ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Το ΝΑΤΟ και η αρκούδα

Σήμερα ποια απειλή επικαλείται το ΝΑΤΟ και όχι μόνο συνεχίζει να υπάρχει αλλά
διευρύνεται κιόλας; Η σοβιετική αρκούδα ψόφησε αλλά το κυνήγι
συνεχίζεται…ΠΑΡΑΞΕΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ αυτοί που ζούμε… Βλέπουμε τόσες παραδοξότητες
να εκτίθενται στα δελτία ειδήσεων και στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, που
τίποτα πλέον δεν μας κάνει εντύπωση. Τις προάλλες λ.χ. φιλοξενήσαμε στην Αθήνα
προεκλογική συγκέντρωση πολιτικού κόμματος άλλης χώρας και καθόλου δεν μας
φάνηκε παράξενο.

Απλώς παρακάμψαμε την πλατεία, για να μην κολλήσουμε στον κόσμο. Προσφάτως
διασκεδάσαμε, επίσης, με μέλη της Αστυνομίας που άνοιξαν αίφνης πυρ εναντίον
του ευρωπαίου Αντιχρίστου. Γιατί όχι είπαμε… Χριστιανοί είναι κι αυτοί,
ξενυχτισμένοι είναι, πολύ θέλει ο άνθρωπος να το δει το όραμα;

Το καλύτερο όμως συνέβη λίγες ημέρες νωρίτερα. Θυμάμαι ακόμη τη φωνή της
εκφωνήτριας στα δελτία ειδήσεων που αναμετέδιδαν τους πανηγυρισμούς του ΝΑΤΟ
στο Παρίσι. Τα ειδησεογραφικά πρακτορεία βομβάρδιζαν όλο τον κόσμο με
εορταστικές φωτογραφίες, όπου ο πρόεδρος Κλίντον χαμογελούσε ενθαρρυντικά στον
Γιέλτσιν την ώρα που προσυπέγραφε τη διεύρυνση του Οργανισμού προς Ανατολάς,
δηλαδή προς τα τέως χωράφια τής τέως ΕΣΣΔ.

Το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου μου, το αρμόδιο για την εκλογίκευση,
προσπάθησε αμέσως να ταξινομήσει την πληροφορία:

Δηλαδή η Ρωσία συμφώνησε στη διεύρυνση του ΝΑΤΟ, μιας οργάνωσης που ιδρύθηκε
για να την πολεμήσει με όλα τα μέσα!!! Σ’ αυτό το σημείο κινητοποίησα και το
κέντρο της μνήμης, που ξεσκόνισε το λήμμα ΝΑΤΟ εντός λεπτού: Πράγματι, η
Συνθήκη του Βορείου Ατλαντικού υπογράφηκε στην Ουάσιγκτον το 1949, μετά τη
λεγόμενη κρίση του Βερολίνου.

Η κρίση αυτή κορυφώθηκε το 1948, όταν η ΕΣΣΔ, δυσαρεστημένη από την επιθετική
συμπεριφορά των πρώην συμμάχων της, έκοψε τους δρόμους επικοινωνίας του
Βερολίνου με τον υπόλοιπο Δυτικό Τομέα της Γερμανίας (τότε υπό κατοχήν
αμερικανο-γαλλο-βρετανική).

Οι ΗΠΑ έλυσαν το πρόβλημα, που δημιούργησε ο σοβιετικός αποκλεισμός,
δημιουργώντας μια αερογέφυρα που μετέφερε 2 εκατομμύρια τόνους τρόφιμα,
καύσιμα και φάρμακα στο Βερολίνο.

Ο πόλεμος των δύο υπερδυνάμεων και των δύο ιδεολογιών είχε ήδη αρχίσει το
1947.

Ο Μ. Μπαρούκ, αντιπρόσωπος τότε των ΗΠΑ στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, τον
βάφτισε «Ψυχρό Πόλεμο» και έμεινε έτσι στην Ιστορία. Ο Τσώρτσιλ είχε ήδη
βαφτίσει την περιοχή της σοβιετικής επιρροής «σιδηρούν παραπέτασμα». Τον
Απρίλιο του 1949, λοιπόν, πριν ακόμη λήξει οριστικά η κρίση του Βερολίνου,
είχε ιδρυθεί το ΝΑΤΟ, η οργάνωση που ανέλαβε την υπεράσπιση του δυτικού κόσμου
απέναντι στην «κομμουνιστική βαρβαρότητα».

Σκοπός της πολυδάπανης οργάνωσης ήταν ο συντονισμός της στρατιωτικής άμυνας
των μελών της σε περίπτωση σοβιετικής εισβολής ή απειλής εισβολής. Ο στρατηγός
Αϊζενχάουερ σήκωσε το λάβαρο του «ιερού αγώνα» της φιλελεύθερης Δύσης ενάντια
στον «σκοταδισμό της ανατολικού αυταρχισμού». Λίγα χρόνια αργότερα, το 1954,
ιδρύεται και το SATO, δηλαδή το ΝΑΤΟ της Ασίας, με στόχο να βοηθήσει και τα
ασιατικά κράτη να αντισταθούν στην κομμουνιστική διείσδυση.

Και τα χρόνια πέρασαν κατά τον πλατωνικό Φαίδωνα που λέει κάπου: «Αφού δεν
μπορούσε ο Θεός να συμφιλιώσει τους δύο εχθρούς, τους έδεσε χειροπόδαρα».

Ο Ψχρός Πόλεμος μερικές φορές κόντεψε να γίνει εξαιρετικά θερμός ­ βλέπε και
την κρίση στην Κούβα το 1962. Το ΝΑΤΟ ισχυροποιήθηκε σχεδόν παρά φύσιν
χρησιμοποιώντας πάντα για λάβαρο τη σοβιετική απειλή.

Σήμερα, όμως, ποια απειλή επικαλείται το ΝΑΤΟ και όχι μόνο συνεχίζει να
υπάρχει αλλά διευρύνεται κιόλας; Η ιδεολογική νίκη της Δύσης είναι
αναμβισβήτητη. Όσο για τη στρατιωτική, όλες οι δυτικές μυστικές υπηρεσίες
είναι σε θέση να γνωρίζουν την κακή κατάσταση των ρωσικών στρατιωτικών
δυνάμεων. Με λίγα λόγια, το έμαθε ο σύμπας κόσμος πια ότι η σοβιετική αρκούδα
ψόφησε από την πείνα. Γιατί συνεχίζουν να σχεδιάζουν κυνήγι στα χιόνια ­ και
μάλιστα με τη συνεργασία των θηραμάτων;

Η Λένα Διβάνη είναι επίκουρος καθηγήτρια της Διπλωματικής Ιστορίας στη
Νομική Σχολή Αθηνών.