ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Γιατί όχι υπουργείο Βασανισμού;

Αριέλ Σαρόν. Ο «χασάπης του Λιβάνου» χαριεντίζεται με τον αρχηγό του ακροδεξιού κόμματος «Σας» πριν από την ψηφοφορία εμπιστοσύνης

Καλώς τον φίλο μας στα παλιά του λημέρια. Εκεί, στο υπουργείο Υποδομής, ήταν
ομολογουμένως κάπως υποβαθμισμένος.

ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ χρόνια μετά την ετυμηγορία επιτροπής της ισραηλινής κυβέρνησης που
τον είχε κρίνει «μερικώς υπεύθυνο» για τη σφαγή 800 Παλαιστινίων στα
στρατόπεδα Σάμπρα και Σατίλα, ο 69χρονος Αριέλ Σαρόν επιστρέφει σε μια υψηλή
υπουργική θέση. Ο Νετανυάχου τον κάνει υπουργό Οικονομικών, μια θέση από την
οποία θα μπορεί να διοχετεύει άνετα χρήματα στους εβραίους εποίκους ώστε να
επεκτείνουν τους οικισμούς τους στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Όπως είπε
μάλιστα ο ίδιος στο ισραηλινό ραδιόφωνο, έχει απαιτήσει από τον ισραηλινό
πρωθυπουργό να συμμετέχει και στις συνεδριάσεις του «μικρού» υπουργικού
συμβουλίου που λαμβάνει στρατηγικές αποφάσεις για τις διαπραγματεύσεις με τους Παλαιστινίους.

Ο άνθρωπος αυτός πρέπει να έχει κρυφές χάρες. Δεν εξηγείται διαφορετικά πώς
όλο αυτό το αίμα με το οποίο είναι βαμμένα τα χέρια του δεν τον έχει εμποδίσει
να αναλαμβάνει διάφορα υπουργεία (ήταν υπουργός Αμύνης κατά την ισραηλινή
εισβολή στο Λίβανο και στη συνέχεια ανέλαβε διαδοχικά τα υπουργεία
Βιομηχανίας, Οικισμού, Υποδομής και τώρα Οικονομικών), να ασκεί άμεση ή έμμεση
επιρροή σε όλες τις κυβερνήσεις, να εκβιάζει: ο τελευταίος διορισμός του ήταν
απαραίτητος για να αποσπάσει η κυβέρνηση ψήφο εμπιστοσύνης. Οι χρηματαγορές
ανησυχούν μήπως επιβραδυνθεί τώρα η πορεία των μεταρρυθμίσεων. Βρίσκονται
εκτός θέματος: ο διορισμός του Σαρόν είναι πολιτικός, δεν έχει καμιά σχέση με
την οικονομία.

Με όλο τον σεβασμό προς τον κ. Νετανυάχου, η στήλη θα είχε να του κάνει μια
πρόταση: τώρα που η χώρα του νομιμοποίησε τα βασανιστήρια (σε περιπτώσεις που
πιστεύεται ότι ο ύποπτος γνωρίζει για την προετοιμασία κάποιας επίθεσης ή
μπορεί να βοηθήσει στη σύλληψη ενός τρομοκράτη), γιατί δεν θεσπίζεται ειδικά
για τον Σαρόν ένα υπουργείο Βασανισμού; Με τον τρόπο αυτό θα μπορούσαν να
αποφευχθούν δυσάρεστες καταστάσεις ­ όπως η περίπτωση του Ομάρ Γκανιμάτ, που
βασανιζόταν επί 47 μέρες σε μια φυλακή της Ιερουσαλήμ χωρίς οι δήμιοί του να
προσέξουν να μην αφήνουν ίχνη. Ο Γκανιμάτ συνελήφθη στις 10 Απριλίου επειδή
είχε το ίδιο… επίθετο με τον δράστη πολύνεκρης επίθεσης εναντίον καφενείου
του Τελ Αβίβ. Ο νόμιμος βασανισμός του δεν απέδωσε τίποτα και το δικαστήριο
τον καταδίκασε τελικά σε φυλάκιση τριών μηνών για «απόκρυψη όπλου».

Όπως είπε ο Γκανιμάτ στο δικαστήριο, ένας από τους ανακριτές του παρομοίαζε τα
βασανιστήρια με τα κύματα της θάλασσας: «Αυτό που θα έλθει είναι πιο άγριο από
αυτό που έφυγε». Ως υπουργός Βασανισμού, ο Αριέλ Σαρόν θα μπορούσε ασφαλώς να
βρει κι άλλες παρομοιώσεις, πιο όμορφες, πιο ποιητικές. Να εφεύρει κι άλλες
μεθόδους βασανισμού πέραν των επτά που ήδη χρησιμοποιούνται στη χώρα του και
αναλύθηκαν τον περασμένο Μάιο από την Επιτροπή του ΟΗΕ κατά των Βασανιστηρίων.
Γιατί το ταλέντο του να πηγαίνει χαμένο;