ΠΡΟΣΩΠΑ Ο μακρύς αποχαιρετισμός

Γκρέγκορυ Πεκ. Ο βετεράνος σταρ του Χόλιγουντ γνωρίζει νέες δόξες αφηγούμενος τη ζωή του

Στα 81 του, ο βετεράνος σταρ του Χόλιγουντ αλωνίζει ακόμη τις θεατρικές σκηνές
των ΗΠΑ· σ’ έναν αποχαιρετισμό από εκείνους που δεν τελειώνουν ποτέ.

«ΜΙΑ συζήτηση με τον Γκρέγκορυ Πεκ» είναι ο τίτλος του «ουάν-μαν-σόου», της
παράστασης που εδώ και δύο χρόνια φέρνει έναν από τους τελευταίους ζωντανούς
θρύλους της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ στις θεατρικές σκηνές της αμερικανικής
ενδοχώρας. Την ιδέα για την περιοδεία αυτή, ο Πεκ την πήρε από το φίλο του,
τον Κάρυ Γκραντ, ο οποίος είχε πραγματοποιήσει πριν από τον θάνατό του μια
παρόμοια περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες, κλείνοντας έτσι ένδοξα μια εξίσου
ένδοξη σταδιοδρομία. Αλλά στην περίπτωση του Πεκ, οι θριαμβευτικές κριτικές
και η θερμή ανταπόκριση του κοινού κατέληξαν να μετατρέψουν τις «Συζητήσεις»
του σ’ ένα είδος «Περιοδείας Χωρίς Τέλος» α λα Μπομπ Ντύλαν, με ημερομηνίες
εμφανίσεων να προστίθενται κάθε μήνα και χωρίς να φαίνεται στον ορίζοντα
κάποιο «γκραν φινάλε». «Ο τρόπος του Πεκ είναι αντίδοτο στην εποχή των
αδιάκριτων αυτοβιογραφιών και της χωρίς φρένο αυτοδιαφήμισης», έγραψε η «Ουόλ
Στριτ Τζέρναλ», εγκωμιάζοντας την ποιότητα της παράστασης και επαινώντας τον
σταρ του «Μόμπι Ντικ» και των «Διακοπών στη Ρώμη» γιατί είπε όχι στους
εκδοτικούς οίκους που εδώ και χρόνια του προσφέρουν μάταια πολλά εκατομμύρια
για μια αυτοβιογραφία του.

Η παράσταση του Γκρέγκορυ Πεκ ξεκινάει με αποσπάσματα από παλιές ταινίες του ­
έχει γυρίσει 54 ­ και στη συνέχεια ο σταρ κάνει την εμφάνισή του επί σκηνής.
«Η ασημένια χαίτη του χαϊδεύει τους φαρδείς ώμους του ενώ η φωνή του, ήρεμη
και ηχηρή, προχωρεί σαν μακρινή καταιγίδα», έγραψε θαυμαστικά η δημοσιογράφος
της «Ουόλ Στριτ Τζέρναλ» που παρακολούθησε την παράσταση στο Πίτσμπουργκ.
«Κατάγομαι από μία οικογένεια πλανόδιων τραγουδοποιών από τους οποίους
κληρονόμησα την αγάπη για τις ιστορίες», εξηγεί ο Πεκ στο κοινό κι αμέσως το
επιβεβαιώνει μ’ ένα μονόλογο πλούσιο σε ιστορίες από την καλλιτεχνική και
προσωπική ζωή του. Αποτίει φόρο τιμής στα τόσα «αγαπημένα φαντάσματα» ­ Κάρυ
Γκραντ, Ντέιβιντ Νίβεν, Ώντρεϋ Χέπμπορν, Τζων Χιούστον ­ και καταφέρεται
εναντίον της «επιχειρηματικής και άπληστης νοοτροπίας των σημερινών στούντιο,
τα οποία ενδιαφέρονται περισσότερο για τα κέρδη παρά για τη δημιουργικότητα».

Αλλά η παράσταση δεν είναι μόνο νοσταλγία και μελαγχολία για τους χαμένους
καιρούς. «Κάτω η χωρίς λόγο βία των καινούργιων ταινιών», καταγγέλλει στο
τέλος ο ηθοποιός, «και ζήτω οι ανεξάρτητες παραγωγές όπως το “Sling Blade” και
το “Μυστικά και Ψέματα”· γιατί είναι οι μοναδικές», εξηγεί, «που δίνουν ελπίδα
για το μέλλον αυτού του ακόμη θαυμαστού κόσμου που ονομάζεται Χόλιγουντ».