«Γινόμαστε αυτό που πάντα είμαστε»

Δεν άκουσε συνηθισμένα παραμύθια στα μικράτα της, παρά μόνο τα παραμύθια της
ζωής των παππουδογιαγιάδων της. Είχαν μέσα νεράιδες και ξωτικά που έκλεβαν
παπούτσια, είχαν και τις τρεις μοίρες ­ η γιαγιά της, μάλιστα, τους έκανε και
το τραπέζι!

Ήταν παραμυθάδες και πολεμιστές οι άνθρωποι της μικρασιατικής φυλής της και
όφειλε να περάσει και στο δικό της κύτταρο η ίδια ματιά, η ίδια μνήμη, η ίδια
φαντασμαγορία. Όπως και όποια κι αν ήταν η αλήθεια, η Παρή Κοραχάη μεγάλωνε με
την αίσθηση, «ότι κάθε Μικρασιάτης που ξεριζώθηκε, έφυγε από το μεγαλείο και
κατέληξε στο τίποτα, αλλά ένα ολόκληρο, ένα γεμάτο τίποτα!».

Την πιο κρύα, την πιο σκοτεινή και την πιο μακριά εποχή του χρόνου, γεννήθηκε
η Παρή. Ξημερώματα Πρωτοχρονιάς του ’59. Μοναχοπαίδι. Βύρωνας, ο χώρος των
παιδικών της χρόνων. Η μοναξιά, το κυρίαρχο στοιχείο τους. Θυμάται την μικρή
Παρή, να περιπλανιέται στον χωμάτινο κηπάκο και να χάνεται στα μικρά πηγάδια
της βροχής, «όπου αντικαθρεφτίζονταν κομμάτια της πραγματικότητας ­ ένα μέρος
από το σπίτι, η άκρη του δένδρου, η γωνία του παράθυρου… Με συνέθλιβε τόσο η
βροχή, που εφεύρα αυτό το παράξενο παιχνίδι…».

Πάντα την γοήτευε η αντανάκλαση. Στο σχολείο, έχανε κομμάτια του εαυτού της,
«που τα κεντράριζα στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάποιου που θαύμαζα.
Προσπαθούσα να είμαι ένα με τον τοίχο ­ σαν να ζούσα στο μεσοδιάστημα!».

Βίωνε τον κύκλο του παρατηρητή, χωρίς φυσική δράση. Αλλά «γινόμαστε, τελικά,
αυτό που πάντα ήμασταν! Εγώ, η εσωστρεφής, με το δέλεαρ της καραμέλας της
επικοινωνίας, οδηγήθηκα στον δρόμο των μοναχικών ανθρώπων, στο θέατρο…».

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ

Έτσι, άνοιξε ο κύκλος της δράσης. Ένας κύκλος 18 χρόνων προσωπικών σπουδών,
αφιερωμένος στην «παρατήρηση και τον πειραματισμό». Που την οδήγησε στα πέρατα
του κόσμου ­ «μια μύγα που πέταγε στον πλανήτη».

Ήταν 27 χρόνων, πίσω της χρόνια σπουδών και ενεργούς συμμετοχής κι ένας γάμος
που μέσα της έφερε ελπιδοφόρες υποσχέσεις, αλλά δεν κατέληξε σε συνεργασία ζωής.

Ήταν ζωντανός θρύλος, ο Πολωνός ηθοποιός Ρίτσαρντ Τσίσλακ. Ανήκε στον θίασο
του θεάτρου «Λαμπορατόριουμ Γκροτόφσκι» και απέκτησε, την δεκαετία του ’60,
τον τίτλο του «Αγίου Ηθοποιού», γιατί κατάφερε να κάνει στην πράξη «τον θεατή
μάρτυρα και τον ηθοποιό εξομολογούμενο».

Ένιωθε ότι πήγαινε να συναντήσει ένα μυθικό πρόσωπο ­ στον δρόμο για το
σεμινάριο που εκείνος οργάνωσε στην Αθήνα, το φθινόπωρο του ’86. Ήταν, λέει, η
πιο «ανοιχτή στιγμή της ζωής μου. Κι αυτή τη στιγμή της ανοιχτοσύνης,
εμφανίσθηκε ο “άλλος” άνθρωπος, εκείνος που μπορεί να γεφυρώσει τις
αντιθέσεις, χωρίς να τις καταργεί».

Της πρότεινε να δουλέψει μαζί του στο Παρίσι, όπου είχε δημιουργήσει έναν
διεθνή θίασο. Ήταν η τελευταία που προστέθηκε στην ομάδα. Σε δύο βδομάδες,
είχε φύγει.

ΕΡΕΥΝΑ

Μιας σπάνιας τύχης συνάντηση, έφερε μαζί της και το ταξίδι υπέρβασης: «Τα
μοναδικά και σπάνια γεγονότα, χρειάζονται εξίσου μοναδικές και ξεχωριστές
περιγραφές. Και κάτι τέτοιο θα έμοιαζε μάλλον με συλλογή ή καλύτερα με βιτρίνα
φυσικής ιστορίας, όπου συναντά κανείς, πλάι-πλάι, απολιθώματα και ανατομικά
τέρατα σε μπουκάλια, το κέρατο ενός μονόκερω και μια αποξηραμένη γοργόνα…».

Στο σταυροδρόμι που βρέθηκε, κατάλαβε ότι ο έως τότε βίος της ήταν αβίωτος. Η
ζωή με τον Ρίσαρντ ήταν το ταξίδι, το όνειρο. Μια ζωή αστάθειας, συνεχούς ροής
μέσα από εναλλασσόμενες πράξεις και μετακινήσεις, μια ζωή έξω από το «εγώ»,
μια ζωή έρευνας, μάθησης, εκπαίδευσης, προσφοράς. Το λούνα-παρκ ήταν ήδη
στημένο κι εκείνη είχε την αίσθηση που έχει ο περαστικός, όταν πρωτομπαίνει
στο τρελό τρενάκι.

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στη θάλασσα για την Παρή. Μια μεγάλη περιπέτεια που
κράτησε έξι χρόνια, αλλά δεν είχε διάρκεια ούτε συνοχή, δεν είχε σταθμούς,
παρά μόνο «το ένα βήμα παρακολουθούσε το άλλο, η μια κίνηση την επόμενη…».
Έμοιαζε πολύ αυτό το ταξίδι μ’ εκείνο των παιδικών της χρόνων που ‘χε τις
νεράιδες, τα ξωτικά και τις τρεις μοίρες: «Ήταν ο ίδιος εξωτικός. Δάσκαλος με
διδαχή και αποκαλύψεις, σύντροφος, φίλος».

Διέτρεχαν τον πλανήτη Γη. Έναν χρόνο στο Παρίσι, τρία στην Αμερική με
ορμητήριο τη Ν. Υόρκη και εξορμήσεις στις ινδιάνικες περιοχές, ένα εξάμηνο
στην Ινδία και, ενδιάμεσα, δύο χρόνια με διαρκείς μετακινήσεις, ανά δίμηνο, σε
Αγγλία, Δανία, Αυστραλία.

«ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ»

Δεν ξέρει πώς θα τελείωνε αυτό το ταξίδι η Παρή, αν εκείνη δεν συνέχιζε την
ισόπεδη επίγεια πορεία της κι εκείνος δεν εκτινασσόταν στα ουράνια. Βρισκόνταν
στην Αμερική, όταν προσβλήθηκε από καρκίνο. Ένα μήνα του ‘δωσαν οι γιατροί.
«Αρνήθηκε κάθε θεραπεία, δεν άντεχε σωληνάκια και ορούς, ήθελε να πεθάνει κάτω
από τον ήλιο».

Είχε μια ενστικτώδη αντιμετώπιση του θανάτου ­ σαν το πληγωμένο ζώο που
καταφεύγει στη σπηλιά του. Αν επουλωνόταν η πληγή, θα ξαναγυρνούσε στους
ανθρώπους, διαφορετικά…

Οι δυο τους. Σε μια σουίτα ενός ξενοδοχείου στο Τέξας, δίπλα σε μια κλινική
εναλλακτικής ιατρικής. Εκείνη δεν πατούσε στη γη: «Αισθανόμουν μια περίεργη
άνωση, βίωνα την κατάσταση δίχως συναισθηματικές εκροές, σαν να υπήρξε μια
ξαφνική κατάσταση αθωότητας μπροστά στο σοκ. Υπήρχαν ταυτόχρονες μυστικές
έλξεις και απώσεις. Η τελευταία λέξη που είπε, ήταν «τετέλεσται» στα ελληνικά.
Εκείνη τη στιγμή της τελικής εκπνοής, κοίταξα μια γωνιά στο ταβάνι. Και η
πρώτη φυσική δράση που έκανα, ήταν να πέσω στα νερά της πισίνας, απ’ την
βαθύτερη ίσως ανάγκη της επιβεβαίωσης ότι οι κόσμοι μας διαχώρισαν κι εγώ
ήμουν ακόμη ζωντανή..

Αποχωρίσθηκε έναν δικό της άνθρωπο, έναν «συγγενή». Που φεύγοντας άφησε πίσω
του «τον θάνατο, την επιληψία, τα όνειρα κι άλλους συγγενείς της ψυχής, που
έδωσαν έδαφος στο μαρμάρωμα, στην αρπαγή…»

ΔΕΣΜΙΑ ΤΗΣ γης, αναγκάστηκε να γίνει πιο πρακτική. Δίδασκε ήδη δύο χρόνια
υποκριτική τέχνη στο Πανεπιστήμιο της Ν. Υόρκης, όπου συνέχισε για έναν ακόμη
χρόνο.

Γνωρίζεται με σημαντικούς θεατρανθρώπους, κάνει την πρώτη απόπειρα σκηνοθεσίας
και διαβιώνει για έναν χρόνο σε έναν… καναπέ, στο «κοιμητήριο» για τους
φιλοξενούμενους καλλιτέχνες της «Λα Μάμα» ­ διμιουργό και του αντίστοιχου
θέατρου:

«Παραχώρησα το δωμάτιό μου σε ένα ζευγάρι καλλιτεχνών και βγήκα στον διάδρομο,
κάτω από το σκαρί του Δούρειου Ίππου! Ασκητική ζωή αλλά πάντα φαντασμαγορική!
Ο χώρος στο πατάρι είχε μια τρύπα στο πάτωμα. Από κάτω η σκηνή του θεάτρου.
Όταν παιζόταν η παράσταση, δεν μπορούσαμε ούτε να ανασάνουμε ­ ανοίγαμε την
μπούκα και κεφαλάκι δίπλα στο κεφαλάκι βλέπαμε την παράσταση από πάνω!».

Το έργο που παιζόταν, ήταν η «Τρικυμία» του Σαίξπηρ. Κι όταν λήγει η περίοδος
των τριών διαδοχικών σκηνοθεσιών της παράστασης που εκείνη είχε αναλάβει,
βρίσκεται πάλι σ’ ένα σταυροδρόμι. Συνειδητοποιεί ότι μετά τη «φυγή» του
Ρίσαρντ, εκείνη διαρκώς έτρεχε να επιβεβαιώσει ότι είναι ζωντανή. Είχε χάσει
«κάτι» από την ελληνική της ταυτότητα. Κι αποφάσισε να περιπλανηθεί πια στην
πατρίδα. Όπου γυρίζει 33 χρόνων. Νόστος και επιστροφή.

Τα πράγματα στην Αθήνα τής φαίνονται ακόμη πιο υπερβατικά. Είναι μια νέα
Οδύσσεια, σε γωνιές που στρίβει και δεν αναγνωρίζει, σε κτίρια που πρώτη φορά
βλέπει. Όλα άλλαξαν. Κι εκείνη, μια ξένη στον τόπο της. «Εκτός» πάντων!
Δυσοίωνη η διεκδίκηση δουλειάς. Το «ΕΜΠΡΟΣ», της ανοίγει για δύο χρόνια την
πόρτα του ­ στη δραματική σχολή και στο θέατρο στου Ψυρή.

Η Παρή, ανήκει στους ανθρώπους «που πάνε γυρεύοντας! Δεν απέφυγα στη ζωή μου
τα δηλητηριώδη δαγκώματα, αλλά όποιος αγαπά τη ζωή, έχει στο τσεπάκι του και
το αντίδοτο! Η αισιοδοξία, μπορεί να γίνει ένα γλυκύτατο δηλητήριο ­ αν
εμπιστευθείς αυτό το συναίσθημα, έχεις δηλητηριασθεί από την… ασφάλεια!».

Είναι μια πέτρα που κυλάει και δεν χορταριάζει. Όλα τα έζησε. Για όλα είναι
έτοιμη. Δεν ρίζωσε σε τόπους ούτε σε ανθρώπους κι ούτε αγνοεί «ότι τα ψυχικά
τοπία σε στοιχειώνουν πολύ εύκολα και τέτοια “στοιχειώματα” μου έχουν συμβεί».

Το σήμερα την βρίσκει να κάνει ατελείωτες βόλτες στην Αθήνα: «Το σπίτι μου
είναι καμαρίνι. Ανοίγοντας την πόρτα, βγαίνω στον διάδρομο που με φέρνει στην
τεράστια σκηνή της πόλης…».