ΜΑΤΙΕΣ Ο Μ. Μπράντο

ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ τεύχος του περιοδικού «Ρεύματα», δημοσιεύεται ένα κείμενο για
τον Μάρλον Μπράντο, που το βρίσκω υποδειγματικό. Είναι ένα πολυσέλιδο
«κομμάτι», που υπογράφεται από τον Τρούμαν Καπότε. Τον διάσημο συγγραφέα και
δημοσιογράφο, που ποτέ, σχεδόν, δεν ξεχνούσε στα βιβλία του τον δημοσιογράφο
και στις συνεντεύξεις του τον συγγραφέα.

Μικρό δείγμα γραφής: «… Αν εξαιρούσε κανείς τα πράγματά του, που ήταν
διασκορπισμένα φύρδην μίγδην, το περιβάλλον θα έλεγα ότι ήταν τυπικά
γιαπωνέζικο. Η σχετική έλλειψη επίπλων υπογράμμιζε τη γύμνια του χώρου. Όμως ο
Μπράντο είχε αγνοήσει επιδεικτικά την ύπαρξη της ντουλάπας κι έτσι όλα τα
υπάρχοντά του ήταν πεταμένα εδώ κι εκεί. Φορεμένα πουκάμισα, που περίμεναν
κάποιον να τα πάει στο πλυντήριο, κουβαριασμένες κάλτσες, ένα δύο ζευγάρια
παπούτσια, πουλόβερ, σακάκια, καπέλα, γραβάτες. Σε διάφορα σημεία, ριγμένα
κομμάτια από μισοφαγωμένα φρούτα. Και βιβλία, άφθονα βιβλία ασιατικού
στοχασμού. Όμως πουθενά λογοτεχνία! Άλλωστε, είναι γνωστή η δήλωση του
Μπράντο, ότι έχει να ανοίξει μυθιστόρημα από τις 3 Απριλίου 1924, την ημέρα
δηλαδή που γεννήθηκε στην Ομάχα της Νεμπράσκα!.».

Ο Μπράντο. «Ο καλύτερος ηθοποιός στον κόσμο!», κατά τον Ελία Καζάν. Ο Μπράντο,
που ήλθε στην Αθήνα, καλεσμένος της «Γιουρομπάνκ» και μίλησε για το
περιβάλλον, αφού «έστησε» το ακροατήριό του (700 προσωπικότητες ­ υπουργούς,
βουλευτές, δημάρχους, διανοούμενους, καλλιτέχνες) επί 45 λεπτά και απείλησε να
ακυρώσει τη διάλεξη, εξαιτίας ενός τεχνικού προβλήματος με τα μικρόφωνα! («ΤΑ
ΝΕΑ» 24/6, Έλενα Χατζηϊωάννου).

Έγραφε, χθες, ο Θάνος Οικονομόπουλος, στην «Καθημερινή»: «Χαζεύοντας με
“ζάπινγκ” τις τηλεοπτικές ειδήσεις των 8.30, συνειδητοποίησα πως όταν είσαι
από τα ιερά τέρατα της οθόνης και του θεάτρου, όπως ο Μ. Μπράντο, μπορείς να
λες… ασυναρτησίες, να ξεχνάς τα ονόματα αυτών που… σε κάλεσαν να μιλήσεις,
να αναλώνεσαι σε προλόγους άνευ ουσίας ­ κι όμως, να τυγχάνεις τηλεοπτικής
καλύψεως σε εθνικό δίκτυο!.»

Εγώ, θα ‘θελα να πω, τούτο: η κ. Λάτση («Γιουρομπάνκ») μάς έχει φέρει τον
Μπερτολούτσι, τον Ουστίνοφ, τον Μπράντο. Πολύ ωραία. Ζάπλουτη, όμως, καθώς
είναι, θα μπορούσε να προσφέρει στη χώρα, αν ήθελε, όντως μεγάλα πράγματα. Θα
μπορούσε π.χ. να ιδρύσει ένα μουσικό Πανεπιστήμιο ελληνικής μουσικής, να
χρηματοδοτεί εκθέσεις ζωγράφων μας στο εξωτερικό, να στηρίξει έδρες ελληνικών
σπουδών σε ξένα Πανεπιστήμια κ.ά. Όλα τ’ άλλα. ­ Μπράντο κ.λπ. ­ περνάνε. Αλλ’
αυτά που προτείνω, μένουν. Για πάντα.