Μου φάνηκε τόσο συναρπαστική η άμεση επαφή με τη
φύση, τη θάλασσα, τον ωκεανό. Και μόνο η κίνηση της ημέρας, οι αποχρώσεις του
νερού, τα δελφίνια και οι φάλαινες που άγγιζαν το ιστιοφόρο μας, ο ήλιος που
βυθιζόταν στον ωκεανό, ασκούσαν πάνω μου κάθε ημέρα και μια ξεχωριστή μαγεία…».

Η ζωή πάνω στο σκάφος σε κρατά σε μια διαρκή αγωνία, με όλες τις αισθήσεις σε
επιφυλακή: «Επανεκτιμάς βασικές ανθρώπινες ανάγκες, όπως το φαγητό και ο ύπνος
που τα θεωρούσες δεδομένα. Κοιμάσαι με βάρδιες, χωρίζεις το φαγητό σε μερίδες,
σκέφτεσαι και προνοείς για αυτόν που υπάρχει δίπλα σου. Πρέπει να μάθεις να
κινείσαι σε 10 τετραγωνικά ή να απομονώνεσαι σε ένα τετραγωνικό. Διδάσκεσαι τα
προσωπικά σου όρια και μαθαίνεις να σέβεσαι τα όρια και τις ανάγκες του
διπλανού σου».

ΜΑΘΗΜΑ

Ήταν διαρκείας αυτό το μάθημα ζωής. Βρέθηκε στη Μαρτινίκα δίχως δραχμή στην
τσέπη και χωρίς πιστωτική κάρτα. Δούλεψε περιστασιακά στη μαρίνα ­
ετοιμάζοντας άλλα πλοία για τα ταξίδια τους. Τα 200 γαλλικά φράγκα της αμοιβής
της ίσα που έφθαναν για πρωινό ή βραδινό. Προτιμούσε να τα ξοδεύει σε εκδρομές
στο εσωτερικό της χώρας ή μαθαίνοντας ιππασία. Αγόρασε μόνο ένα ειδικό μαχαίρι
με το οποίο κλάδευαν οι ντόπιοι τις μπανανιές και έβγαινε τα μεσάνυχτα, όταν
δεν είχε κόσμο η μαρίνα, να «κλέβει» τις καρύδες που έπεφταν από τα δένδρα, να
τις ανοίγει και να τρώει…

Κύλησε ένας δύσκολος μήνας. Και μία ημέρα της πρότειναν να εργασθεί ως μόνιμο
πλήρωμα σε ένα πολυτελές γερμανικό κρουαζιερόπλοιο. Η πρόταση αυτή έφερε και
πολλές άλλες. Και πέρασαν για τη Μαριλένα πέντε χρόνια στην Καραϊβική:
«Συνεργάσθηκα με έναν ακόμη καπετάνιο. Η επιχείρησή μας ήταν ένα… τηλέφωνο,
όπου μας ειδοποιούσαν να μεταφέρουμε ένα σκάφος από τη Γιουγκοσλαβία στην
Ιταλία, από τη Γαλλία στην Ισπανία, από την Ολλανδία στη Μεσόγειο. Ένα
τηλεφώνημα και φεύγαμε. Η βαλίτσα ήταν πάντα έτοιμη. Την ίδια περίοδο ήμουν
και μόνιμο πλήρωμα σε δύο ακόμη σκάφη. Με το ένα πηγαίναμε Μεσόγειο ­ έμεινα
και έξι μήνες στην Αντάλια ­ και με το άλλο στην Αντίπ στη Γαλλία».

Την κούρασε αυτή η ζωή, όταν συνειδητοποίησε ότι ήταν διαρκώς…
φιλοξενούμενη: «Ακόμη και το ποτήρι που έπινα νερό ήταν ξένο. Και ξαφνικά,
ανακάλυψα την ανάγκη μου να ‘χω έναν χώρο δικό μου ­ κάτι που ποτέ δεν ανήκε
στα “θέλω” μου. Και τώρα ήταν σημαντικό!».