Γιατί πρότεινα το «όνειρο» ως θέμα

Βασίλης Κρεμμυδάς. Δεν ήμουν σε θέση να κάνω καμία άλλη πρόταση, παρά μόνον αυτή που πήγασε από τη φράση του μαθητή

«ΟΤΑΝ άκουσα τη συγκεκριμένη φράση του μαθητή, στο βήμα της Βουλής των Εφήβων,
κάτι με τσίμπησε. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση ήταν πως η διατύπωση αυτή,
μέσα στην τρυφερότητά της, τη γλυκύτητά της, είχε μιαν αδιαλλαξία. Αυτό το
“… εμάς θα μας επιτρέψετε να ονειρευόμαστε” θα πει “δεν παίρνει συζήτηση”.
Και έκτοτε δεν ησύχασα».

Μιλάει στα «ΝΕΑ» ο καθηγητής της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Βασίλης
Κρεμμυδάς, που εισηγήθηκε στην αρμόδια Επιτροπή των Γενικών Εξετάσεων το θέμα
της Έκθεσης στο οποίο διαγωνίστηκαν προχθές οι υποψήφιοι. «Δεν ήμουν σε θέση
να σκεφτώ δεύτερο θέμα, να κάνω καμία άλλη πρόταση παρά μόνον αυτήν που πήγασε
από τη φράση του μαθητή. Και η εισήγηση έγινε δεκτή με ευφορία από τους
υπόλοιπους συναδέλφους μου».

Ο κ. Κρεμμυδάς δεν κρύβει πως είναι «συγκλονισμένος», γιατί ένας νέος «έρχεται
και θυμίζει αυτό που είναι η κύρια ιδιότητά του, το όνειρο. Η λέξη “όνειρο”
ήταν αυτή που καρφώθηκε στο μυαλό μου και όχι η λέξη συντηρητισμός». Ο κ.
Κρεμμυδάς, αναλύοντας το σκεπτικό του για το πώς κατέληξε στην εισήγησή του
αυτή, εξηγεί πως «αν θυμίζαμε στους νέους, στους εξεταζομένους, σε όσους για
κάποιο λόγο το είχαν λησμονήσει, ότι δουλειά τους ήταν το όνειρο, ίσως θα
είχαμε προσφέρει μιαν υπηρεσία. Χωρίς να τους δυσκολέψουμε. Και δεν τους δυσκολέψαμε».

Ο καθηγητής μιλάει όμως και για τις αντιδράσεις που το ίδιο το θέμα αλλά και η
διατύπωσή του προκάλεσαν.

«Ένας 18χρονος μαθητής έχει εμπειρίες από ολόκληρη την κοινωνία. Ξέρει τι
συμβαίνει σε κάθε μεριά του πλανήτη από τις εικόνες που βλέπει στην τηλεόραση,
από αυτά που διαβάζει στις εφημερίδες. Έχει μιαν ιδέα για ολόκληρο τον κόσμο.
Και είναι όλος αυτός ο κόσμος στον οποίον αφορούν τα όνειρά του, όταν υπάρχουν».

Όσο για το ότι το θέμα ήταν ιδεολογικά φορτισμένο, ο κ. Κρεμμυδάς υποστηρίζει
πως «δεν υπάρχει κανένα απολύτως θέμα που να μην είναι ιδεολογικά φορτισμένο.
Και να ξεκαθαρίσουμε κάτι που γράφτηκε και ειπώθηκε κατά κόρον, ότι η άποψη
που εκφράζεται στη διατύπωση ήταν υποκειμενική: Μπορεί κάποιος να μου πει ποια
είναι η αντικειμενική άποψη, τι είναι αυτό που ονομάζουνε αντικειμενικό; Εάν
εννοούν την αλήθεια, θα ήθελα να τους πληροφορήσω ότι σε αυτές τις ιδέες περί
πορείας της κοινωνίας, περί ονείρου που πρέπει να κάνουμε σχετικά με την
κοινωνία, σε αυτό που ονομάζουν υποκειμενισμό, εκεί βρίσκεται η αλήθεια». Για
τον κίνδυνο ο βαθμολογητής να επηρεαστεί μόνον από τα λεγόμενα του υποψηφίου
και όχι από τον τρόπο που τα στηρίζει, ο κ. Κρεμμυδάς επισημαίνει ότι «κάτι
τέτοιο δεν το φοβάμαι, αφού υπάρχουν δύο ασφαλιστικές δικλίδες.

Την πρώτη αποτελεί η οδηγία που ανακοινώνεται και στα δύο μέρη και λέει πως
κάθε άποψη που θα διατυπωθεί θα είναι αποδεκτή εφόσον είναι τεκμηριωμένη. Η
δεύτερη αφορά στην ύπαρξη δύο διορθωτών για κάθε γραπτό, αλλά και στην
πρόβλεψη για τρίτον, εφόσον η απόσταση που χωρίζει τους βαθμούς των δύο
προηγουμένων είναι μεγάλη».