ΡΙΠΕΣ

ΑΝ κάθε νομοσχέδιο περικλείει και ένα μήνυμα…

ΤΟΤΕ τα φορολογικά νομοσχέδια ­ και είχαμε πάρα πολλά τα τελευταία χρόνια ­
διεκδικούν τα πρωτεία συνέπειας:

ΑΚΟΜΗ και στο τελευταίο ­ που κατετέθη προχθές στη Βουλή ­ η έμφαση δεν
δίδεται στη φορολογική δικαιοσύνη…

ΑΛΛΑ στον εισπρακτικό στόχο που τελικά ευνοεί τους μεγαλοχρεώστες εις βάρος
των συνεπών φορολογουμένων.

ΔΙΟΤΙ όσο εύλογη είναι η επιδίωξη του Δημοσίου να εισπράξει τα οφειλόμενα…

ΑΛΛΟ τόσο περίεργες και αντιφατικές είναι οι ρυθμίσεις γενναιόδωρων
«εκπτώσεων», ιδίως για τη φοροδιαφυγή.

ΚΑΙ όταν σε όλους τους τόνους διακηρύσσεται η απόφαση να δοθεί τέλος στο
φαινόμενο της φορολογικής απάτης, μάλλον ακατανόητη εμφανίζεται η ελάφρυνση
των ποινών για εκείνους που επιδίδονται στο «ευγενές σπορ»…

ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ στους υπόλοιπους τον τίτλο του «κορόιδου», που πάντα ­ και
αδιαμαρτύρητα ­ πληρώνει.

ΚΑΘΩΣ μάλιστα οι ελαφρύνσεις δεν αφορούν μόνον τους μέλλοντες αλλά και τους
παλαιούς οφειλέτες…

ΤΟ μήνυμα περικλείει και το εξόχως διδακτικό επιμύθιο πως «κερδισμένος βγαίνει
όποιος χρωστά».

ΒΕΒΑΙΩΣ ο αντίλογος των εισηγητών της «λελογισμένης επιεικείας» επιστρατεύει
το επιχείρημα πως τουλάχιστον έτσι…

ΜΠΟΡΕΙ να προσδοκάται είσπραξη ποσών που άλλως θα ήταν χαμένα.

ΑΛΛΑ και το ­ αφελές ίσως ­ ερώτημα που γεννάται, αφορά την προσεπίκληση ­
κάθε φορά ­ της αδυναμίας…

ΝΑ λειτουργήσει σωστά ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός.

ΓΙΑΤΙ με τόσες ­ και επί τόσα χρόνια ­ αναδιαρθρώσεις του συστήματος…

ΚΑΤΑΝΤΑ κακόγουστο ανέκδοτο ή έμμεση ομολογία πως ακόμη είναι… εξαρθρωμένο.